Van jongs af aan dompelde Rob Orlemans zich onder in de bluesrock. Door Jimi Hendrix pakte hij zelf de gitaar op, waarna hij uiteindelijk met zijn band Half Past Midnight toonaangevend werd in het genre. Op 29 mei overleed hij, 68 jaar oud.
Toen Rob Orlemans de fameuze zanger Curtis Knight hoorde zeggen dat de leadgitaar als een slang rond de liedtekst moet kronkelen, klonk hem dat als muziek in de oren. Voor de bluesrockpionier uit Tiel was het de aansporing zijn gitaar de vrije loop te geven.
In de studio bleef het improviseren van Orlemans nog enigszins ingekaderd, maar op het podium ging hij veelal los. Dan keken bassist Piet Tromp en drummer Ernst van Ee, zijn kameraden in het driemanschap Half Past Midnight, elkaar aan en vroegen zij zich af: waar gaat het nu weer heen? Tromp: ‘Verloor Rob de trein uit het oog, moesten wij zien te voorkomen dat-ie zou ontsporen. Dat was soms best ingewikkeld, maar het was ook avontuurlijk.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Half Past Midnight, een begrip in bluesrockkringen en hoofdact op menig festival in binnen- en buitenland, trad op ‘in dienst van de meestergitarist’, zoals Van Ee het uitdrukt. ‘Want Rob was een gigant, veelzijdig, creatief en vooral heel speels. Maar het draaide op de bühne niet alleen om hem. Piet en ik namen de ruimte om ook zelf te soleren.’
Als kind in Tiel luisterde Orlemans naar de bluesplaten die zijn moeder koesterde. Hij ontdekte Jimi Hendrix; in zijn jongenskamer hing een poster van de held aan wie hij het nummer It Was You zou opdragen: ‘It was you, hanging on that wall, ten years old, and I could see you got it all.’
Op gitaarles werd Rob gezegd dat hij het instrument verkeerd om vasthield. ‘Maar ik ben linkshandig’, wierp hij tegen, ‘zoals Jimi Hendrix.’ ‘Die kennen wij hier niet’, kreeg hij te horen, waarop hij de gitaarles voor gezien hield.
Orlemans onderwees zichzelf door af te kijken en aandachtig te luisteren. Hij ging in rockbandjes spelen en werd een vingervlugge solist. ‘Ik heb er nooit voor gestudeerd’, zei hij eens over zijn verbluffende vorderingen, ‘het gebeurde gewoon allemaal in mijn hoofd.’
En dat zou zo blijven; ook aan het componeren kwam geen papier te pas. Tromp: ‘Wat het weleens lastig maakte. Was tijdens een repetitie iets nieuws en veelbelovends ontstaan, dan kon dat de volgende dag weer weg zijn. Dat was óók Rob, die het moest hebben van spontaniteit en originaliteit. Daar richtte hij zich op, veel meer dan op een carrière.’
In 1980 was een optreden van ZZ Top in het Duitse tv-programma Rockpalast een eyeopener voor Orlemans: ‘Ik dacht: dit is het. Nou geen keyboards of wat dan ook meer in de band, maar gewoon met z’n drietjes. Hoe minder zielen, hoe meer vreugde.’
Curtis Knight, die jarenlang Jimi Hendrix vocaal ondersteunde, streek neer in Nederland en werd leadzanger van Half Past Midnight, tot aan zijn overlijden in 1999. Maar met Tromp en Van Ee daarna als strakke ritmesectie bleef de band toonaangevend in de niche van de bluesrock.
De covid-crisis dreigde een breekpunt te worden. Na de gedwongen periode van stilte wilde Orlemans, zoals hij tegen zijn kompanen zei, niet opnieuw beginnen in ‘Café de Aap in Kuthuisterveen’, maar alleen grote optredens doen. En dat betekende, tot ergernis van Tromp en Van Ee, minder spelen. ‘Daar hebben we woorden over gehad, waarbij zelfs met vuisten op tafel werd geslagen.’ Maar de broederschap die hun muziek had gevormd, bleek ertegen bestand. Van Ee: ‘Het ging op het laatst ook weer gestaag omhoog.’
Totdat een zware longontsteking de 68-jarige Orlemans op 29 mei plots fataal werd. Tromp: ‘En dat schokte ons én het wereldje van de bluesrock meer dan we voor mogelijk hielden. Rob was iedereen ongemerkt onder de huid gaan zitten.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant