Deze zomer verruilde basketballer Quinten Post (26) Golden State Warriors voor Memphis Grizzlies. Tussendoor was hij in Nederland, waar hij basketbalclinics gaf voor kinderen. Wat hij daar ervaart? ‘De toekomst van de sport is in goede handen’
schrijft voor de Volkskrant over Amerikaanse sporten.
Aandachtig kijken de tachtig kinderen in de gymzaal van het Sportcentrum VU in Amstelveen vanaf hun houten bankjes omhoog, naar de 2,13 meter lange basketballer voor wie ze zijn gekomen. ‘Ik ben vandaag nerveuzer dan voor mijn wedstrijden’, zegt Quinten Post (26) als hij de microfoon pakt. Hij heet de kinderen welkom bij zijn basketbalkamp. Na een korte introductie stuiteren de ballen door de zaal.
Aan de zijlijn tikt een moeder haar zoon aan. ‘Hij is vandaag gewoon jouw coach. Een speler uit de NBA, hoe vet is dat?’ Maar van coachen komt het niet altijd. Een middag lang wordt Post tijdens zijn clinics aangeklampt voor foto’s, handtekeningen of gewoon een praatje. Voor iedereen neemt hij uitgebreid de tijd.
‘Hé vriend’, zegt hij tegen een kleine jongen die een hemdje met zijn naam draagt. ‘Best onwerkelijk’, vindt Post dat.
Echt meedoen kan hij niet, al strooit hij links en rechts met wat passjes. Post revalideert van een voetblessure die hem het slot van zijn tweede seizoen in de Amerikaanse NBA kostte. Ten tijde van zijn clinics in Amstelveen, half juni, weet hij nog niet dat hij zijn laatste wedstrijd voor zijn club Golden State Warriors heeft gespeeld. Enkele weken later tekent hij bij Memphis Grizzlies, voor drie seizoenen en in totaal 30 miljoen dollar.
Begin juni leeft Post nog in onzekerheid. Na het tweede jaar van zijn contract bij de Warriors kunnen ook andere clubs op hem bieden. Waar hij terechtkomt, weet hij niet. ‘Ik wil gewoon in de NBA blijven’, zegt hij. ‘Het belangrijkste is dat ik op een plek terechtkom waar ik als basketballer het best uit de verf kom.’
Voor een paar weken is hij in Amsterdam, de stad waar hij werd geboren en opgroeide. Post drinkt een cappuccino in een eetcafé in de binnenstad waar zijn twee jongere zussen in de bediening werken. In Nederland is hij niet vaak. Voor hij in 2024 bij de Warriors in de NBA debuteerde, speelde Post al vijf seizoenen in het Amerikaanse universiteitsbasketbal.
In voorgaande jaren verbleef hij als hij in Amsterdam was meestal bij zijn vader, van wie hij het basketballen leerde. Maar sinds die drie jonge kinderen uit een nieuwe relatie heeft, is het wat druk bij hem in huis. Daarom slaapt Post nu in het appartement van zijn zus boven het eetcafé.
Samen met zijn jeugdvriend en personal trainer Jard Schuit, met wie hij vroeger al urenlang in Sportcentrum VU stond, plande hij zijn basketbalkamp. Post betaalt de clinics uit eigen zak. ‘Ik wil die kids een leuke dag geven’, zegt hij. ‘En misschien kan ik ze wat wijsheid meegeven. Als kind was ik niet eens de beste van mijn teams. Wie weet is dat goed om te horen van iemand die nu in de NBA speelt.’
Ruim achthonderd kinderen hebben zich aangemeld voor zijn kamp; niet voor iedereen was plek. Het enthousiasme zegt wat over het basketbal in Nederland, denkt Post. ‘Er zijn bij clubs gigantische wachtrijen. Ik denk dat de sport echt aan het groeien is.’
Hij wil wat betekenen voor het basketbal in Nederland. Voor het nationale team spelen, bijvoorbeeld. Zijn blessure en contractsituatie laten dit deze zomer niet toe, en in komende jaren zal zijn drukke NBA-schema het soms lastig maken. ‘Maar ik wil het zeker wel.’
De NBA, het Amerikaanse basketbalwalhalla, stond vroeger niet eens op zijn radar, zegt Post. ‘Ik dacht nooit dat het realistisch zou zijn om daar te spelen.’ Als tiener stopte hij nog een tijdje met basketballen. Zijn ouders waren uit elkaar, hij had het niet naar zijn zin op school. ‘Ik spijbelde veel’, zegt hij. ‘Ik was nog een klein mannetje en dacht dat ik helemaal niet zo goed was in basketbal.’
Een groeispurt deed wonderen, en uiteindelijk hervond hij de honger naar de bal. Via het Amsterdamse Apollo en een tussenstap bij het Duitse Alba Berlin kwam hij in de VS terecht. Na een goed laatste jaar bij Boston College werd hij in 2024 ingelijfd door de Warriors. Die club stalde hem aanvankelijk in een ontwikkelingscompetitie, maar al snel kreeg hij een contract bij de hoofdmacht. In San Francisco werd hij teamgenoot van de Amerikaanse sterspeler Stephen Curry.
Zijn eerste jaar was een achtbaanrit, vertelde hij eerder in de Volkskrant. Ineens stond hij tegenover sterbasketballers die hij alleen van televisie kende. Maar Post groeide uit tot een vaste waarde bij de Warriors, vooral door zijn ijzersterke driepunter. Zijn tweede seizoen? Dat verliep moeizamer. ‘In de NBA komen is één ding, maar er blijven is echt moeilijker.’
Post ontwikkelde zich afgelopen seizoen als verdediger, voorheen zijn zwakke punt, maar zijn driepunters lieten hem vaker in de steek. ‘En dat is juist mijn grootste kracht.’
Dat de Warriors niet het volste vertrouwen in hem hadden, merkte hij toen de club twee spelers aantrok voor op zijn positie: Al Horford en Kristaps Porzingis. ‘Het betekende dat ik minder zou gaan spelen. Dat zijn dingen waar je mee om moet kunnen gaan. Je moet je altijd realiseren dat het gewoon een business is.’
In de zomer stelde hij zichzelf nieuwe doelen: ‘Ik wil verdedigend een meerwaarde zijn, en weer een hoog percentage driepunters raak schieten. Als schutter horen die ups en downs erbij. Vorig jaar ging het even minder, maar ik heb wel het gevoel dat ik een betere speler ben geworden.’
In Amstelveen schalt luide hiphopmuziek uit een speaker. ‘Woooooooo!’, schreeuwt Post als een jongen een knappe driepunter raak schiet. De meeste kinderen, jongens en meisjes, opgedeeld in verschillende leeftijdsgroepen, lijken al een behoorlijk niveau te hebben.
‘De toekomst van de sport is in goede handen’, zegt Post na de afsluitende partijtjes. Hij neemt plaats op een klapstoel achter een tafeltje om handtekeningen te zetten. De rij is lang.
Post is niet de enige Nederlander in de NBA. Tristan Enaruna speelde afgelopen seizoen voor Cleveland Cavaliers, deels in het eerste team en deels in ontwikkelingscompetitie G League. Ook Malevy Leons kreeg zo’n deeltijdcontract, bij de Warriors van Post. Toeval of niet: allemaal speelden de basketballers eerder bij Apollo in Amsterdam.
Ook Leons was in de jeugd zeker geen uitblinker. Maar nu zat hij dus samen met Post in de kleedkamer van een van de bekendste basketbalploegen ter wereld. De club die sinds 2015 vier keer kampioen werd, aan de hand van Curry. ‘Dat was heel leuk, Melly en ik bij de Warriors’, zegt Post. ‘Vroeger was dat moeilijk voor te stellen.’
De NBA is een aparte wereld, leerde de Amsterdammer. Met 82 wedstrijden op de speelkalender vliegt hij het hele land door. Bij sommige clubs zag hij de beroemdheden op de eerste rij zitten, zoals David Beckham in Los Angeles. Via zijn toenmalige teamgenoot en sterspeler Jimmy Butler had Post een toevallige ontmoeting met de Nederlandse dj Martin Garrix. Hij en Butler bleken vrienden te zijn.
In Las Vegas won Post een schaaktoernooi voor basketballers dat was georganiseerd door Derrick Rose, een voormalig sterspeler van Chicago Bulls. Ook de Noorse grootmeester Magnus Carlsen was aanwezig. Onder de basketballers uit de NBA is schaken momenteel een rage, zegt Post. Zelf is hij een van de betere spelers. ‘Ik doe het veel online, het is leuk om je ranking omhoog te zien gaan.’
Soms heeft hij het gevoel dat hij als NBA’er in een bubbel leeft. Hoezeer hij op sommige momenten is afgesloten van de buitenwereld merkte hij vooral bij een uitwedstrijd in Minneapolis. In die stad waren op dat moment protesten aan de gang tegen de Amerikaanse immigratiedienst ICE, die kort daarvoor demonstrant Alex Pretti had doodgeschoten.
Vanuit zijn hotelkamer op een hoge verdieping zag Post de menigte door de straten trekken. ‘Het was min 21 graden, maar alsnog gingen die mensen allemaal naar buiten. Ik zag al dat verdriet. En wij zaten erbovenop in ons vijfsterrenhotel, met het idee dat we een wedstrijd gingen spelen. Uiteindelijk werd die uitgesteld. Maar dat was een heel aparte situatie. Op dat moment voel je je toch een beetje bezwaard, en lijkt het alsof je onderdeel bent van een circus.’
Wat hij sinds kort ook weet over de NBA: je moet op elk moment je koffers kunnen pakken. Een kleine maand na zijn clinics in Amstelveen heeft Post een nieuwe club. De Warriors hadden hem best willen houden, maar dan wel voor minder geld. Toen Memphis Grizzlies 30 miljoen dollar bood, mocht Post vertrekken. In zijn situatie had hij geen inspraak over zijn bestemming. Zo gaat het in de NBA, waar spelers soms ook worden ingezet als ruilwaar.
Maar Post is blij met zijn transfer. ‘Ik wist dat er interesse was van andere clubs, maar ik moet zeggen dat ik dit niet echt had verwacht’, zegt hij eerder deze week over zijn nieuwe, riante contract. Hij is even op vakantie in Puerto Rico, het land van zijn vriendin. In augustus moet hij zich melden in Memphis.
Zijn spullen staan nog in zijn appartement in San Francisco. Post is alvast op zoek naar een onderkomen in de stad van de blues. Bij de Warriors speelde hij bij een team dat de schijnwerpers altijd op zich gericht wist; in Memphis zal dat anders zijn, de Grizzlies zijn een team in opbouw.
Post zal de talentvolle Zach Edey, met zijn 2,21 meter nog ietsje langer dan hij, voor zich moeten dulden. Maar hij verwacht dat hij veel speeltijd krijgt. De Finse coach Tuomas Iisalo houdt van variatie in zijn opstellingen; de driepunters van de Nederlander zullen voor hem een belangrijk wapen zijn.
Met zijn salaris van 10 miljoen dollar per seizoen is Post in een klap een van de bestbetaalde sporters van Nederland. ‘Maar voor mij persoonlijk gaat er, denk ik, weinig veranderen. Ik had bij de Warriors een minimumcontract, maar dat is ook al 1,9 miljoen dollar.
‘Het is niet dat ik een extravagante levensstijl heb. Maar natuurlijk, het is fijn om te weten dat je op vakantie kunt als je op vakantie wilt.’
Ook zijn basketbalkamp zal hij volgende keer nog wat makkelijker uit eigen portemonnee kunnen betalen. ‘Dat moet dan inderdaad wel lukken.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant