Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Wie ik graag als Zomergast gezien had, is de Ombudsclown. We hebben het hier geregeld over de Ombudsclown, en altijd vol lof. Ik zou de Ombudsclown zelfs wel eens willen ontmoeten, om hem de hand te schudden, heel bijzonder lijkt me dat, al hoorde ik gisteren iemand weer eens beweren dat je je helden nooit moet ontmoeten.
Mijn vriendin Jet wilde weten wie dat dan zei.
‘O, Mick Jagger. Een interviewer vroeg hem of hij Elvis ontmoet had. Nee, omdat John Lennon het hem afgeraden had. ‘Never meet your heroes, Mick’, had hij gezegd. Lennon vond Elvis tegenvallen toen de Beatles bij hem op visite waren.’
Verslagen stilte.
Voordat mijn vriendin Jet mijn vriendin werd, voelde ze schrikbarend weinig voor The King, het was nog bijna een probleem geworden, maar gelukkig was onze liefde sterker. De jaren erna heb ik, Petrus, een der apostelen, haar zieltje weten te winnen. Maar misschien is de evangelisatie te goed verlopen, want zelfs voorzichtige kritiek op de man kan ze slecht verdragen.
‘Kom even zitten’, zei ik vriendelijk, ‘dan hebben we het er even over. Ik heb nog niet verteld wat Mick Jagger er uiteindelijk van vond, hè, van dat advies. Weet je wat hij zei?’
Ze haalde somber haar schouders op.
‘Hij had Elvis dolgraag een keer ontmoet. Hij had nooit naar Lennon moeten luisteren, zei hij, bovendien was zijn eigen Elvis misschien wel een andere dan Johns Elvis, niet per se beter of slechter, maar anders, waardoor de echte Elvis hem helemaal niet was tegengevallen.’
‘Denk je?’
‘Ik acht dat niet uitgesloten, nee. Je weet toch dat McCartney Elvis juist heel leuk vond tijdens die visite? Dat verhaal met die afstandsbediening spreekt boekdelen. Dat kleine kastje waarmee Elvis zonder op te staan van de bank, woesj, de televisie op een andere zender zette, je weet wel. Had McCartney nog nooit gezien, zoiets handigs. En de andere Beatles ook niet.’
O, wacht, daar komt ze aangelopen. ‘Hé’, zegt ze, ‘vind je het nodig om me neer te zetten als een zwakzinnige? Het zou toch over de Ombudsclown gaan?’
Ik snel de hele column verbouwen – het was nog veel erger, haha. (Met een Elvis-jurkje en vlechtjes en een lolly.)
Maar zeker, de Ombudsclown, komt eraan, ik wilde net gaan schrijven dat ik het een figuur vind die in geen andere krant zou passen, er is iets heel erg Volkskrants aan de Ombudsclown.
‘Hoe bedoel je?’
‘Ik zie hem nog wel eens hoofdredacteur worden.’
Zo makkelijk is het niet, extreem pietluttige lezersklachten behandelen die niet op te lossen zijn, hij doet dat erg knap. (Je ziet hem zitten, bij Zomergasten, terwijl Abbring hem introduceert.) Er zijn bijvoorbeeld drie soorten pietluttigheid, klachten die overduidelijk serieus bedoeld zijn door de klager (top), en klachten die bedoeld zijn om in de rubriek te komen (minder top), maar je hebt er ook waarvan je het niet zeker weet: meent-ie dit nou, of niet (beste soort)?
Meestal maakt onze held in één zin korte metten met de klacht, niks aan te doen, jammer, in feite is het een keiharde clown, maar dat zijn alle clowns. Wel krijgt de klager altijd een passend cadeautje toegestuurd, maar gebeurt dat ook wel? Iemand klaagde een keer dat-ie niks meer had gehoord over het toegezegde concert van Douwe Bob. Maar ook zo zijn clowns. Dus ook Ombudsclowns. Het zijn oplichters, dieven en pederasten.
Wij schatten graag in of een cadeautje echt verstuurd wordt, zoals laatst aan een zeikerd over een tussen-n. (Dan kijk ik op Bol, of je daar een mok kunt kopen met een letter n erop.)
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant