Mijn kunst en ik Bijna de helft van de Nederlanders doet in de vrije tijd aan een vorm van kunst. Wat betekent dat voor hen? Siem Kraai (28) doet aan larpen. In het spelen van fictieve personages kan Siem al diens creativiteit kwijt.
Siem Kraai (28) speelt tovenaar Atlantes in een bos bij Landgoed Rhijnauwen in Bunnik.
„Larpen is een soort improvisatietheater waarbij je volledig opgaat in een bedachte wereld. Je reageert op deze wereld met jouw fictieve personage. Het kostuum is een belangrijk onderdeel. Het maken van het kostuum is ook echt een communityding. Ik heb veel vrienden die heel getalenteerd zijn, bijvoorbeeld in leerbewerking. Zo wordt een kostuum echt een samenkomst van talenten.
Ik ben begonnen toen ik twaalf was, mijn buren en ik hadden een stuk bos achter onze huizen. Daar gingen we altijd spelen. We deden alsof we ridders waren of we bouwden hutten in een zogenaamd andere wereld. Op een gegeven moment ontdekte een vriend van mij dat larpen bestond. Daarna ben ik het groter gaan aanpakken.”
„Nee, ik speel mee op verschillende evenementen en op elk evenement speel ik een ander personage. Dat kan zowel een personage zijn dat ik zelf heb bedacht als een personage dat wordt bedacht door het evenement.”
„Ik kijk erg uit naar het evenement Quon. Daar speel ik een tovenaar. Die tovenaar heb ik gebaseerd op de universiteitscultuur tussen hoogleraren. Ik heb hem zelf bedacht. Samen met vrienden heb ik hem verder uitgewerkt, zowel het kostuum als het concept.”
„Ik ben me er natuurlijk wel van bewust dat ik een spel speel, maar ik probeer me echt zoveel mogelijk in te leven. Tijdens Quon heet ik Atlantes, we spelen daar alsof we in een middeleeuws dorp wonen met tenten dicht op elkaar. De organisatie zorgt dat er dingen gebeuren waardoor die wereld gaat leven. Ik reageer dan als Atlantes.”
„Ik kan hier heel veel creativiteit in kwijt. Ik schrijf en bedenk ook graag scènes en verhalen. Ik vind het leuk dat als je je kunt inleven in een personage met andere normen en waarden, je de wereld op een andere manier kan bekijken. Daarom voelt het als een soort verrijking van je eigen zelf.”
„In zekere zin functioneert het larpen wel als escapisme, maar dat is niet mijn doel. Ik wil de echte wereld beter begrijpen door hem vanuit verschillende perspectieven te bekijken.”
„Ik ben toch liever in de echte wereld, want al is de fictieve wereld een spannend avontuur, er gebeuren daar vreselijke dingen. Dat voelt heel veilig, maar juist omdat het fictief is. Ik zou niet écht in die wereld willen leven.”
„Ik heb zelf larpevenementen georganiseerd en daarvoor schreef ik ook verhaallijnen voor personages. In het laatste evenement dat ik deed, schreef ik sommige personages naar hun einde. Dan vertrokken ze bijvoorbeeld uit het gebied of gingen ze dood. Dat voelde dan echt als een hoofdstuk dat afliep. Ik vond het mooi dat ik de spelers echt kon raken omdat ik hun personages een waardig einde kon geven in het verhaal.”
Tibbe Bont
Siem Kraai
Jessica Gottenbos
Eva Meijboom
Marietta van Attekum
Greetje Koevoets
Peter en Quin Gelten
Marjolein Scheeper