Toen ik volleybalde, als tiener, droegen we van die grote badstoffen onderbroeken als wedstrijdbroekjes. Dat was toen nog het verplichte tenue voor vrouwen in de volleybalcompetitie. Het waren natuurlijk geen echte onderbroeken, maar zo zagen ze er wel uit. Ik voelde me er vreselijk ongemakkelijk in, en niet alleen om hoe het eruitzag.
Je was telkens aan het trekken om het ding tussen je billen vandaan te houden, en om te voorkomen dat het randje van je échte onderbroek eronderuit zou piepen. Als ik ongesteld was, werd het ongemak nog groter: dan was ik als de dood dat een van de vleugeltjes van mijn inlegkruisje uit het broekje zou komen.
Ik was zo blij toen besloten werd dat vrouwen broekjes met pijpjes mochten gaan dragen – en niet alleen ik, trouwens. Niemand bleef de badstoffen slips dragen, hoewel het wel mocht.
Ik kan het me gezien mijn eigen ervaringen nauwelijks voorstellen, maar als topatletes zeggen dat de hoogopgesneden broekjes het lekkerst zitten, dan geloof ik dat meteen. Want niets is zo vervelend als een wedstrijdtenue dat niet lekker zit, dat heb ik óók zelf ervaren. Het leidt af en maakt je onzeker. Op de toppen van je kunnen presteren lukt dan niet.
‘Trek gewoon wat anders aan en zeur niet’, is mij daarom een veel te gemakzuchtige reactie op de nieuwe regels van de European Broadcasting Union (EBU) voor het in beeld brengen van atletiek. Camerashots waarbij borsten, billen of gespreide benen al te geprononceerd in beeld komen, mogen niet meer. En zoals met zoveel levert het natuurlijk gezeik op, want ‘er mag ook niks meer’, en wordt de verantwoordelijkheid bij de vrouwen zelf gelegd.
Ze trekken het zelf aan, dus eigen schuld, dikke bult. Kijk maar naar het beachvolleybal, ook daar blijven ze maar ieniemienie bikini’s dragen, terwijl grotere tops en shorts gewoon zijn toegestaan. Opnieuw vertellen beachvolleybalsters zelf dat er minder zand schuurt tussen stof en huid als er minder stof is, maar blijkbaar is het willen dragen van de fijnst zittende outfit zonder dat dat geseksualiseerd wordt geen argument.
Want hallo, ze zetten zichzelf ook zo op Instagram, als een soort sekssymbool. Klopt. Dat doen atletes, en atleten trouwens ook. Voor iedereen achterin leg ik het verschil nog even uit: het plaatsen van een foto op Instagram is een eigen keuze. Het uitvoeren van een sprong op de atletiekbaan betekent niet automatisch dat een slomo van je gespreide benen een eigen keuze is.
Het probleem ligt niet bij vrouwen zelf, maar bij een samenleving die er nog steeds zo diep van doordrenkt is dat de waarde van vrouwen voor een groot deel samenhangt met uiterlijk dat we het niet eens doorhebben. Reken maar dat mooie vrouwelijke atletes makkelijker sponsors vinden dan minder mooie. Voor vrouwelijke beachvolleybalsters die geen bezwaar hebben tegen kleine bikini’s geldt hetzelfde. Natúúrlijk tonen vrouwen zichzelf dan sexy, als dat deel is van hun succes.
Ik ben geen puritein: ik kijk graag naar krachtige sportlijven. Mooi en sexy mogen we allemaal zijn, graag zelfs. Maar het zou niet bepalend moeten zijn voor je waarde, niet voor vrouwen, niet voor mannen. En nu gaapt er een kloof, waarvan ik geloof dat het dichten begint bij neutralere beelden. Laat de EBU daar vooral mee doorgaan, tot er over vrouwenkleding even weinig discussie als over mannenkleding is.