Met een gruizig, glitzy rockgeluid neemt de Britse singer-songerwriter afstand van haar succesalbum Brat uit 2024.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Ze zingt het zelf. Charli XCX verklaart in Rock Music, het openingsnummer van haar zevende album, dat de dansvloer dood is; ‘So now we’re making rock music.’ Om dat statement kracht bij te zetten laat ze een gitaar masculien door het nummer heen ronken.
Ze had al gezegd dat de opvolger van Brat, het album dat in 2024 de neongroene tijdsgeest ving en de Britse zangeres de it-girl maakte van generatie Z, geen tweede Brat zou worden. Geen pure hyperpop op het een half uur durende Music, Fashion, Film. John Cale van The Velvet Underground op de hoes, naast regisseur Martin Scorsese en modeontwerper Marc Jacobs, geeft een hint: er komt ook wat Velvet Underground-achtig gitaargehark voorbij.
Maar daarmee is Music, Fashion, Film nog geen rock. Eerder rock gezien door een Charli XCX-lens. Door filters gehaald, bestrooid met elektronisch gruis en bestreken met een aluminium laagje autotune. Daarmee is Rock Music een krachtige glitzy hybride waarop je, een dode dansvloer ten spijt, ook kunt dansen.
Op zich alleen maar lovenswaardig dat een artiest niet gemakzuchtig een succesformule herhaalt. Maar in eerste instantie lijkt die gitaar als gemakkelijke toevlucht te dienen; de dressing die in 2007 een ongeïnspireerde salade van beat en herhaald tekstlijntje smaak moet geven. En ook al straalt Card Declined, een nummer over lege influencercultuur, een opzettelijke oppervlakkigheid uit, tegelijk klinkt de zangeres als een TikTok-meisje dat haar eerste powerchords oefent.
Gebleven zijn de zelfbewuste ontboezemingen geserveerd met gevoel voor sarcasme. Deze keer meer gefocust op ambivalente gevoelens over roem, zoals in Camera. Charli zou het liefst willen weglopen van dat gejaagde leven, tegelijk voelt ze zich alleen helemaal zichzelf voor de camera. ‘I can finally be totally honest. It’s like I’m looking down the barrel of a gun. Fucking shoot me.’
Of als ze met superieure meidenverveeldheid in het poppy Wink Wink achteloos bekent: ‘Maybe I fucked your dad. Just kidding. I’m only saying that for effect’, spelend met haar bad girl-imago als een roofdier met zijn prooi.
De zangeres is op haar best in de tweede helft van het wisselvallige album, als elektronica en gitaar tot een schroeiend mengsel samensmelten en herhaling je in een roes brengt. In Yeah, dat klinkt als The Pixies met gelijke delen gitaar en statische ruis. In Persona, waarin het onderscheid tussen fuzzy gitaren en keyboards wegvalt.
Of in No One Lasts Forever, synthpop met gesproken bijdrage van regisseur David Cronenberg en het fatalistische mantra nothing’s gonna last forever dat er vrolijk doorheen huppelt. Want alles mag dan uiteindelijk vergaan – de roem, de dansvloer – dat betekent niet dat je die eindigheid niet kunt vieren. Dat je kunt blijven dansen tot er niets van jezelf over is dan glitter en gruis.
Charli XCX
Music, Fashion, Film
Pop
★★★☆☆
Warner
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant