Jorrit Croon besloot na een vervelende knieblessure vól voor het WK hockey te gaan. Zijn arts vond dat geen goed idee. Maar zondag stond Croon toch aan de start van het toernooi in eigen land. "Ik heb mezelf wel een tijd voor de gek gehouden."
Croon lag in februari achter een dug-out op de grond toen hij aan zijn ouders dacht. Ze waren waarschijnlijk aan het kijken naar de hockeywedstrijd tussen Nederland en Engeland. Via de teamarts kreeg hij een telefoon aangereikt. "Ik zei: 'Mam, ik ben het. Het gaat goed en komt allemaal wel goed.'"
Vlak daarvoor had de 28-jarige Croon in de wedstrijd tegen Engeland een stick tegen zijn knie gekregen. Dat gebeurt wel vaker. En hoewel er op dat moment een indringende schreeuw uit zijn mond klonk, voelde hij zich na het hechten van de wond achter de dug-out wel gerustgesteld.
Diezelfde avond vloog Croon met de ploeg terug naar Nederland en twee dagen later liet hij een MRI-scan maken. Voor de zekerheid. Hij dacht vooral aan zijn terugkeer bij zijn club Bloemendaal, waar hij misschien de eerste twee weken even niet alles mee zou kunnen doen.
"Ik vond die scan op dat moment eigenlijk een beetje overbodig", vertelt Croon. Maar het bleek toch goed mis te zijn. "Ineens ging ik van dat relaxte gevoel naar de mededeling dat ik mijn WK kon vergeten. Dat was heel raar."
De arts legde uit dat er een stukje kraakbeen was afgebroken en met een schroefje en lijm moest worden vastgezet. Maar de uitleg kwam nauwelijks nog binnen. Croon zat met tranen in zijn ogen. In zijn hoofd was hij aan het rekenen.
"Zes tot negen maanden stond er voor het herstel", vertelt hij. Het was op dat moment precies zes maanden tot de start van het WK. Na zijn operatie ging Croon er tóch voor. "Alle odds waren tegen mij", wist Croon.
"Ik denk niet dat de arts het een heel goed idee vond. Die had net een soort kunststukje uitgevoerd om mijn knie weer aan elkaar te lijmen en te schroeven. Hij zal wel gedacht hebben: daar heb je weer zo'n bijdehante topsporter die denkt dat hij het sneller kan dan iedereen."
Croon putte er moed uit. "Ik dacht: oké, als jij zegt dat ik het WK niet ga halen, dan ga ik juist het tegendeel bewijzen. Daar kon ik de lol bijna wel van inzien." Zijn ouders en vriendin twijfelden er ondertussen geen moment aan dat hij het WK zou halen. "Maar ja, die hadden natuurlijk ook geen idee", lacht Croon.
Al in de bus naar het Wagener Stadion voelde Croon zondag voor de openingswedstrijd de emotie opkomen. Die werd alleen maar sterker toen hij langs de fans het veld opliep, het volkslied zong en op de tribune zijn ouders zag zitten.
"Veel mooier krijg je het niet", glundert Croon, die op de Olympische Spelen van 2016 al op zeventienjarige leeftijd doorbrak. Tijdens zijn revalidatie heeft hij het beeld van het volkslied zichzelf altijd voorgehouden. Het motiveerde hem om all-in te gaan, zoals hij dat ook altijd doet als hij fit is.
Ter illustratie: als hij om 9.00 uur bij de fysiotherapeut werd verwacht, zat Croon er geregeld al om 8.00 uur. "Ik hou er niet van als je dingen nét niet doet. Dan blijf je achteraf altijd denken: wat als… Ik deed alles, ook al wist ik niet eens of het zin had", zegt hij.
"Ik heb vaak wel geroepen dat ik het ging halen. Maar aan het begin was dat echt tegen beter weten in. Ik heb mezelf echt lang voor de gek gehouden. Er waren twijfels en onzekerheden en de kans was groter dat ik het niet zou halen dan wel. Pas toen het stap voor stap beter ging, werd het reëel."
Het volkslied en het zwaaien naar zijn ouders bezorgden Croon kippenvel. Maar eenmaal terug op het veld ging het al snel weer over het resultaat. Nederland won het openingsduel met 5-1 Nieuw-Zeeland. Lachend: "Dat voelt nu als het belangrijkste."
Alleen erbij zijn is voor Croon niet genoeg. Hij wil ook daadwerkelijk iets toevoegen, al heeft hij na zijn herstel nauwelijks tijd gehad om te wennen. "Ik moest meteen op het hoogste niveau instappen", zegt hij. "Dat was best gek. Die gasten zijn rammend fit. Tijdens de eerste training liepen ze me aan alle kanten voorbij."
Toch wist Croon zich makkelijk weer aan te passen. Hij heeft een verfijnde techniek waarop hij altijd kan terugvallen. "Of ik qua niveau ben waar ik wil zijn? De topsporter in mezelf zal zeggen dat ik nog een stapje erbij wil zetten. Maar dat had ik ook gezegd als ik een normale aanloop had gehad", zegt de Leiderdorper.
"Ik ben vooral blij dat ik hier ben, al voelt het nog niet als af. Eigenlijk moet het mooiste en leukste nu pas gaan beginnen."
Source: Nu.nl sport