Er bestaan dus sites waar je kunt wedden op de meest waarschijnlijke oorzaak van de apocalyps (maar wie gaat de winnaars uitbetalen, heeft geld nog waarde na de apocalyps?). Op de korte termijn staat een kernoorlog of AI bovenaan, op de lange termijn is de grootste kanshebber natuurlijk klimaatverandering. Maar als ik zelf een gokje moest wagen, zou ik voor hebzucht gaan.
Het is zoals John D. Rockefeller, de Elon Musk van zijn tijd, al zei toen hem ooit werd gevraagd hoeveel geld hem gelukkig zou maken. Zijn antwoord: ‘Nog een klein beetje meer.’ Meer huizen, meer auto’s, meer raketten, het is nooit genoeg. De rijken der aarde blijven doorvreten tot de hele wereld is opgesoupeerd.
We moeten dus ook vooral geen medelijden met ze hebben, maar tot mijn spijt voel ik dat vaak wel. Tijdens het lezen van een artikel op Vice bijvoorbeeld, over de toenemende populariteit van psychedelica bij de superrijken. Schijnbaar nemen ze het om hun ziel te helen, hun innerlijke kind te vinden, meestal hebben ze een moeilijke jeugd gehad. De vraag is zo groot dat er zelfs een hele nieuwe beroepsgroep is ontstaan, de zogenaamde tripsitter, die klanten tijdens hun ervaring vasthoudt als een baby, ze over hun bol aait, en af en toe een onderbroek verschoont als zo’n rijke stinkerd door een teveel aan paddo’s de boel weer eens heeft ondergekakt.
Toen ik zelf nog als telefonist bij een escortbureau werkte, was er een klant die elke maand een escort boekte om op zaterdagavond samen, hand in hand, op de bank een film te kijken. Verder gebeurde er niets. De klant was pas 20, hij had rijke ouders.
Een andere klant, hij deed iets hoogs bij Gucci, zat eens twee uur lang, à 750 euro, te huilen omdat hij niet meer wist wie hij kon vertrouwen (en die escort maar op haar horloge kijken, terwijl ze hem ondertussen zachtjes op zijn rug klopte).
Het is een eenzaamheid die ook rond Elon Musk hangt. Begin deze zomer werd hij de eerste biljonair uit de moderne geschiedenis en toch lijkt hij zijn tijd het liefst te spenderen op het voormalige Twitter, waar hij mensen tegen elkaar ophitst, willekeurige vrouwen dm’t met de vraag of ze zijn baby willen dragen en verder vooral een extreem gebrek aan levensvreugde etaleert.
Zelf kan ik Musk inmiddels niet anders meer zien dan als metafoor. Het ultieme symbool van een uitbuitend systeem, ook wel kapitalisme genoemd, dat hebzucht tot de hoogste deugd verhief, de onderlinge banden tussen mens, dier en aarde verbrak, alles reduceerde tot een product en daarmee een gat sloeg dat door geen van die producten meer kan worden gevuld.
Altijd nog een klein beetje meer, omdat zich in de ziel zo’n grote leegte bevindt dat zelfs de aardbol er niet in past.
Je zou het ze bijna gunnen, al die ultrarijken, om deze zomer gewoon met hun tentje op een camping te staan. En dat ze dan ’s nachts naar het gemeenschappelijke toilethok strompelen, wc-rol onder de arm, en denken: dit is genoeg. De sterrenhemel boven mijn hoofd, het gras onder mijn voeten, even verderop blijken nog wat mensen met een jointje rond een kampvuur te zitten, iemand speelt gitaar, weet je wat, ik ga erbij zitten.
Marian Donner is filosoof en schrijver van onder meer Rooksignalen (2024).
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant