Laura Faber (39) woont in een rijtjeshuis in Deventer, met haar zoontjes Stach (7) en Ischa (4) én met vluchtelingen Darren Passea (48) en Barshank Haj Younes (34). „De deal was wel meteen: ik heb een drukke baan en twee kinderen, dus jullie koken.”
Barshank (links), Laura (midden) en Darren (rechts) met de kinderen Stach en Ischa.
Darren: „Ik ben in november 2022 aangekomen in Nederland, na te zijn gevlucht uit Trinidad en Tobago vanwege mijn homoseksuele geaardheid. In dat land werkte ik in de logistiek, in de scheepvaartsector. In Nederland werkte ik bij beddenfabrikant Auping. In februari moest ik stoppen met werken in verband met mijn asielaanvraag. Dat voelt heel frustrerend. Ik wil zo snel mogelijk uit de asielprocedure en aan mijn leven beginnen. Auping heeft nog een brief aan de [immigratiedienst] IND geschreven, maar dat mocht niet baten. Ze hebben de vacature nog steeds niet opgevuld.”
Barshank: „Ik ben sinds 2023 in Nederland en kreeg afgelopen maart mijn, hoe zeg je dat?”
Laura: „Verblijfsvergunning. Moeilijk woord.”
Barshank: „Ik vluchtte in 2011 uit Syrië, waar ik in de computertechniek werkte. Ik kwam via Irak en Turkije in Griekenland terecht. Daar vond ik werk, maar ik zou er nooit de nationaliteit kunnen verwerven en de situatie was er voor de LHBTI-gemeenschap niet veilig. Daarom ben ik uiteindelijk doorgereisd naar Nederland met z’n open cultuur. Na Ter Apel kwam ik in Deventer terecht, waar ik lessen volgde bij de school van Laura, Iedereen aan Boord.”
Laura: „Die school heb ik in 2023 met mijn moeder opgezet, om vluchtelingen vanaf dag één te helpen Nederlands te leren en met meedraaien in de samenleving. Helaas moest de school vorig jaar sluiten, vanwege onenigheid over de aanbesteding. Van huis uit ben ik forensisch psycholoog, ik werkte in tbs-klinieken. Toen ik kinderen kreeg, kon ik de zorg voor hen niet meer goed combineren met de verantwoordelijkheid voor 38 zedendelinquenten. Nu werk ik als projectleider menswaardige opvang voor de gemeente Hengelo. Twee jaar geleden gingen mijn partner en ik uit elkaar, hij woont vierhonderd meter verderop. We vingen samen ook al vluchtelingen op, dat besloot ik nu weer te doen.”
Darren: „Barshank en ik kenden elkaar uit het asielzoekerscentrum en waren al bevriend. Ik wilde zo graag weg daar en was heel blij toen ik hoorde dat Laura een kamer had waar ik in mocht.”
Laura: „Daarna dacht ik: als ik de kinderen samen op één kamer laat slapen, kan ik nog wel een tweede kamer vrijmaken. Ik doe dit niet uit goeddoenerij of om de ‘witte helper’ te zijn; ik wil laten zien dat het kan. Mijn leven is gewoon echt heel veel leuker geworden sinds ik samenwoon met mensen met verschillende achtergronden.”
Barshank: „Ik wilde na wat gedoe weg uit het azc waarin ik verbleef, dus zei meteen ja toen ik hoorde dat er een tweede kamer bij Laura vrijkwam.”
Laura: „De deal was wel meteen: ik heb een drukke baan en twee kinderen, dus jullie koken. Ze koken echt fantastisch, dus ik ben een lucky bastard.”
Darren: „Ik heb dat nooit als een deal beschouwd. Ieder huishouden maakt afspraken om de taken te verdelen, dus wij ook.”
Barshank: „Ik doe drie keer per week de boodschappen en doordeweeks eten we iedere avond samen, net als een gewoon gezin. Daarna kijken we vaak een documentaire of een datingprogramma op tv, zoals Love is blind. Nu ik Nederlandse taalles volg, kook ik wel een avond minder dan daarvoor. Darren en ik gaan iedere dag naar de sportschool.”
Darren: „Jij gaat nog vaker dan ik, haha. Ik heb veel gewicht verloren toen ik ziek was; ik doe het om er goed uit te zien, maar ook om me mentaal goed te voelen.”
Laura: „Kijk naar ze, zo gespierd word je niet zomaar! Ze krijgen allebei echt veel aandacht van mannen, heel leuk.”
Bashank en Darren lachen besmuikt: „Jazeker.”
Darren: „Het bedenken van het eten is soms wel een uitdaging, vooral als de kinderen hier zijn.”
Laura: „Stach en Ischa zijn hier zeven dagen, en dan weer zeven dagen bij hun vader. Uitzondering is de vrijdagmiddag, dan zijn ze altijd hier.”
Barshank: „Tijdens het eten praten we openlijk over alles, ook met de kinderen erbij. Over hoe het is om je land te moeten verlaten, over wat transgender zijn inhoudt, over politiek en onze asielprocedures. Vooral Stach is erg nieuwsgierig daarin en stelt ons serieuze vragen.”
Darren: „Voor mij was het wennen, omdat in Trinidad en Tobago kinderen altijd aan een aparte tafel eten en onder geen beding zulke ernstige vragen aan volwassenen stellen. Ik moet nog steeds stotteren als ze me naar grotemensenonderwerpen vragen. Ook het idee dat je als man bevriend kan zijn met vrouwen, kennen we waar ik vandaan kom niet.”
Laura: „En nu woon je samen met een feministische vrouw, haha!”
Darren: „Ik lig wel goed bij de oudere Nederlandse vrouwen, haha. Toen ik nog maar kort in Nederland was en voor de deur van het Leger des Heils kleding zat te naaien, had ik continu aanspraak van oma’s!”
Barshank: „We hebben het aan tafel ook gehad over de gewelddadige protesten tegen de komst van azc’s. Ik merk dat er heel weinig kennis is over die plekken, niemand wíl daar zijn. Iemand vertelde dat hij dacht dat we daar 800 euro zakgeld per week kregen. Dat is echt niet zo.”
Darren: „Iedereen die in een azc verblijft, wil legaal werken, geloof mij maar. Ik voelde me daar opgesloten en machteloos, ik kon niets doen. In de media en op Instagram worden migranten vaak in een negatieve context genoemd, maar de meeste mensen willen een normaal leven leiden, op een positieve manier. Gelukkig heb ik hier bijna geen discriminatie ervaren, alleen op dating-apps.”
Barshank: „Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat je gaat protesteren tegen mensen die voor hun veiligheid gevlucht zijn, zoals ik op tv heb gezien, en dan na afloop zegt: dat was een gezellig uitje, met een biertje erbij. Dat slaat nergens op.”
Laura, in de richting van Barshank: „De meeste Nederlanders zijn heel aardig, maar weten weinig over asielzoekerscentra.”
Barshank: „Ik heb een eigen cateringbedrijf, Habibi’s Keuken, waarmee ik Syrische en mediterrane maaltijden verzorg. Vroeger had ik ook een maaltijdservice, maar daar ben ik in december wegens ruimtegebrek in dit huis mee gestopt. Ik ben eigenlijk op zoek naar een professionele keuken voor mijn bedrijf. Soms sta ik ’s ochtends al te koken als ik een klant heb, maar daarmee moet ik dan wel even wachten tot de kinderen naar school zijn.”
Laura: „Ik sta om kwart voor zeven op en maak de kinderen een kwartier later wakker. Ik brengt ze om tien over acht naar school. Om half zes zijn we weer thuis.”
Darren: „Soms zijn wij ook vroeg wakker, en dan wachten we in onze kamers tot de kinderen weg zijn. Ik moest behoorlijk wennen aan elke avond eten om zes uur. Dat doen we in Trinidad en Tobago nooit zo vroeg. Maar als ik nu om zes uur geen avondeten heb, begint mijn maag te knorren, haha.”
Laura: „Voor mij begint het spitsuur na het werk: van Hengelo of Nijmegen naar Deventer rijden, kinderen ophalen en dan naar huis. Ik werk veertig uur per week en vind dat wel veel, 32 uur zou beter zijn. Maar ik vind het ook belangrijk om als vrouw en feminist carrière te maken, bovendien heb ik in mijn eentje een hypotheek. Ik heb een feministische leesclub, we hebben net Tot alles in beweging komt gelezen, van Ester Naomi Perquin. Ze werkte in een gevangenis met alleen maar mannen en vertelde hoe dat was, ook na haar zwangerschap. Het ging vooral over vrouw-zijn, op een niet clichématige manier.”
Darren: „Ik kijk veel op sociale media, maar dat is vooral om op de hoogte te blijven van wat er gebeurt op de plek waar ik vandaan kom.”
Laura: „Ik grap weleens dat jij een podcast moet beginnen met de wijze uitspraken van je oma.”
Darren: „Als je als vrouw te dun wilde worden, zei ze: vlees is voor mannen, botten zijn voor de honden. Ook een goede, die op meer manieren toepasselijk is: every day is fishing day, but not every day is catching day.”
Laura Faber (39) werkt namens organisatie Wiltgroei als projectleider menswaardige opvang voor de gemeente Hengelo.Barshank Haj Younes (34) heeft een cateringbedrijf dat is gespecialiseerd in Syrische en mediterrane maaltijden. Darren Passea (48) mag vanwege zijn asielprocedure niet werken. Ze kijken graag samen naar documentaires en realityprogramma’s. Laura verdient bijna twee keer modaal.
Barshank: „Vandaag, voor de gezamenlijke boodschappen.”
Barshank: „Drie keer per week, maar er zijn ook iedere dag nog kleine dingen nodig.”
Barshank: „Mijn vakantie naar Griekenland.”
Laura: „Een nieuwe tuinset. We hebben een eigen achtertuin, en daarachter nog een grote gemeenschappelijke tuin met zes buren, op de plek waar eerst parkeerplaatsen waren.”
Darren: „Een nieuwe fiets, omdat mijn vorige gestolen was.”
Barshank en Darren: „Vooral nieuw.”
Laura: „Ik probeer zo veel mogelijk tweedehands te kopen.”
Laura: „Een euro per week bij hun vader.”
Laura: „Ieder weekend doen we dat samen. Darren is echt de klusjesman in huis. Hij kan dingen repareren en planken en schilderijtjes ophangen.”
Darren: „Iemand is verantwoordelijk voor het oud papier, een ander voor het glas wegbrengen. Opruimen doen we samen.”
Barshank: „Ik heb ’s nachts moeite met ademhalen, dus ik had een neusklem gekocht die mijn neusgaten meer zou moeten openen. Dat werkte helaas voor geen meter.”
Laura: „Een Fiat 500, daar ging het lampje meteen van knipperen. Ik heb hem ingeruild, maar mijn nieuwe Volvo heeft nu ook al kuren. Het zou fijn zijn als ik niet elke week naar de garage hoefde.”
Darren: „Barshank en ik koken om de beurt. We bedenken dan eerst wat de kinderen lusten en dan iets voor Laura, want zij is vegetariër, terwijl wij iedere dag vlees eten. Voor mij is het spitsuur in huis dan ook tussen het bedenken wat we gaan eten, alles klaarzetten en dan het koken zelf.”
Laura: „Het is ongelofelijk wat zij kunnen. Ik denk dan dat we niets in huis hebben en ineens staat er dan een geweldige maaltijd op tafel. Het is gewoon magie.”
Barshank en Darren: „Aan toetjes, we werken veel aan onze fysieke gesteldheid.”
Darren: „Voor de inboedel van een eigen huis.”
Barshank: „Voor mijn eerste nichtje dat binnenkort geboren wordt en mijn 35ste verjaardagsfeest.”
Laura: „Voor het schilderen van de kozijnen van het huis.”
Barshank: „Darren en ik maken een goedkoop weekmenu. Ik let bij het inkopen op aanbiedingen bij de Albert Heijn en Lidl. Ik heb de wekelijkse kosten al omlaag weten te krijgen van 220 naar 180 euro.”