Al weken protesteren Indiase jongeren naar aanleiding van grootschalige fraude bij het toelatingsexamen geneeskunde. Ook in Amsterdam gingen donderdag Indiërs de straat op. ‘Wat ons samenbrengt, is het recht op een eerlijk examen.’
‘Toen ik door mijn Instagram-tijdlijn scrolde, zag ik de afgelopen tijd steeds vaker filmpjes uit India van jonge studenten die bij protesten door politie in elkaar werden geslagen of over de grond werden gesleurd. Daar schrok ik wel van. In Londen, Berlijn en Toronto stond de Indiase diaspora al te protesteren. Waarom niet in Amsterdam?, dacht ik.
‘Dus maandag maakte ik met vier mensen een WhatsAppgroep aan om een protest te organiseren. Toen ik twee dagen later keek, zaten er opeens vijfhonderd mensen in. Echt bizar. Vandaag zijn we met zoveel, ik heb in Nederland nog nooit zo’n grote groep Indiërs gezien.
‘De woede verbindt ons. Dit is hét moment om te laten zien dat we het belangrijk vinden wat er gebeurt. India is groot, we hebben zoveel problemen. Maar wat ons samenbrengt, is relatief simpel: het recht op een eerlijk examen.
‘Ik denk niet dat mensen in Nederland doorhebben hoe belangrijk dit is. Een deel van jullie toekomstige dokters wordt nu opgepakt. Alleen omdat ze strijden voor hun recht op onderwijs.’
‘Toen ik 16 was, had ik geen leven, studeren was het enige wat ik deed. Twaalf tot zestien uur per dag was ik in de weer voor mijn eindexamens. Het was onmenselijk. Toen ik de kans kreeg hiernaartoe te komen, pakte ik die meteen.
‘In India is de druk op studenten en scholieren te groot. Er is een moordende concurrentie, kijk maar naar de opleiding geneeskunde. Er zijn twee miljoen mensen die examen doen voor 120 duizend studieplekken. En als je die studieplek krijgt en je studie afrondt, zijn er geen banen.
‘Door dit systeem lukt sociale stijging ook nauwelijks. Armere gezinnen steken al hun spaargeld in bijlessen, zodat hun kind een kans heeft op een toelatingsexamen. En als dat mislukt, wat moet je dan?
‘Natuurlijk ben ik bang om mee te doen aan dit protest. Ik ben hier op een studentenvisum. Je weet nooit wat er kan gebeuren als ik terugkeer. Maar kijk naar het risico dat de studenten in India lopen. Hun laten zien dat we er zijn, is het wel minste wat we kunnen doen.’
‘Mijn opa was leraar en activist. Hij heeft zich hardgemaakt voor onderwijsrechten en heeft meegelopen bij zoveel protesten. Toen ik laatst zelf naar een pro-Palestinademonstratie ging, waarschuwde hij me. Wees voorzichtig, gebood hij. Hij vroeg zich af of het het wel waard was om de straat op te gaan. ‘Want wat voor zin heeft protesteren tegenwoordig nog?’
‘Ik vertelde dit verhaal net nog voor deze grote groep. Ineens werd ik emotioneel. Ik wil zo graag bewijzen dat mijn opa ongelijk heeft, dat door onze druk iets gebeurt en de onderwijsminister aftreedt. Ik geloof dat er nog hoop is. Vooral als ik zie hoeveel mensen in India de straat opgaan en dat de Kakkerlak-Volkspartij in het leven is geroepen met waardevolle ideeën.
‘Mijn familie is gevormd door onderwijs. Mijn ouders zijn artsen, drie van mijn grootouders leraren. Zonder goed onderwijs had ik hier niet gestaan. Maar het hele systeem is nu kapot. Te veel druk, te weinig banen en een systeem dat arme mensen amper nog een kans geeft. Ik wil best terug naar India, dat is mijn thuis. Maar nu twijfel ik.’
‘Dit protest is belangrijk. Hier kan de Indiase overheid ons niet tegenhouden. Als ze in India mensen de mond snoeren, schreeuwen we hier nog harder. En als ze daar de kakkerlakken doden, dan duiken ze hier weer op.
‘Vragen van toelatingsexamens zijn al vaker uitgelekt, maar dit was de druppel. 80 procent van India leeft onder de armoedegrens en de enige manier om eruit te komen is door deze examens. En zelfs die worden van ons afgepakt?
‘Al een maand eisen we met vreedzame protesten een gesprek met de overheid. Dat is alles. Wie neemt verantwoordelijkheid voor de studenten die een eind aan hun leven hebben gemaakt vanwege de examens? Onderwijs is een grondrecht. Ik hoop dat ze doorhebben dat de mensen die ze nu bevechten, de toekomst van India zijn.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant