De rechten van de Italiaanse lhtbi-gemeenschap staan sinds het aantreden van premier Meloni meer onder druk dan ooit. Jarl van der Ploeg liep op de Pride in Rome mee met homo-icoon Ruggero Freddi. ‘Het lijden dat ik mij herinner uit mijn jeugd, gun ik geen enkele jongere hier.’
Vermoedelijk is de burgemeester van Rome geen liefhebber van homoporno, want hij heeft werkelijk geen idee wie Ruggero Freddi is. Althans, dat laat hij niet blijken wanneer diezelfde Freddi opeens naast hem loopt tijdens de Roma Pride. De twee mannen naast de burgemeester zijn duidelijk beter op de hoogte, want zij slaan eerst een paar geëxalteerde kreten uit en vragen de voormalig professor wiskunde daarna gelijk om een foto. De prins zegt ja, tuurlijk maken we een foto.
Mocht u bovenstaande alinea niet helemaal hebben begrepen, dan is dat niet erg. Straks volgt wat extra context en wordt alles duidelijk. Maar eerst schalt het liedje Titanium van David Guetta nog even door de straten van Rome terwijl duizenden bontgekleurde Italianen keihard meezingen. Ze dansen, lachen, sommigen van hen zoenen elkaar, anderen wapperen met hun regenboogvlaggen terwijl hun jaarlijkse manifestatie – of misschien is demonstratie een beter woord voor de Romeinse Pride – langs de Santa Maria Maggiore trekt, richting de Domus Aurea.
Dat zijn twee toevallige haltes op de route, maar wel veelzeggend, want die eerste is een katholieke basiliek met in het plafond onder meer het wapenschild van Alexander VI, een van de vele pausen van Rome die er naar verluidt meerdere homoseksuele relaties op nahield tijdens zijn pontificaat. En de Domus Aurea is het voormalige paleis van Keizer Nero, een van de vele keizers van Rome die ooit openlijk mannen liefhad, in zijn geval Sporus, een trans persoon met wie Nero in het jaar 67 zelfs huwde.
Het is een historische achtergrond die bewijst dat de geschiedenis zich lang niet altijd in de juiste richting beweegt, maar soms zelfs terugtrekkende bewegingen maakt; dat zaken die tweeduizend jaar geleden nog als volslagen normaal werden gezien, zoals twee mensen die van elkaar houden en daarom graag bij elkaar willen zijn, millennia later opeens kunnen worden verketterd, en verboden.
‘Want ja, de rechten van de Italiaanse lhtbi-gemeenschap staan momenteel meer onder druk dan ooit’, zegt Ruggero Freddi (49), de wiskundige en AI-specialist die vandaag de ene na de andere selfie moet schieten met fans – vaak wat oudere mannen die het allemaal met hem eens zijn: het gaat de verkeerde kant op. Sterker nog: volgens belangenorganisatie Rainbow Europe staat Italië qua homo- en transvriendelijkheid inmiddels op de 23ste plek van de 27 EU-landen, met slechts een klein beetje overgebleven voorsprong op bijvoorbeeld Polen en Hongarije.
De reden daarvoor is simpel: het aantreden van de radicaal-rechtse Giorgia Meloni als premier. Uiteraard was het land, met name dankzij de ijzersterke Vaticaanse lobby, nooit echt een Europese voorloper voor queerrechten (toen het linkse kabinet in 2016 met een wetsvoorstel kwam zodat stellen van hetzelfde geslacht eindelijk hun relatie formeel konden registreren, dienden katholieke politici meer dan zesduizend amendementen in om dat proces zoveel mogelijk te frustreren), maar sinds Meloni in 2022 aantrad ging het volgens vrijwel alle deelnemers aan de Roma Pride van kwaad tot erger.
Een kleine bloemlezing: Meloni won haar verkiezing onder meer dankzij de campagneleus: ‘Já tegen het traditionele gezin, néé tegen de lhbti-lobby.’
Ze blokkeerde vervolgens een wet die discriminatie op basis van sekse, gender en seksuele oriëntatie strafbaar zou maken, want dat vond ze een inperking van de vrijheid van meningsuiting. Daarna stelde ze het strafbaar voor Italianen om zich, waar dan ook ter wereld, tot een draagmoeder te wenden, wat vooral voor Italiaanse homostellen rampzalig is, aangezien zij ook al geen kinderen mogen adopteren. Tot slot kwam er onder haar leiding een wet die het basisscholen verbiedt les te geven over onderwerpen die te maken hebben met ‘woke-thema’s’ zoals seksualiteit of andersoortige ‘genderpropaganda’.
‘Het is een ramp’, zegt Freddi, maar voor hij goed en wel kan uitleggen waarom dat zo is, tikt er alweer iemand anders op zijn schouder om te zeggen dat hij groot fan is van zijn werk. Welk werk de fan daar precies mee bedoelt, is niet helemaal duidelijk, want Freddi bestaat uit zoveel verschillende stukjes persoonlijkheid, dat hij een soort mozaïek is. Naast AI-specialist en wiskundige is hij namelijk ook een van de meest uitgesproken lhbti-activisten van het land (zijn Instagram-feed staat vol filmpjes waarmee hij de grond aanveegt met homofoben). Verder is hij aangetrouwd lid van de Italiaanse adel. En, tot slot, bezitter van een verleden waarmee hij in 2017 wereldnieuws werd.
Freddi was op dat moment wiskundeprofessor aan de belangrijkste universiteit van Rome: La Sapienza. Hij gaf college aan zo’n driehonderd studenten, van wie er eentje hem op een dag herkende van een filmpje dat hij, al dan niet per abuis, op internet had gezien. Professor Freddi heeft daarin geen kleren aan, waardoor zijn extreem gespierde torso te zien is (blijkbaar houdt hij zo van de wiskunde dat hij zelfs zijn eigen bovenlijf heeft gemodelleerd in de vorm van een geodriehoek) en hij op vrij expliciete wijze de liefde bedrijft met een andere, zeer gespierde man. Dual: Taking it Like a Man, aldus de titel van het filmpje.
De verbazing van die student kwam via een Facebookgroep van de universiteit en een Italiaans roddelblad eerst terecht in een aantal landelijke kranten, en daarna ook in de wereldpers. Wat bleek? Onder zijn artiestennaam Carlo Masi bleek Freddi tot 2009 een van de populairste homopornoacteurs van zijn tijd te zijn geweest: een gespierde Italiaan met een harige borstkas (‘Ik had de blik van een houthakker. Ik was perfect voor ze’), die tussen 2004 en 2009 zo’n veertien films maakte, op de covers van tijdschriften en koffietafelboeken verscheen (onder meer op het zeer succesvolle koffietafelboek Hairy Chested Men) en zelfs werd opgenomen in de lijst Gay Porn Heroes: 100 Most Famous Porn Stars.
Freddi was zelfs zo populair dat hij (voor zover bekend) de enige wiskundige ter wereld is wiens erecte penis op grote schaal als dildo werd geproduceerd en verkocht. Met de legendarische Italiaanse pornoster Rocco Siffredi is hij de enige Italiaan ooit aan wie deze (in de pornowereld als pure hommage beschouwde) eer ten beurt viel.
‘Ik wil je wel uitleggen hoe dat allemaal gekomen is’, zegt Freddi een paar weken eerder via de mail, ‘maar alleen als we niet te laat afspreken, want ik moet zondagmiddag naar Maastricht omdat ik spreker ben op de World Conference on Computational Intelligence. Weet je wat, loop anders mee tijdens de Pride.’
En dus staat hij nu hier, in het centrum van zijn geboortestad Rome terwijl hij midden op straat zoent met zijn Argentijnse geliefde. ‘Mijn ouders woonden hier niet zo ver vandaan’, zegt hij. ‘Maar verder kan ik kort zijn over mijn jeugd: die was zeer pijnlijk.’
Op school werd hij gepest omdat hij anders was, zijn ouders waren gescheiden, een van zijn stiefzussen was overleden aan een overdosis en er was thuis nooit geld. Totdat zijn vader, die zelf ook worstelde met een alcoholverslaving, opeens begon te bulken van de lires en dure cadeautjes voor Freddi begon te kopen, zoals een MSX-computer. Dat was geweldig, tot de politie erachter kwam dat zijn vader in de hasjhandel zat, waarna hij werd opgesloten en al het geld weer verdween.
En ondertussen waren er die ontluikende gevoelens voor mannen, waar hij helemaal niets mee kon, omdat homoseksualiteit in de jaren tachtig in Rome niet eens een taboe was. Het was simpelweg geen optie, zegt Freddi. Het bestond niet, het kon niet, en dus begon hij zichzelf te trainen om normaal te worden, ‘net zoals we nu kunstmatige neurale netwerken trainen via reinforcement learning’, zegt Freddi, verwijzend naar de vorm van AI waarbij computers steeds beter zelfstandig beslissingen nemen door te leren van de resultaten.
‘Ik besloot dat ik mijn geest moest leren om op de juiste prikkel te reageren. Dus tijdens het masturberen probeerde ik steeds langer naar plaatjes van meisjes te kijken, in de hoop dat ook ik op gegeven moment een erectie zou krijgen wanneer ik een naakt meisje zag, zoals het hoorde.’
Ook begon hij te trainen in de sportschool, deels om van het pesten af te komen, deels omdat hij hield van gespierde mannenlijven. ‘Ik weet nog dat ik een keer voor de badkamerspiegel stond met een tijdschrift met daarin prachtige gespierde mannen. Ik kocht die soms als ik wat geld bij elkaar had gespaard en ik weet nog dat ik naar het covermodel keek, vervolgens naar mijzelf en daarna zo verschrikkelijk hard begon te huilen. Ik wist zeker: Ruggero, je bent een monster.’
Op de universiteit, waar hij op aanraden van zijn wiskundedocent als eerste van zijn familie heenging om informatica te studeren, werd het allemaal iets beter. Hij bleef trainen, werd steeds breder en had zo nu en dan via internetsites online contact met andere mannen. Maar toen hij vlak na zijn afstuderen via een van die sites een bericht kreeg van de Colt Studio Group, een van de grootste producenten van homoporno wereldwijd, wist hij zeker dat hij in de zeik werd genomen.
‘Ik schreef terug dat ik het geen leuke grap vond, maar daarna kwam een brief, inclusief een voorschot en een eersteklas vliegticket naar Los Angeles. Op het vliegveld stond vervolgens een limousine klaar om me op te halen, ik sliep in een vijfsterrenhotel en het mooiste was: toen ik de dag erna op de set kwam, bleek dat ik een scène moest draaien met hetzelfde model uit dat tijdschrift van voor mijn badkamerspiegel.’
Freddi was, met andere woorden, compleet verkocht, waarna de vreemdste jaren uit zijn leven begonnen, vol extravagante feesten, draaidagen op Hawaï, geld dat tegen de plinten klotste en vooral: eindelijk de kans om zijn homoseksualiteit volledig openlijk te omarmen. Te vieren zelfs. Na zijn eerste film, Big ’N Plenty uit 2004, volgden onder meer films als Muscle Up!, Dual: Taking it Like a Man en Naked Muscles: The New Breed. Allemaal geproduceerd door datzelfde Colt Studio Group, een prestigieus productiehuis waar zowel consent als voorbehoedsmiddelen heilig waren en dat Freddi – die in Amerika door het leven ging onder zijn artiestennaam Carlo Masi – betaalde voor zijn exclusiviteit.
‘We hebben in twee van die films samen gespeeld’, zegt Gustavo Leguizamon (artiestennaam Adam Champ), de Argentijnse man van Freddi die iedere Pride weer naast hem loopt en hem vandaag vooral dwingt zo nu en dan midden op straat de salsa met hem te dansen. Het begon toen ze een scène draaiden waarbij ze samen over een motorfiets gebogen stonden, waarna ook buiten de scène om de vonk oversloeg. Sindsdien veranderde ook Leguizamon in een bescheiden beroemdheid in Italië, vooral nadat Freddi hem een aantal jaar geleden ten huwelijk vroeg tijdens een live-uitzending van het programma Pomeriggio Cinque – een soort Italiaanse versie van De 5 Uur Show.
Leguizamon (die momenteel in Rome als simultaanvertaler werkt voor onder meer de Verenigde Naties en het Europees Parlement – hij spreekt zes talen vloeiend) is overigens niet de eerste man van Freddi. Dat was Giovanni Ravaschieri Fieschi Del Drago, prins van Antuni en Mazzano, afkomstig uit een van de voornaamste aristocratische geslachten van Italië met kastelen en paleizen van Rome tot aan Bolsena, vrijwel allemaal stampvol met kunst.
‘Ik spreek niet vaak over dat huwelijk’, zegt Freddi. ‘Meestal twijfelen mensen aan mijn motieven, maar toen ik in de porno belandde en daarmee het morele probleem had opgelost van seks hebben voor geld, dacht ik: oké, ik heb gekozen voor sekswerk in plaats van voor een baan als computeringenieur, dus laat ik nu dan ook mijn winst maar maximaliseren.’
Lang verhaal kort: Freddi werd luxe-escort in Rome, waarbij een van zijn vaste klanten de 43 jaar oudere prins Del Drago was. Die relatie ging uiteraard om seks, want daar werd Freddi voor betaald, maar er was meer dan dat, zegt hij. ‘Want denk je nou echt dat een beurt krijgen het allerbelangrijkste was voor een 80-jarige? Tuurlijk niet. Voor hem was het belangrijkste dat er iemand van hem hield, dicht bij hem was en oprecht aan hem gehecht was. En ook voor mij was het geweldig om zo dicht bij zo’n ontwikkelde, mooie en interessante man te zijn. Hij liet me een buitengewone wereld zien, vol paleizen, ambassadeurs en andere prinsen. Ik heb de hele Italiaanse adel leren kennen in die periode.’
Leguizamon, met wie Freddi ondertussen een relatie bleef houden, vond het oké dat er een oudere man in het spel was, net zoals de prins het oké vond dat er een jongere man in het spel was (‘hij was blij dat er ook na zijn dood van mij zou worden gehouden’, zegt Freddi) waarna hij de prins in 2015 het ja-woord gaf in Porto. Daardoor werd Freddi niet alleen een prins (hoewel een huwelijkspartner van een prins volgens de adellijke mores eigenlijk geen man kan zijn, waardoor Freddi titulair gezien mogelijk een prinses is – een grap die het vandaag tijdens de Roma Pride zeer goed doet), óók werd hij daarmee in een klap erfgenaam van een vastgoedportefeuille die in de vele miljoenen liep.
Dat leidde in 2015 al tot de nodige wrevel bij de rest van de Del Drago-familie, maar toen prins Giovanni een jaar later op 83-jarige leeftijd overleed, ontaardde dat in een juridische strijd die er bij vlagen hard en pijnlijk aan toeging en uiteindelijk eindigde in een schikking. Daardoor zit Freddi er voor de rest van zijn leven relatief warmpjes bij. ‘Maar het heeft mij wel veel pijn gedaan’, zegt hij. ‘Want er was oprecht sprake van liefde. Dat lijkt iedereen te zijn vergeten.’
Zo was het de prins die Freddi op zijn 34ste aanmoedigde te stoppen met de porno en terug te keren naar zijn eigenlijke liefde: de wetenschap. Omdat hij zeven jaar lang geen computer had aangeraakt, waardoor zijn kennis over de informatica nutteloos was geworden, besloot hij ditmaal de wiskunde te proberen. Dat bleek een goede zet, want hij sloot zowel zijn bachelor als zijn master summa cum laude af met een score van 110/110. Niet lang daarna promoveerde hij met een proefschrift dat Morse Index of Multiple Blow-Up Solutions to the Two-Dimensional Sinh-Poisson Equation heet en begon hij college te geven aan zijn alma mater: La Sapienza in Rome.
‘Ik heb daar nooit een geheim gemaakt van mijn verleden en het was ook nooit een probleem’, zegt Freddi. Tot op die ene dag in 2017, waarop die student een scène zag uit Dual: Taking it Like a Man en niet lang daarna overal ter wereld nieuwsberichten verschenen waarin stond dat er een ‘pornoprof’ actief was op La Sapienza.
In eerste instantie deed het universiteitsbestuur niets, maar toen Freddi een paar weken later tijdens een college vertelde dat hij mee zou lopen met de Roma Pride, en dat iedereen daar welkom is, ook heteroseksuele studenten die willen strijden voor de burgerrechten van hun landgenoten, werd hij op het matje geroepen. Studenten oproepen deel te nemen aan politieke manifestaties is absoluut not done, aldus de decaan.
Daarna ging het steeds sneller: een studentenbijeenkomst die de queer universiteitsvereniging Prisma organiseerde over hiv en aids, en waarbij Freddi gevraagd was om te spreken, werd op het laatste moment geannuleerd, officieel omdat er te weinig zalen beschikbaar waren. Daarna werd Freddi nog een aantal maal tegengewerkt bij interne sollicitaties, waarna, tot slot en zonder duidelijke opgaaf van reden, werd besloten hem halverwege het semester te vervangen door een andere professor. Zijn salaris werd niet langer uitgekeerd. Hij hoefde niet meer terug te komen.
Freddi vocht die beslissing aan, waarna de Italiaanse rechter hem in 2023 volledig gelijk gaf, maar het leed was toen al lang geschied. ‘Wiskunde is iets intuïtiefs voor mij, daarom vond ik het lesgeven ook zo geweldig. Ik had alles ingezet op een carrière aan de universiteit; een carrière waarvan ik toen dacht dat het de mooiste ter wereld was en die ik voor de rest van mijn leven wilde blijven volgen. Maar dat werd mij allemaal ontzegd. En waarom eigenlijk?’
Vanwege homofobie natuurlijk, die fucking homofobie, die in Italië bijkans onuitroeibaar lijkt. Dat blijkt wel als halverwege de Roma Pride de politie opeens met acht man sterk richting een man aan de zijkant lopen: Mario Adinolfi, leider van de ultra-katholieke partij Popolo della Famiglia en een van de grootste homohaters van Italië die iedere dag weer strijdt tegen de komst van het homohuwelijk, tegen adoptierechten voor homo’s of juist voor door de staat betaalde conversietherapie.
‘Op zo’n dag als vandaag lijken we allemaal gelukkig vanwege het gefeest, de vrijheid en de folklore – en dat is belangrijk want dit is allemaal onderdeel van onze cultuur en identiteit – maar dit soort tegenstand bewijst: het is vooral een politieke manifestatie. Ik was als 17-jarige bij de eerste Gay Pride in 1994 en sindsdien heb ik er nooit eentje overgeslagen. Ik doe dat al lang niet meer voor mijzelf. Ik ben bijna 50.
‘Ik sta tegenwoordig op, ga achter mijn computer zitten, werk, stop, ga naar de sportschool, drink een proteïneshake en wacht vervolgens tot het zomer is zodat we vijftien dagen naar Thailand kunnen. Ik ben volkomen gelukkig; een bevoorrecht mens. Dus voor mij hoeft er niemand meer te vechten. Maar dat lijden dat ik mij nog zo goed herinner uit mijn jeugd, dat lijden dat een pijn veroorzaakte die voor altijd bij me blijft, dat gun ik geen enkele jongere hier.’
‘Homofobie heeft mij veel gekost: mijn baan aan de universiteit, mijn adellijke titel, een miljoenenerfenis. Maar verreweg het verschrikkelijkst – met afstand – was dat ik me mijn hele puberteit een monster heb gevoeld, alleen maar omdat ik verliefd was op jongens. Ik voelde schaamte, zelfhaat, woede, soms stierf ik van de onbeantwoorde liefde, moest ik huilen tot ik moest overgeven en dat zijn geen van alle emoties die een opgroeiend mens zou moeten voelen. Je kunt niet eisen dat iemand anders van jou houdt, zo werkt het niet. Maar zelf van iemand anders mogen houden, van wie dan ook, dat is een grondrecht. En ik zal nooit ophouden daarvoor te strijden.’
Dit is een artikel uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant