Justitieminister David van Weel onderzoekt of het doden van een partner zwaarder gestraft kan worden bij aanhoudend huiselijk geweld en of dit als moord kan worden beschouwd. Aanleiding is onder meer de zaak van Shelley uit Ede, die in 2020 door haar vriend Tonnie E. om het leven werd gebracht. Het is vandaag (26 juli) vijf jaar geleden dat een rechtbank hem voor doodslag veroordeelde tot tien jaar cel en tbs met dwangverpleging.
Relatie en toenemend isolement
Shelley en Tonnie E. kregen in december 2019 voor het eerst contact, nadat hij haar een Facebook-bericht stuurde om samen te gaan roken. De twee kregen daarna een relatie. Moeder Mariët merkte dat Shelley steeds vaker thuisbleef en minder contact had met vrienden. Ook zag ze dat E. niet altijd aardig tegen haar dochter was: hij werd bijvoorbeeld boos als Shelley voorstelde om samen te eten, en gooide expres eten weg dat ze nog wilde opeten.
Dodelijk geweld op 23 juni 2020
Op 23 juni 2020 kregen Shelley en E. na het avondeten vermoedelijk ruzie. Uit het politieonderzoek bleek dat E. Shelley zes keer met haar hoofd tegen een betonnen muur sloeg, waarna ze op de grond viel. Vervolgens stak hij haar 51 keer met een mes en wurgde hij haar. In de rechtbank verklaarde hij dat hij daarbij "zeker wilde weten dat ze dood is".
Na de daad sloot E. de deur van de ruimte af, waste zich en verwisselde van kleding. Daarna appte hij een vriend, die op zijn beurt zijn broer belde. Die laatste alarmeerde de politie.
Veroordeling voor doodslag, niet voor moord
E. werd niet veroordeeld voor moord, omdat voorbedachte rade niet kon worden bewezen. In de rechtszaal verklaarde hij dat hij tijdens het doden van Shelley "een waas voor zijn ogen kreeg" en de controle over zichzelf verloor. Tonnie E. werd uitvoerig onderzocht in het Pieter Baan Centrum, een psychiatrische observatiekliniek in Almere, waarbij naar voren kwam dat hij verminderd toerekeningsvatbaar was. Hij kreeg tien jaar cel en tbs met dwangverpleging opgelegd, gelijk aan de eis van het Openbaar Ministerie. Daarnaast moest hij een schadevergoeding betalen aan de moeder van Shelley.
Moeder blikt terug
Moeder Mariët herinnert zich de avond van de moord nog goed: ze belde en appte haar dochter herhaaldelijk nadat haar partner Marco haar had gewaarschuwd dat er iets aan de hand was bij Shelleys woning. Bij aankomst bij het politiebureau kreeg ze te horen dat de gevonden tatoeage van haar dochter was. De woning van Shelley werd pas na enkele dagen vrijgegeven; volgens Mariët moesten nabestaanden de plaats delict destijds zelf schoonmaken, wat leidde tot Kamervragen hierover.
Source: Fok frontpage