De film speelt zich af rond 2013 en toont de krankzinnige juridische hoepels waar Céline en Nadia doorheen moeten springen om samen een kind te krijgen.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Ze zijn getrouwd en dragen dezelfde achternaam. Toch betekent dat niet dat de partner van Nadia automatisch óók ouder wordt van het kind dat zij draagt. Ze moeten eerst vijftien mensen een brief laten schrijven waarin die verklaren dat de relatie solide is. En aanvullende bewijzen van hun liefde aan de rechtbank overleggen, zoals foto’s van vakanties en de zwangerschap. Het hele adoptieproces, want dat is het, kost 2.500 euro en kan wel een jaar duren.
Krankzinnig: als Céline en Nadia een heterostel waren geweest, waren al deze fratsen natuurlijk niet nodig. Een getrouwde heteroman hoeft een kind alleen maar te erkennen. Des preuves d’amour toont niet alleen hoe oneerlijk dat is, maar ook wat voor druk deze juridische eisen op het koppel én hun omgeving legt.
Niet dat regisseur Alice Douard hengelt naar die verontwaardiging – die komt vanzelf. Ze volgt vooral hoe Céline bezig is met het verzamelen van het bewijs. ‘Niet alleen je lesbische vriendinnen vragen’, raadde de advocaat aan. En directe familie móét, om te laten zien dat die de relatie ondersteunt. Ingewikkeld als je, zoals Céline, geen goede band hebt met je moeder.
Douard, die haar scenario baseerde op haar eigen ervaringen, kan de humor er soms wel van inzien. Ze laat het stel langsgaan bij een dokter die Céline ‘niet wil buitensluiten’ en daarom ook vraagt naar haar medische geschiedenis. Langs vrienden die met krijsende kinderen niet bepaald een rooskleurig beeld schetsen van het ouderschap. Pijnlijk wordt het tijdens een familiebezoek, waarbij duidelijk wordt dat ogenschijnlijke acceptatie ook zo zijn grenzen kent.
Het scenario is bij vlagen wat gekunsteld, met scènes die overduidelijk een punt moeten maken. Maar daar staan een aantal prachtige, eerlijke dialogen tegenover. Vooral de gesprekken met vaders beklijven, omdat je hen eigenlijk zelden écht hoort over hoe zij een zwangerschap beleven. Als aanstaande vader, zegt een van hen bijvoorbeeld, mág je eigenlijk ook niets zeggen over de twijfels en zorgen die onvermijdelijk toeslaan.
De film speelt zich af rond 2013 – de juridische hoepels waar Céline en Nadia als ‘pioniers’ doorheen moeten springen, bestaan inmiddels niet meer. De vooroordelen wel. Maar Des preuves d’amour snijdt ook universelere thema’s aan. Over de algehele twijfel over het ouderschap die je in deze vreemde tussentijd – tijdens een zwangerschap is er een kind én niet – om het hart kan slaan. Over wat een moeder is, of zou moeten zijn. En wie dat eigenlijk bepaalt.
Drama
★★★☆☆
Regie Alice Douard
Met Ella Rumpf, Monia Chokri, Noémie Lvovsky
97 min., in 42 zalen en op Picl.