schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Twain doet op haar zevende album waar ze al dertig jaar patent op heeft: hybriden maken tussen pop en country en daar heel veel platen (meer dan honderd miljoen) van verkopen. Al laat de levenservaring die zich op haar stembanden heeft afgezet, de zangeres nu wat rafeliger klinken.
Opener Stranger Things is met zijn hortsik-ritme, fiddle (viool) en meerstemmige zang nog puur country. Daarna deelt het genre al gauw het bed met vele partners. In Quit My Life is de harmonica meer funky dan country. In I’d Be Loving Me verkent Twain het emotionele grensgebied tussen country en soul, en een Spaanse gitaar verleidt een pedalsteelgitaar op Northern Town.
Een veelheid aan mannenkoortjes ondersteunt Twains zang en de liedjes zitten vaak vol slimme arrangementen. Tegelijk voelt het alsof al die extra’s dienen om de middelmatigheid of lichtheid van sommige nummers te maskeren. Juist als de productie de songs niet overstemt, pakt Twain echt uit. Op het volvette Right Time stuwen banjo en blazers elkaar wél tot grandioze hoogten. En linedancebanger New Love heeft eindelijk een refrein dat je meteen onthoudt.
Shania Twain
Little Miss Twain
Pop
★★★☆☆
Universal
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant