Hoe piek je opnieuw nadat je de grootste prijs uit je carrière al hebt gewonnen? Die vraag lag na het olympisch goud op tafel bij de Nederlandse hockeyers. Met prikkels van buitenaf wilden ze het vuurtje aanwakkeren. Op het WK moet blijken of dat nieuw succes oplevert.
Middenvelder Jorrit Croon stond tijdens de borrel bij de koning met een drankje in zijn hand aan een statafel, toen hij op een afstandje Jeroen Delmee hoorde praten. De coach zette uitgebreid uiteen wat er allemaal beter moest om te blijven winnen.
Het ging de succescoach vijf dagen na de gewonnen finale in Parijs vooral om kleine tactische dingen, zoals druk zetten. "Het was in ieder geval een hoop dat beter kon", lacht Croon.
Wat Delmee toen nog niet wist, was dat hij daarna lange tijd niet meer over dezelfde spelersgroep zou beschikken als in Parijs. Meerdere spelers waren opgebrand door de soms maniakale focus op de Spelen.
De afgelopen maanden draaide het daarom om meer dan details en tactiek. Volgens Delmee moest er weer ruimte komen voor wat uiteindelijk het belangrijkste is. "Je moet iets doen omdat je het leuk vindt. Dat is de basis", zegt hij. "Het topsportleven mag niet ten koste gaan van het plezier."
Aanvaller Duco Telgenkamp weet niet precies wat hij samen met zijn ploeggenoten in de keuken van topkok Ron Blaauw heeft gemaakt. "Een voorgerechtje was het, met allemaal kleine dingetjes en frutseltjes", zegt hij. Met overtuiging voegt hij toe: "Maar het was wel heel lekker."
Telgenkamp was een van de spelers die na de Spelen openhartig praatte over het ontbreken van het heilige vuur. De maker van het winnende doelpunt in de shoot-outs van de finale tegen Duitsland stopte tijdelijk en sloeg het EK vorig jaar over. Hij vertelde dat hij niet eens van de Spelen had genoten.
Blaauw had een succesvol tweesterrenrestaurant, maar leverde die Michelinsterren in 2013 bewust in om opnieuw te beginnen. Hij wilde ongedwongener koken en bouwde zijn zaak om tot Ron Gastrobar, waar hij zijn passie weer volledig kon uiten.
"Dat paste precies bij ons verhaal", zegt Delmee. "Jongens hebben naar olympisch goud toegewerkt en kwamen erachter dat ze het op die manier niet nog een keer konden. Ze moesten een nieuwe manier vinden om topsport te blijven bedrijven. Dat heeft Ron binnen zijn eigen vakgebied ook gedaan."
"Ik heb olympisch goud gewonnen, wat nu?" Het is een vraag die aanvoerder Thierry Brinkman zich meer dan eens stelde. Hij had alles opzijgezet voor olympisch goud, maar na een paar onvergetelijke dagen ging alles weer door alsof er niks was gebeurd.
"De passie is nooit weggeweest", zegt Brinkman. "Kijk naar Ron. Koken en hockey zijn totaal verschillende dingen, maar als je iets hebt gevonden waar je echt passie voor hebt, blijft dat bij je. Dan kun je opnieuw beginnen. Misschien vanuit een ander punt, of op een andere manier. Maar de passie blijft overeind."
Brinkman sprak met een mental coach. Steeds meer spelers doen dat. "Toen ik vijf jaar geleden begon, had bijna niemand er een", vertelt Delmee. "Maar ze lopen tegen dingen aan. Voor de een heeft het met de sport te maken, voor de ander met het inrichten van zijn sociale leven."
"Het topsportleven heeft een flinke impact. Daarom hebben we de jongens na Parijs de ruimte gegeven om even totaal iets anders te doen", zegt Delmee. Pas bij dit WK kan hij voor het eerst terugvallen op alle nog beschikbare internationals van de Spelen.
Nietsvermoedend zaten de spelers een paar dagen voor de start van het WK bij elkaar toen Guus Hiddink kwam binnenwandelen in het Wagener Stadion. "Als hij zo uit het niets binnenkomt, zie je die jongens kijken van: hé, wat gebeurt hier?", vertelt Delmee.
Hiddink hoefde de spelers niet te vertellen hoe ze moesten hockeyen. Hij had wel verhalen die ze niet iedere dag horen: over Romário, over zijn jaren als trainer in de absolute wereldtop en natuurlijk over het WK van 2002, waarop hij Zuid-Korea in eigen land naar de halve finales leidde.
De hockeyers hadden in Parijs al ervaren wat een aansprekende naam uit de voetbalwereld kan losmaken. Louis van Gaal werd daar bewierookt nadat hij de ploeg in aanloop naar de kwartfinale tegen Australië had toegesproken. "Maar als Brabander vond ik Guus net iets leuker", zegt Delmee met een knipoog.
Delmee was in 1998 zelf onderdeel van de laatste Nederlandse mannenploeg die wereldkampioen werd. "Personen als Ron, Guus en Louis krijgen die jongens soms meer in beweging dan ik", zegt Delmee. Hij lacht: "Anders krijgen ze elke keer weer die Jeroen die met een verhaal komt over hoe het vroeger allemaal was."
Source: Nu.nl sport