De komst van hun eerste kind veranderde de rolverdeling tussen Marinda Schuiling (42) en Roland Zwart (41) uit Deventer drastisch. Na een flinke „reorganisatie” verloopt de zorg voor hun twee kinderen van 4 en 2 nu gelijkwaardig.
Toen ze hun eerste kind kregen, moest Marinda leren taken over te dragen aan Roland en vertrouwen hebben dat hij daarin kon groeien.
Marinda: „Zoals zoveel mensen dachten wij toen we kinderen kregen: wij gaan het anders doen. Wij trappen niet in de valkuil dat moeders meer doen in de zorg voor de kinderen en het huishouden. In onze relatie waren gelijkwaardigheid en gunnen altijd al twee belangrijke woorden.”
Roland: „Die lijn zouden we gewoon voortzetten. Daar hadden we veel vertrouwen in.”
Marinda: „Hoe het echt ging? Nou, niet zo. Allereerst overviel de heftigheid me toen onze dochter werd geboren. Ik heb pedagogiek gestudeerd, heb jarenlang opgepast als gastouder en toch dacht ik: hoe moet dit? Wanneer doe ik het goed, wat heeft ze nodig? Daar was ik onzeker over. Ondertussen moest het huishouden worden geregeld, maar ik was al blij als na een dag de vaatwasser was uitgeruimd.”
Roland: „Ik werkte vier dagen als apotheker op anderhalf uur rijden bij ons vandaan. Dus ik ging voor het ontbijt weg en kon nog net het staartje van het avondritueel meepakken.”
Marinda: „Het was een kwestie van weken dat ik ‘chef baby’ was geworden en in handigheid met zorgen een voorsprong had gekregen. En ook dat alle zorgtaken in mijn hoofd zaten, en niet bij Roland. Dus ik zei al snel: het voelt niet eerlijk en gelijkwaardig op deze manier.”
Roland: „Toen ervaarde ik dat niet zo. Want na een lange werkdag ging ik niet op de bank zitten ofzo. Dan sloten we samen de dag af met wat er nog moest gebeuren. Marinda zei tegen me dat het te veel was, maar ik dacht alleen maar: oké, wat moet er gebeuren dan? Want ik zie het niet. Het voelde heel ongrijpbaar.”
Marinda: „Dat is het lastige. Je loopt zelf over, maar je kunt ook niet goed uitleggen wat er precies scheef zit. Als Roland vroeg: wat is er dan te veel? Zei ik: ja, álles! Daar kun je niet veel mee. Ik denk dat de eerste stap was dat ik alle zorgtaken ben gaan opschrijven.”
Roland: „Toen kwam het binnen. Het zat ‘m vooral in het vooruitdenken. Dat de boodschappen al gedaan moesten zijn voor haar slaapje van 15.00 uur, omdat je dan rustig het avondritueel ingaat. Dat soort dingen. Hoeveel energie dát kost … dat ben ik pas later in gaan zien.”
Marinda: „Je moet gewoon veel denkwerk doen met zo’n kleintje. Dat denkwerk zat bijna helemaal bij mij. Wat zeker ook meespeelde, is dat ik zorgtaken moeilijk uit handen kon geven. Als Roland met Anna Rosa was en ze drie seconden te lang huilde, ging ik eropaf en zei: ‘Laat mij maar even.’ Oh, die verschrikkelijke woorden.”
Roland: „Mijn instantreactie daarop is: doe het dan lekker zelf.”
Marinda: „Ik wil zoiets niet zeggen en tóch zeg ik het.”
Roland: „Dat voelde voor mij als falen. Ik deed het blijkbaar niet goed genoeg. Je wil als vader niet ‘het hulpje’ zijn. Je wil als ouders gelijkwaardig kunnen praten.”
Marinda: „Dat was uiteindelijk onze uitdaging: ik moest taken overdragen aan Roland en vertrouwen hebben dat hij daarin kon groeien. Het was een blinde vlek van mij dat ik toch altijd veel kinderen om me heen had gehad van vrienden, familie, als oppas en gastouder.”
Roland: „Ik had misschien ooit één keer een baby’tje op schoot gehad tijdens een kraamvisite.”
Marina: „Niet zo gek dus dat ik er op dat moment wat beter in was. Roland moest gewoon meters maken.”
Roland: „Ik herinner me een moment dat ik met onze dochter naar een terras ging hier op de Brink. Ik had alles bij me, een flesje, een speeltje voor haar. Ik kon zelf een kop koffie drinken en zij zat rustig om zich heen te kijken. Daarna gingen we weer naar huis. Tegen zo’n onderneming kon ik enorm opzien, maar het was wel gelukt! Een overwinning. Zo bouw je het langzaam uit.”
De handen van de vier gezinsleden afgebeeld op doek. Rechts: een oude schoenpoetsmachine van Roland, die een eigen bedrijf in schoenpoetsmachines heeft.
Roland: „Als we het er nu zo over hebben, voelt het als lang geleden. Tegenwoordig hebben we de taken helemaal gelijkwaardig verdeeld. Eén van ons kan een week op vakantie en dan kan de ander het zonder problemen overnemen.”
Marinda: „Er was een kleine reorganisatie voor nodig, maar het is gelukt. Onze carrièremoves van de afgelopen drie jaar zijn daar ook wel aan te linken.”
Roland: „Inderdaad. Ik werkte als interim-apotheker en vulde tijdelijke vacatures op door het hele land. Een leuke uitdaging, maar ik zat ook drie uur per dag in de auto. Toen dit hele taakverdelingverhaal hier thuis begon, dacht ik: ik wil meer meemaken van mijn kinderen dan alleen het laatste stukje van de dag. Mijn droom was ooit nog iets voor mezelf te beginnen. Dus ben ik een business gestart in schoenpoetsmachines! Ik had er ooit één gekregen van vrienden voor mijn afstuderen; zo een die ook wel in hotellobby’s staat. Nu verkoop ik ze in allerlei kleuren en groottes. Maar ik ben ook ondertussen ook weer parttime aan de slag als apotheker. Ik miste het vak, en ook financieel was het wel prettig.”
Marinda: „Ik heb altijd met veel plezier bij de politie gewerkt, als rechercheur en leidinggevende. Ik zat daar op de pittige thema’s: zedendelicten, kindermisbruik, kinderpornografie. Ik kon dat altijd goed aan, maar toen ik zelf ouder werd, viel de donkerte van die wereld me toch opeens zwaar. Tegelijkertijd was hier thuis dus die ongelijke situatie gaande. Ik dacht telkens maar: dit kán niet zo bedoeld zijn. Ik hou echt van kinderen, maar ik kon er niet van genieten omdat ik alles aan het organiseren was. Dat kan me nog raken, zo erg vond ik dat. Toen het uiteindelijk was gelukt de taken eerlijk te verdelen, heb ik mijn baan bij de politie opgezegd en ben ik als trainer andere stellen hiermee gaan helpen. Ik ben daarbij niet bang om mijn eigen verhaal te delen. Bij de loodgieter lekt het ook wel eens, toch?”
Roland: „Qua werk-privébalans is het nu op orde bij ons, zou ik zeggen.”
Marinda: „Misschien heb ik één verbeterpuntje. Ik zou wel weer graag een fijne, structurele oppas willen voor één keer in de week. We hadden jarenlang een goede, maar zij is nu even gestopt vanwege haar stage.”
Roland: „Dat is dan best een duur avondje squashen, maar dat vind ik het geld wel waard.”
In het kort
Marinda Schuiling (42) en Roland Zwart (41) wonen in Deventer met hun twee kinderen, Anna Rosa (4) en Severijn (2). Roland werkt als apotheker en heeft een eigen bedrijf in schoenpoetsmachines. Marinda is pedagoog en heeft een eigen bedrijf: de Thuisteamtrainer. Daarin begeleidt ze ouders bij het organiseren van de taakverdeling thuis.
Samen verdienen ze ruim twee keer modaal.
Roland: „Voor een weekendje Brugge met vrienden. Ik had veel voorgeschoten, dus ik kreeg nog 350 euro terug.” Marinda: „Ik voor een etentje met een oud-collega van de politie. Dat was 47,50 euro.”
Roland doet de weekboodschappen en laat die bezorgen via Picnic.
De auto. Roland: „De miskoop is onze Ford Focus Ecoboost. Nou, die noemden we ook wel de Eco-boem, want na buitensporig veel geld voor onderhoud was -ie uiteindelijk toch economisch total loss. Toen hebben we besloten: we kopen voor duizend euro een auto die minimaal één jaar mee kan. Dat werd de Volvo. We noemen ‘m Hendrik.”
Marinda: „Dat was onze grote uitgave; we hebben de auto voor 1.200 euro gekocht. Maar het is een superbak! Financieel een goede beslissing, al moet ik de boetes nog even afwachten: hij rijdt écht heel lekker.”
Tweedehands, vooral voor de kinderen. Marinda: „Ondergoed en knutselspullen koop ik nieuw. Maar andere kleding en speelgoed kan prima tweedehands. Zelfs de bakfiets is refurbished.”
Roland: „Voor vrijheid en tijd. Als ik tussen twee interim-opdrachten even wat rust wil pakken, of meer tijd met de kinderen wil doorbrengen, dan wil ik de financiële vrijheid hebben om dat te doen.”
Roland. „Ik maak meestal een weekmenu met de recepten in de Picnic-app. Daar is Picnic goed in: simpele, gezonde recepten die kinderen ook lekker vinden. Ik kies vaak gerechten waar ik makkelijk meer van kan maken, zodat er een extra portie in de vriezer kan.”
Snelle boodschappen via Flink. Roland: „Het is zaterdagavond, je hebt zin in wat lekkers en tien minuten later staat het voor je deur. Ja, dat is gewoon briljant. Het is allesbehalve duurzaam, maar het is soms wel lekker en handig.”
Het dagelijkse rondje opruimen doen ze om en om. Marinda: „Dan doen we een globaal rondje speelgoed, vaatwasser en kussens opruimen. ‘Terug naar start’, noemen we dat. De ander legt dan de kinderen op bed. Kunnen we daarna samen op de bank zitten met een Netflix-serie.”
Neem je kind mee in de huishoudelijke taken. Marinda: „Deze is voor jonge ouders: ga niet het hele huishouden doen in het blokje dat je kind slaapt, maar kijk wat je kunt doen als je kind erbij is. De was vouwen, de vaatwasser uitruimen. Natuurlijk kan niet alles, maar toch vaak meer dan je denkt. In het blokje dat je kind slaapt, kun je dan zelf ook even een tukje doen.”
In Spitsuur vertellen stellen en singles hoe zij werk en privé combineren. Meedoen? Mail naar werk@nrc.nl