Is de herder een held of toch vooral een dwarsligger? Een interessante vraag, maar veel diepgang gunt regisseur Riccardo Milani zijn hoofdpersonage niet.
schrijft voor de Volkskrant over film.
Iedere dag brengt Efisio Mulas zijn koeien naar het verlaten strand van Bellesamanna, op het zuidelijkste punt van het Italiaanse eiland Sardinië. Daar staan de dieren in het zand, terwijl de 80-jarige herder naar de helderblauwe zee staart. Het is een paradijselijke plek.
In Milaan hebben ze dat ook ontdekt. Nu een flink deel van Sardinië al aan het toerisme is overgeleverd, richt een grote vastgoedgroep de pijlen op het ongerepte zuiden. Rondom het boerderijtje van Efisio wordt een luxeresort gepland. De Milanezen doen een goed bod om de oude herder uit te kopen en beginnen alvast te bouwen.
Het verhaal van de Italiaanse film La vita va così is losjes gebaseerd op een waargebeurde geschiedenis. Een Sardijnse herder uit Capo Malfatano stapte in 2011 naar de rechter nadat een vastgoedontwikkelaar een weg bij zijn huis had geblokkeerd. Zo hield hij in zijn eentje jarenlang de bouw van een luxueus vakantieoord tegen – en daarmee de privatisering van een fraai strand, dat nog steeds openbaar is.
De stranden van Sardinië zijn nog steeds een strijdpunt: lees ook de reportage van onze correspondent.
In de film verloopt het iets anders. Dat Efisio (gespeeld door Giuseppe Ignazio Loi, een 85-jarige herder zonder acteerervaring) de boel zal gaan vertragen, is van begin af aan duidelijk: geld interesseert hem niks en hij laat zich door niemand vertellen wat hij moet doen. Niet door zijn vrouw, niet door zijn dochter, niet door zijn dorpsgenoten. En zeker niet door de Milanezen met hun praatjes.
La vita va così gaat niet alleen over de strijd tegen het grootkapitaal, maar ook over de onderlinge spanningen die ontstaan wanneer een achtergebleven regio zich economisch kan ontwikkelen. Veel dorpelingen hebben zo hun redenen om vóór de bouw van een resort te zijn: het levert banen op, en daarmee een toekomst die er niet was.
Is Efisio een held of toch vooral een dwarsligger? Het is een interessante vraag, maar veel diepgang gunt regisseur Riccardo Milani zijn hoofdpersonage niet. La vita va così blijft bij een zoete, voorspelbare vertelling en Efisio’s koppigheid wordt vooral gebracht als komische noot, wat uiteindelijk gaat vervelen. Ook als kijker geef je langzaamaan de moed op, en dat is jammer voor een film die de potentie had een zomerhit te worden.
Drama
★★★☆☆
Regie Riccardo Milani.
Met Giuseppe Ignazio Loi, Virginia Raffaele, Diego Abatantuono, Aldo Baglio.
118 min., in 50 zalen en op Picl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant