Een arrogante bestsellerauteur reist in Hokum naar het Ierse hotel waar zijn ouders ooit hun huwelijksvakantie vierden. Dat had hij misschien beter niet kunnen doen.
schrijft voor de Volkskrant over film, met speciale aandacht voor filmmuziek en horror.
Het engste konijn van het jaar figureert zonder meer in de Ierse folkhorrorproductie Hokum. Al valt het lastig te zeggen wat het konijn precies te maken heeft met de rest van de film, en al duikt het maar kort op, voor het effect maakt dat niets uit: één keer zien is nooit meer vergeten. Dat uitgemergelde hoofd. Die priemende, naar de camera puilende ogen. Pingpongballen in een schedel, lijken het haast.
De verschijning heeft wat weg van het griezelige konijnenspeelgoed dat opdook in Damian McCarthy's vorige speelfilms Caveat (2020) en Oddity (2024) en dat ook ergens in Hokum zit verstopt. Het lijkt óók verdacht veel op de overjarige piccolo in het Ierse hotel waar de Amerikaanse auteur Ohm Bauman incheckt. Misschien is het helemaal geen konijn, maar een ezel. Een boeman met lange pluizenoren. Een koppig monster uit Ohms zwartste jeugdherinneringen.
Ooit vierden Ohms ouders hun huwelijksvakantie in de bosrijke omgeving van het hotel. Ohm, smakelijk arrogant vertolkt door Adam Scott, is naar de plek afgereisd om hun as uit te strooien en om het slotstuk van zijn bestsellertrilogie af te ronden. De verwerking van een groot, levenslang trauma speelt eveneens steeds duidelijker op in Hokum. Niet voor niets vervoert Ohm de urnen in het houten kistje waarin hij tot voor kort een pistool opborg.
Dat kistje is een van de vele details waarmee de film een geladen sfeer van repressie en dreiging oproept. Het tussen horror en moordmysterie schakelende Hokum strooit gul met zorgvuldig opgebouwde jump scares – die telkens nét niet het niveau van McCarthy’s meesterwerk Oddity halen – nog voordat het centrale verhaalelement wordt onthuld: in de al jaren met tralies vergrendelde bruidssuite zou een heks opgesloten zitten. Drie keer raden wie zich daar tóch naar binnen werkt, wanneer na een moment van crisis een van de personeelsleden vermist raakt.
‘Hokum’ betekent zoveel als ‘onzin’. Interessante titel voor een film die geregeld hoogst bizar en vergezocht uitpakt, en vooral overtuigt zolang hij niet te veel naar emotionele diepte reikt. De creatie van een eigenzinnig horroruniversum: daarin ligt McCarthy’s grootste kracht. Hokum excelleert in het scheppen van een tastbare, onvoorspelbare hotelhel, en dat op bedrieglijk kleine schaal: eenmaal in de geloofwaardig vermolmde bruidssuite – razend knap werk van production designer Til Frohlich – blijft de film vooral daar.
Hoewel: je weet maar nooit waar de spijslift naartoe voert. Of wat eruit gekropen komt.
Horror
★★★★☆
Regie Damian McCarthy
Met Adam Scott, Peter Coonan, David Wilmot, Will O’Connell
107 min., in 50 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant