Op het queervriendelijke festival Milkshake in Amsterdam voelen de bezoekers dat hun vrijheid onder druk staat. Maar ze laten zich niet intomen. ‘Anders winnen zij.’
De diskjockey van het Poof Doof-podium is vermoedelijk de enige die zondagmiddag blij is met het regenachtige weer: als plotseling een hoosbui losbarst, staat zijn tot dat moment schaars bezochte danstent in een mum van tijd mudvol dansende lijven.
Het weer mag zondag omgeslagen zijn – de eerste festivaldag was zonovergoten – de sfeer op het queervriendelijke Amsterdamse festival Milkshake is dat allerminst. Er wordt ook deze dag volop gedanst, gekletst, gelachen en geflirt.
Vanzelfsprekend is dat niet; een dag eerder is in Berlijn een aanslag gepleegd op een vergelijkbaar Pridefeest.
Maar welke bezoeker van het Amsterdamse festival je het ook vraagt: niemand is van plan zich dit feest te laten ontnemen. ‘Ik word hier vooral heel boos van’, zegt Robin Cijsouw, die met goede vriend Matthijs Ingelse uit Zeeland is afgereisd naar het festival. ‘Het gevolg is dat ik alleen maar harder ga roepen dat we onze vrijheden niet zullen opgeven.’ Ingelse zegt geen angst te hebben dat hier iets vergelijkbaars zal gebeuren. ‘Ik voel me veilig.’
Er is veel gedaan om de veiligheid van de bezoekers te waarborgen. Zo is het complete terrein van de Westergasfabriek omzoomd met stalen versperringen, waardoor eventuele kwaadwillenden (of bezoekers zonder kaartje) niet ver zullen komen.
De hoofdstad is dezer dagen in de ban van Pride, dat dit jaar extra uitbundig wordt gevierd omdat het internationale evenement WorldPride in Amsterdam is neergestreken. Burgemeester Femke Halsema van Amsterdam laat zondag weten dat de verschillende evenementen ‘waar nodig’ extra beveiligd worden.
Hoewel de boomlange festivalbezoeker Ingelse geen angst zegt te hebben, is hij tegenwoordig wel meer op zijn hoede als hij tijdens Pride ’s nachts alleen door de stad loopt. Zijn festivalgenoot Cijsouw: ‘Het is verdrietig dat mensen nog altijd bang moeten zijn om voor hun geaardheid uit te komen. Maar we laten ons niet kisten.’
Die mening lijkt iedereen toegedaan op het festival. Welke bezoeker je het ook vraagt, iedereen stelt dat het feest van vandaag als vanouds gevierd wordt.
Toch lijkt de onbezorgdheid van de vorige festivaldag enigszins weg. Want alle aanwezigen realiseren zich opnieuw dat er anderen zijn die het gemunt hebben op hun levensstijl. Milkshake-oprichter Marieke Samallo stelt zondag ook dat de aanslag eens temeer laat zien dat de acceptatie van de queergemeenschap ‘nog lang niet is waar ze zou moeten zijn’.
‘Ik heb het idee dat we de laatste jaren, mede onder druk van nationale en internationale politieke stromingen, eerder achteruit dan vooruit zijn gegaan’, zegt ze. ‘Daarom is ook Milkshake na vijftien jaar harder nodig dan ooit en zal het helaas ook nog wel jaren nodig zijn.’
Zorgen of niet, regen of niet, er wordt ook deze middag vol overgave gedanst. Tot klokslag vijf uur. Dan valt het verpulverende sublaag van de housesynths stil en valt er – als ook een minder alerte dj verderop zijn volumeknop eindelijk heeft dichtgedraaid – een onwerkelijke deken van stilte over het festivalterrein.
Het dansen stokt, de paaldanseres bij het hoofdpodium heeft zich omlaag laten zakken en bezoekers luisteren hoe een minuut stilte wordt aangekondigd. Plotseling is het feest heel ver weg en komen gedachten naar boven over wat lotgenoten in Berlijn is overkomen. Een aantal bezoekers heeft een arm om elkaar heengeslagen, anderen houden elkaars hand vast. Slechts het kletteren van de vlaggenmasten in de wind klinkt.
Dan is de minuut voorbij, kondigt de spreekstalmeester de hervatting van het feest aan en beuken de diepe bassen weer tegen het westelijk deel van de hoofdstad. En het dansen wordt massaal hervat. Alsof ieders leven ervan afhangt.
Bij de kluisjes aan het begin van het terrein reflecteert de 26-jarige Amsterdamse bezoeker Ralph Heeneman op de aanslag in Berlijn. Hij heeft geen moment overwogen om niet te komen vandaag, zegt hij. ‘Als ik me hierdoor laat tegenhouden, dan hebben zij gewonnen.’
Source: Volkskrant