Tv-recensie Ondanks het verzoek van Janine Abbring meer stiltes te laten vallen bleef Peter Pannekoek in ‘Zomergasten’ drie uur lang wiebelen en wild gebaren.
‘We gaan dit óplossen, toch?’
„Ik vind”, zei Janine Abbring, „dat jíj nu…” – ze sloeg beslist met haar linkerhand op tafel – „…op de tafel moet gaan staan.” Peter Pannekoek stond best welwillend tegenover dat verzoek, maar zag nog niet helemaal in wat hij dan op die tafel moest doen. „Nou ja”, zei Abbring, die met haar rechterhand de lange, dunne draad vasthield die zojuist uit het decor naar beneden was gevallen. Het ding zat nog steeds vast aan het plafond.
„Gaan we dit…?”, zei Pannekoek. „We gaan dit óplossen, toch?”, zei Abbring. Ze liet de draad even los; hij bungelde recalcitrant voor haar hoofd. Nu schoven Abbring en haar Zomergast gelijktijdig hun stoelen naar achter om vanuit een staande positie naar de draad te kijken. „Ik wil er best even aan trekken”, zei Pannekoek. „Nee”, zei Abbring. „Niet aan trekken.”
„Mensen denken dat dit nep is”, sprak Abbring de kijker toe. „Néé. Er valt hier iets uit het plafond en we gaan nu, live op tv, dit proberen op te lossen.” Pannekoek nam een slokje uit zijn enorme waterglas terwijl hij toekeek hoe Abbring onduidelijke handelingen uitvoerde met de draad. „Ik wil eerst even weten wat jouw plan van aanpak is”, zei hij. „Wat jij denkt hier op te lossen.” Abbring wist het zelf ook niet zo goed. Pannekoek had een veel beter uitgedacht plan: hij gooide de draad heel hoog de lucht in en hoopte vervolgens erg hard dat hij niet meer naar beneden zou komen.
In de Zomergasten-studio draaiden drie paar ogen zich verwachtingsvol naar het plafond: de ogen van Peter Pannekoek, de ogen van Janine Abbring en de ogen van de hond van Janine Abbring, want die was ook present. Present en een beetje gealarmeerd. Daarna zagen al die ogen de draad weer vastberaden naar beneden komen.
„Weet je wat?”, zei Abbring. „We gaan naar het volgende fragment.” Het volgende fragment was een scène uit prankprogramma Jackass.
De eerste aflevering van het laatste seizoen van Zomergasten ging over Peter Pannekoek, maar ook een beetje over het programma zelf. Het Zomergasten-tijdperk is bijna ten einde. Met dat einde in zicht vond Pannekoek het eigenlijk wel gepast dat het decor begon in te storten.
Van zijn eigen aflevering hoopte hij vooral dat het drie uur met veel tempo, humor en verwondering zou worden. Dat lukte zo goed dat Abbring in het eerste uur zei: „Ik merk dat ik door jouw hoge tempo ook in een hoog tempo ga zitten. Dat wil ik eigenlijk niet.” „Waarom niet”, vroeg Pannekoek. „Omdat ik vind dat Zomergasten ook die relaxedheid moet hebben”, zei Abbring. „Die traagheid.” Pannekoek nam zich plechtig voor wat meer stiltes te laten vallen.
Toch bleef hij drie uur lang wiebelen en wild gebaren met zijn handen, zo graag wilde hij vertellen over de fragmenten die had meegenomen. Een ongemakkelijke seksscène uit Girls, de wisseling van de wacht bij het Graf van de Onbekende Soldaat in de Verenigde Staten, een dansfilmpje dat de makers opdroegen aan een overleden broer. „Zullen we het eerst even kijken?”, vroeg Abbring toen hij zich weer verloor in de voorbeschouwing van een fragment. „Nee”, zei Pannekoek. Hij moest er nog wat meer naartoe werken. Niet voor niets verklaarde hij zichzelf tot „groot voorstander van voorpret”.
Tegen het eind van de drie uur zocht Abbring „een rode draad”, want dat blijft de kunst van een drie uur durend interviewprogramma: samenhang vinden. Al die fragmenten moeten samen iets zeggen over de persoon die ze meeneemt, ergens zit een kern die de loyale kijker onthoudt.
Abbring kwam uit op: „Eerbetonen”. Pannekoek dacht eerder aan: „Tijd”.