Marieke Keijser zette in 2022 abrupt een punt achter haar roeicarrière, na een jarenlange worsteling met haar gewicht. Vier jaar later is ze terug, maar dit keer op een gezonde manier. "Ik snap nu pas wat normaal is."
De Bosbaan in Amsterdam is een plek die Keijser jarenlang vermeed, maar tijdens de WK roeien kan ze niet om het roeiwalhalla heen. "Ik had liever een WK in Rotterdam gehad", zegt Keijser. "De Bosbaan is nog altijd niet mijn lievelingsplek."
Toen Keijser na 3,5 jaar afwezigheid in aanloop naar de WK roeien weer kwam trainen op de Bosbaan, bekroop haar een gevoel van onrust. "Het riep veel emoties op", vertelt Keijser in gesprek met NU.nl. "Er zat nog veel verdriet, waar ik niet mee kon dealen."
Het verdriet begon in 2020. In aanloop naar de Olympische Spelen van Tokio verdween het roeiplezier bij Keijser. De Spelen werden vanwege de coronapandemie met één jaar uitgesteld. Keijser raakte geïsoleerd, terwijl de prestatiedruk toenam. Daarnaast voerde ze een gevecht met haar gewicht.
Als roeister in een lichte boot mocht de 1,73 meter lange Keijser niet meer dan 57 kilo wegen. De angst om te zwaar te worden ging haar leven beheersen. Ze ging steeds minder eten en zelfs op een rustdag was ze constant bezig met afvallen. "En dat terwijl ik eigenlijk al uitgeput was. Naar de buitenwereld toe had ik geoorloofde anorexia. Iedereen in mijn omgeving vond het oké."
Het lichtroeien verdween na de Spelen van Tokio, maar toen was het kwaad bij Keijser al geschied. Ze was in haar jonge jaren hét roeitalent van Nederland. Na twee wereldtitels bij de junioren werd ze in 2017 toegevoegd aan de Nederlandse roeiploeg.
Keijser werd in de lichte dubbeltwee naast olympisch kampioene Ilse Paulis gezet, met wie ze in Tokio opnieuw voor goud moest zorgen. Er waren direct hoge verwachtingen, waardoor Keijser het onbevangen gevoel kwijtraakte. Ze moest op haar top presteren én onder de 57 kilo wegen.
"Als ik met vrienden uit eten ging, bestelde ik niets. Ik at dan van tevoren thuis wat en dronk in het restaurant alleen een kopje thee", vertelt Keijser. "Dat is best raar natuurlijk, maar omdat er een doel aan vastzat, keek niemand er raar van op. Iedereen om mij heen was het gewend."
Dat maakte het voor Keijser niet makkelijker. Toen daarnaast ook nog de coronapandemie uitbrak, stortte ze in. "Toen is de aftakeling ingezet." Ze raakte geïsoleerd en moest om het minste of geringste huilen. In die tijd werkte ze ook mee aan de online documentaireserie On The Record, waarbij AVROTROS Keijser op de voet volgde richting de olympische roeidroom.
"Dat was verschrikkelijk", zegt Keijser, die bij het terugblikken op de docuserie meermaals de tranen van haar wangen veegt. "Ik kan daar echt niet naar mezelf kijken. Ik straal puur verdriet uit. Het was een tijd van ellende, waarin ik heel labiel was. Ik wilde zo graag dat het klaar was, maar ik wilde ook dolgraag naar de Spelen."
Om erger te voorkomen schakelde Keijser een sportpsycholoog in. "Die was gespecialiseerd in eetproblematiek en heeft mij geholpen de Spelen te halen."
Keijser en Paulis haalden als torenhoge favoriet de finale in de lichte dubbeltwee, maar op 100 meter van de finish maakte uitgerekend Keijser een misslag. De boot kwam in gouden positie stil te liggen en had nog net genoeg snelheid om brons te pakken. De gouden droom spatte uiteen.
"Dat kon er ook nog wel bij", blikt Keijser terug. "Al denk ik achteraf dat die bronzen plak best een fijne bliksemafleider was voor hoe verdrietig ik was. Stel dat ik goud had gehaald, maar alsnog ongelukkig was. Dan was ik nog eenzamer geweest. Nu was het logisch dat ik verdrietig was."
Toch is het vijf jaar later nog steeds moeilijk om blij te zijn met die bronzen plak. "Niet omdat die medaille niet bijzonder is, maar omdat ik dan terugdenk aan die verschrikkelijke periode", zegt Keijser. "Dat raakt me nog steeds."
Na de Spelen besloot Keijser te stoppen met roeien. "Als ik ook maar een beetje had gedacht door te kunnen, had ik dat gedaan. Maar dat was geen optie. Ik kon niet meer."
Helemaal opgebrand begon Keijser aan een leven zonder toproeien. Ze rondde haar studie af, liep de marathon van Rotterdam en liet de teugels vieren. "Ik was aanwezig op elke afstudeerborrel en dronk veel biertjes", vertelt Keijser. "Ik zei tegen alles ja."
Pas na anderhalf jaar stapte Keijser weer een roeiboot in. "Omdat ik coach werd van de nationale juniorenploeg ging ik weer positieve ervaringen creëren rondom het roeien." Het ging kriebelen bij Keijser. "Ik wilde niet dat ik later zou denken: ik was een verbitterde topsporter die het nooit heeft gemaakt. Ik gunde mezelf om het opnieuw te doen en het anders te kunnen ervaren."
Daarom keerde Keijser afgelopen winter terug in de Nederlandse roeiploeg. Een gevecht met de weegschaal hoeft ze niet meer te voeren. "Ik snap nu pas wat normaal is. Ik eet nu heel veel en dat helpt", zegt Keijser. "Op deze manier het roeien beleven is echt een verademing. Zelfs op de Bosbaan."
Source: Nu.nl sport