Het plan ligt klaar, de vorm en de motivatie zijn er. De slotrit van de Tour de France is Mathieu van der Poel op het lijf geschreven – en zes andere redenen waarom de Nederlander zondag winnend in Parijs over de streep komt.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen. Ze volgt dit jaar de Tour de France.
Kalm doet hij zijn ronde langs de microfoons die woensdag in een rij voor hem staan opgesteld. Van de NOS, van Franse en Belgische tv-zenders, en alles daartussenin. Mathieu van der Poel rolt langzaam met zijn fiets langs de dranghekken van de mixed zone in startplaats Chambéry, alsof hij versgebakken quotes komt bezorgen bij de tientallen journalisten aan de andere kant van de hekken.
De vragen zijn steeds hetzelfde: wat gaat Alpecin-Premier Tech vandaag doen, in de zeventiende etappe naar Voiron? Eindelijk weer een rit die zich leent voor een vlucht, en die dus geschikt is voor Van der Poel. Of voor zijn ploeggenoot en sprinter Jasper Philipsen, op dat moment nog zonder ritzege – die hem meteen weer zou laten meedoen in de strijd om de groene trui. Waar de prioriteit ligt, wordt Van der Poel gevraagd. Met zijn ogen verborgen achter een spiegelende goudkleurige bril, grijnst hij: ‘Voor mij bij de rit.’
De afloop van die etappe is bekend. Zo’n 175 kilometer later is het Philipsen die dankzij Van der Poel naar de winst sprint. Van der Poel zegt na afloop dat hij ‘dood’ is, maar zo ziet hij er allesbehalve uit in de laatste meters, waarin hij zijn ploeggenoot afzet voor de sprint. Bijna lijkt het alsof hij zelf had kunnen winnen, had hij die krachtsinspanning wat later gedaan.
Die zeventiende etappe stond rood omcirkeld in de agenda van Van der Poel, net als de slotetappe naar Parijs, op zondag. Om zich te sparen voor die dagen liet hij de individuele tijdrit eerder deze week voor wat die was. Hij zette een 96ste tijd neer, terwijl het parcours van de 26 kilometer lange tijdrit hem eigenlijk goed lag.
In de Tour volgt Van der Poel op dagen waarop een vlucht mogelijk is het dogma ‘als er een groep vertrekt, moet ik er gewoon bij zitten’. Moet hij er natuurlijk wel de benen voor hebben, en die leken aan het begin van de ronde even kwijt. Terwijl de aspiraties groot waren voor de start in Barcelona.
In de ploegentijdrit, op de allereerste dag, wilde hij zo min mogelijk tijd verliezen. Om zo kort als kon in het klassement te staan en in de rit op de Montjuïc voor ritwinst én de gele trui te gaan. Die rit bleek bij nader inzien te zwaar voor hem. En eigenlijk was het ook te warm, met temperaturen van tegen de 40 graden. ‘Ik haal mijn wattages niet’, mopperde hij.
Tot de overgangsrit in het Centraal Massief. Na acht etappes worstelen, waarin hij tijdens de massasprints uitstekend werk had gedaan in de lead-outs voor Philipsen, volgde in de negende rit naar Ussel de bevrijding. En dat ondanks de hitte, de hoogtemeters die overwonnen moesten worden en het chaotische verloop van de rit, die met 30 kilometer was ingekort vanwege het hittealarm.
Van der Poel was zo Van der Poels als hij maar kon zijn. Hij reed in die etappe het ene na het andere gat dicht, zorgde er zowat persoonlijk voor dat de kopgroep vooruit bleef en versloeg in de finale koelbloedig zijn medevluchters Pidcock, Johannessen en Baudin.
In het interview van de Tourorganisatie, meteen na de finish, zei de interviewer dat hij zich al zorgen begon te maken over Van der Poel deze Tour, en vroeg hij of het ‘Festival Van der Poel’ vandaag eindelijk was begonnen. De Nederlander, met een lach: ‘Misschien blijft het bij een festival van één dag, maar het was in ieder geval een fijne editie.’
Winnen in de Tour is niet zo vanzelfsprekend voor Van der Poel, een eendagsrenner die het liefst in een vlucht de etappe beslist, of na een heuvelachtige rit met een wat zwaardere aankomst. Het is hem nu drie keer gelukt, in zes deelnames. In 2021, bij zijn debuut, won hij in Mûr-de-Bretagne en mocht hij meteen de gele trui aantrekken. Vorig jaar was hij de snelste in Boulogne-sur-Mer en reed hij weer een paar dagen in het geel.
Met tien dagen geel staat hij op de derde plaats op de ranglijst van Nederlandse geletruidragers, achter Wout Wagtmans (12) en Joop Zoetemelk (22). Van zijn zes Tourdeelnames reed hij alleen in 2023 en 2024 Parijs binnen.
Deze Tour heeft hij bewust zuinig gereden in etappes waarvan hij op voorhand al wist dat hij er geen kans zou maken; in andere Tourdeelnames bleef hij naar eigen zeggen langer aanklampen dan verstandig was. Daardoor is hij nog fris, zei hij deze week – voor zover een man fris kan zijn na drie weken Tour.
Op de Champs-Élysées liggen nog punten te wachten bij de tussensprint, en na de ritwinst zelf natuurlijk. Mag en kan Van der Poel gaan voor zijn eigen kans, of moet hij die opofferen voor het groen van Philipsen?
Dat hangt af van de situatie in de koers, zal Van der Poel antwoorden. Het vooraf bedenken van allerlei scenario’s vindt hij zinloos. Het verloop van de wedstrijd dicteert wat hij doet. Zo rijdt hij al zijn koersen; met die onderbuik die hem vertelt wat hij moet doen.
Philipsen heeft voor zijn groene missie de hulp van Van der Poel nodig, de man die hij ‘cruciaal’ noemt in zijn successen. In de Tour, en in de rest van het seizoen. Maar de kans dat het Philipsen lukt om zijn achterstand op Mads Pedersen (Lidl-Trek), de leider van het puntenklassement, goed te maken in Parijs, is kleiner dan de kans dat Van der Poel de etappe wint.
Toen Philipsen na zijn zege in Voiron naar het groen werd gevraagd, was hij de eerste die zei dat het een lastige opgave zou worden.
De Deen Pedersen is namelijk niet alleen in de vorm van zijn leven, maar ook tot op het bot gemotiveerd om het puntenklassement te winnen. Zo lukte het hem zelfs in de bergetappe naar Orcières-Merlette, afgelopen donderdag, om vooraan mee te zitten, zodat hij de 25 punten van de tussensprint op kilometer 129 in zijn zak kon steken.
‘Ik zal tot de laatste meters om elk punt vechten’, liet hij na afloop dreigend weten.
‘Vas-y Poupou!’ In Frankrijk riepen wielersupporters dit jarenlang om hun held Raymond Poulidor aan te moedigen, in de jaren zestig en zeventig verzamelaar van ereplaatsen en ongekend populair.
Ook deze Tour staat ‘Kom op Poupou’ op kartonnen borden gekalkt en op spandoeken langs de kant van de weg. Nu juichen de Fransen voor zijn kleinzoon, ‘Van der Poulidor’, die in 2021 in Frankrijk de harten stal toen hij na zijn eerste ritwinst in de Tour dikke tranen huilde. Omdat zijn opa het niet meer mee mocht maken dat hij in de gele trui reed, iets wat Poupou zelf nooit was gelukt.
Als Van der Poel in de ochtenden voor de start met zijn ploeg aan de beurt is om het podium op te rijden en voorgesteld te worden aan het publiek, klinkt voor hem het applaus het hardst. Van Carcassonne tot Gap. Van der Poel groeide op in België, heeft de Nederlandse nationaliteit van zijn vader Adrie van der Poel en spreekt dankzij zijn Franse moeder Corinne Poulidor vloeiend de taal van het gastland van de Tour.
Sinds 2021 is er het project Merci Poupou, waarbij retrowielershirts geïnspireerd op de truien waarin Poulidor reed worden verkocht voor goede doelen. Op de tweede rustdag van de Tour droeg de Alpecin-ploeg het recentste shirt: een roze-blauwe variant van de oude Miko-Mercier-trui. Inmiddels zou er volgens Alpecin in al die jaren meer dan 600 duizend euro zijn opgehaald.
Van der Poel laat geen kans onbenut om zijn grootvader te eren. Winnen in Parijs zou hem in Frankrijk nog geliefder maken.
De renners vertrekken zondag vanuit Thoiry voor een slotrit van ruim 130 kilometer. Met iets minder dan 80 kilometer te gaan rijden ze Parijs binnen. Er staan drie rondes van 6,8 kilometer op het programma rond en over de Champs-Élysées. Daarna rijden ze een omloop van 16,7 kilometer, met daarin drie keer de met kasseien geplaveide Côte de la Butte Montmartre (1,1 kilometer à 6,5 procent). Na de laatste beklimming is het nog een dikke 10 kilometer tot de finish.
Kasseien, korte steile klimmetjes, een technisch parcours: het is alsof de rit voor Van der Poel ontworpen is. Als de drievoudig winnaar van Parijs-Roubaix en de Ronde van Vlaanderen die benen uit Ussel en Voiron nog heeft, kan hij zelfs klassementsrenners als Remco Evenepoel en Tadej Pogacar lossen op de klimmetjes.
In 2025 kwam de Tour voor het eerst naar Montmartre, naar het voorbeeld van de olympische wegkoers tijdens de Zomerspelen in Parijs, een jaar eerder. Het werd een spektakel, met Wout van Aert die op weg naar de winst geletruidrager Pogacar uit zijn wiel reed.
Van der Poel zal thuis hebben gevloekt. Hij had met een longontsteking de Tour moeten verlaten en kon alleen toezien hoe zijn eeuwige rivaal won in het mooiste wielerdecor aller tijden. Nu is het zijn beurt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant