DEN HAAG - Alicia en haar moeder Gitta beginnen zondagmiddag met een drankje bij de picknicktafel aan het Milan Summer Festival in het Haagse Zuiderpark. Op het multiculturele festival met de nadruk op de Hindoestaanse en Surinaamse cultuur gingen vrijdag- en zaterdagavond al de voetjes van de vloer. Verderop in de stad konden liefhebbers van de Indische cultuur hun hart ophalen op het Jalan Jalan Festival. 'We kunnen hier weer even van de cultuur proeven'
Alicia heeft met henna een motief op haar hand laten tekenen. 'Voor mij laat het zien dat deze cultuur bij mij hoort', vertelt de 27-jarige, die in Nederland geboren is. Haar moeders wieg stond in Suriname.
'Het is een feest voor mij. Ik ontmoet hier mensen die ik lang niet heb gezien', aldus Gitta. 'Voor mij is het een uitje.'
Of er vanavond ook gedanst wordt weet ze nog niet. 'Wie weet, gisteravond hebben we ook lekker mee gezongen, want toch niemand hoort je', vertelt ze glunderend. 'Dus dan kan het lekker vals.'
Ook Amar ziet het festival als een feest van herkenning. 'Zeker op zondag kom je zoveel bekenden tegen. Mensen uit Den Haag, maar ook uit andere steden', aldus de 44-jarige die zelf in Loosduinen woont.
'Na jaren kwam ik mijn nicht tegen. Ze herkende me direct.' Amar: 'Dat is hoe het hier gaat.'
'Sommigen komen zelfs speciaal over uit Suriname.' Zijn vriendin heeft net bananenchips en zuurgoed achter de kiezen. 'Echt lekker.'
Ook Kamma komt hier voor de ontmoeting. 'Ik ontmoet hier mensen die ik al jaren niet meer heb gezien', aldus de 74-jarige.
Ze is nog maar een uurtje op het festivalterrein, maar is al zeker acht bekenden tegengekomen.
Guus Boender staat ondertussen samen met zijn vrouw Ella vooraan in de rij voor de dranghekken die om stipt 12.00 uur opzij worden gezet naar het festivalterrein van Jalan Jalan, een nieuw Indisch stadsfestival in hartje Den Haag.
Ze komen vandaag samen naar de theatervoorstelling van hun zoon kijken. 'Hij geeft een voorstelling over de derde generatie Indische achtergrond', aldus Guus, die zelf Nederlands is.
'Ik zit hier al dertig jaar in', zegt hij terwijl hij lachend kijkt naar zijn Indische vrouw. 'De voorstelling gaat over het Indisch zwijgen', vertelt Ella. Wat dat dan precies is kan ze moeilijk uitleggen. 'Dat vind ik heel lastig.'
Als dezelfde vraag aan Guus gesteld wordt, schiet hij vol. 'Ik weet niet waarom mij dit nu zo emotioneert. Maar mijn schoonmoeder heeft bijvoorbeeld in een kamp gezeten en daar wordt nauwelijks over gepraat.'
'En als wel, dan op een positieve manier. Terwijl we allemaal weten dat daar wreedheden hebben plaatsgevonden. We hopen hier vandaag erg te gaan genieten', zo sluit ook hij alsnog positief af.
Ron is daar al druk mee bezig. Ondanks zijn leeftijd en wandelstok gaan zijn voetjes nog van de vloer. Samen met zijn dochter Marlies danst hij vrolijk op de muziek van het Indische bandje. 'Ik kom hier voor de gezelligheid', vertelt de 85-jarige die op zijn tiende vanuit Java naar Nederland kwam.
'Jalan Jalan betekent wandelen', vertelt hij. 'We kunnen hier weer even van de cultuur proeven', vult Marlies aan, die haar vader vandaag helemaal ziet opvrolijken.
'Indisch eten en drinken', aldus moeder en dochter Romy en Cynthia in koor over wat hen naar Jalan Jalan brengt.
Ze staan beide met een grote plastic beker cendol in hun handen.
'Dat is een typisch Indonesisch drankje met palmsuiker, kokosmelk en jellies. Heel zoet.'
Achter de dames staat een kraam met zo'n 50 keuzes aan de verschillende drankjes. Het is één van de vele standjes waar de bezoekers op het Voorhout hun Indische geluk op kunnen.
Source: Omroep West Den Haag