Terwijl onze vier vaste columnisten Barry Baltus, Collin Veijer, Jeffrey Buis en Loris Veneman genieten van een welverdiende zomerstop, neemt Evert Slager de komende donderdagen de honneurs waar. In een persoonlijke column laat hij zijn licht schijnen op de actuele ontwikkelingen binnen de motorsport. Hieronder deel 2:”Misschien is chaos wel precies wat de MotoGP nodig had”
Een jaar geleden was de MotoGP titelstrijd halverwege het seizoen eigenlijk al beslist. Marc Márquez had de concurrentie murw gereden, verzamelde 344 punten en stond 83 punten los van zijn naaste belager. De zomerstop voelde meer als een adempauze richting een onvermijdelijke kampioenshuldiging dan als het begin van een tweede seizoenshelft.
Hoe anders is dat in 2026. Na elf Grand Prix weekenden staat Jorge Martín bovenaan, maar met slechts 208 punten. Sterker nog: de eerste vijf coureurs worden gescheiden door slechts 24 punten. Dat zegt misschien nog wel meer dan de stand zelf. Niet één rijder heeft de regie stevig in handen. Iedereen laat steken vallen. Iedereen.
En eerlijk? Dat is misschien wel het beste wat de MotoGP kon overkomen. Jarenlang draaide de sport om perfectie. De combinatie van Ducati, een foutloze rijder en uitgekiende strategieën maakte races regelmatig voorspelbaar. Natuurlijk waren de rondetijden indrukwekkend en het technische niveau ongekend hoog, maar spanning? Die was soms ver te zoeken.
Nu is perfectie ingeruild voor kwetsbaarheid. Marco Bezzecchi begon ijzersterk, raakte vervolgens geblesseerd. Marc Márquez miste races na een operatie, maar is sinds zijn terugkeer weer de best scorende man van het veld. Álex Márquez zag zijn titelkansen instorten na zijn blessure in Catalunya. Francesco Bagnaia zoekt al maanden naar de vorm die hem ooit zo onaantastbaar maakte. En ondertussen staat Jorge Martín bovenaan zonder dat iemand het gevoel heeft dat hij het seizoen domineert.
Misschien is dát wel zijn grootste kracht. Terwijl iedereen spreekt over Ogura, Márquez of Bezzecchi, blijft Martín simpelweg punten verzamelen. Gewoon iedere zondag leveren. Kampioenschappen worden zelden gewonnen met spectaculaire uitschieters. Ze worden gewonnen door degene die op slechte dagen tóch punten pakt.
En dan is er Ai Ogura. De Japanner laat misschien wel het mooiste verhaal van 2026 zien. Vorig jaar nog een rookie die vooral ervaring opdeed, nu een serieuze titelkandidaat. Zijn eerste MotoGP overwinning in Assen voelde niet als een incident, maar als de bevestiging dat Aprilia ineens over meerdere rijders beschikt die écht om de wereldtitel kunnen vechten. Wie had dat twaalf maanden geleden durven voorspellen?
Toch blijft er één naam boven alles hangen. Marc Márquez. Niet omdat hij aan de leiding staat. Dat doet hij niet. Maar omdat iedereen weet waartoe hij in staat is. Sinds zijn comeback scoort niemand meer punten dan de Ducati Lenovo Team coureur. Alsof hij de eerste seizoenshelft simpelweg heeft overgeslagen en nu alsnog besluit mee te doen. Het is precies waarom niemand hem afschrijft. Sterker nog: misschien begint zijn seizoen nu pas.
Álex Márquez verwoordde het treffend. “Iedereen maakt meer fouten.” Dat klinkt als kritiek, maar eigenlijk is het een compliment aan het kampioenschap. Want fouten maken betekent risico nemen. Risico nemen betekent aanvallen. En aanvallen levert races op waar fans voor op het puntje van hun stoel zitten.
Natuurlijk zullen puristen zeggen dat de beste altijd moet winnen. Maar sport draait niet alleen om de beste. Sport draait om onzekerheid. Om het idee dat niemand weet wat er over twee weken gebeurt. Dat een blessure, een regenbui of één verkeerde bandenkeuze een volledig kampioenschap op zijn kop kan zetten. Precies dat maakt deze MotoGP zomer zo aantrekkelijk. Misschien krijgen we na de zomer alsnog een dominante reeks van één coureur. Misschien trekt Martín door, herpakt Márquez de leiding of groeit Ogura uit tot de sensatie van het jaar. Maar voor het eerst in lange tijd begint de tweede seizoenshelft zonder een vanzelfsprekende favoriet. En dat is misschien wel de grootste overwinning van het huidige MotoGP seizoen.
Tot volgende week,
Evert Slager.
Eerdere columns in 2026
16. Column | Evert Slager: Waarom Ai Ogura de gevaarlijkste man voor Marc Márquez is
15. Column | Jeffrey Buis: “Ik ben tevreden, maar de reglementen maken het ons niet makkelijk”
14. Column | Collin Veijer: “Accepteren om de volgende stap te kunnen maken”
13. Column | Loris Veneman: “Hier in Misano weer meedoen voor het podium”
12. Column | Barry Baltus: “Opnieuw bouwen aan vertrouwen”
11. Column | Jeffrey Buis: “Assen gaf vertrouwen, nu kijken wat Most ons brengt”
10. Column | Collin Veijer: “We beginnen in Le Mans weer gewoon op nul”
9. Column | Loris Veneman: “De snelheid was er in Assen, alleen in de races zat het een beetje tegen”
8. Column | Barry Baltus: “Terug waar ik hoor te zijn”
7. Column | Jeffrey Buis: “Assen is altijd speciaal, ik kijk uit naar mijn thuisweekend”
6. Column | Collin Veijer: “Soms leer je het meest van momenten waarop het fout gaat. Austin was er zo één”
5. Column | Loris Veneman: “Een nieuwe klasse en meteen prijs”
4. Column | Barry Baltus: “Het gevoel is er, nu het resultaat nog”
3. Column | Jeffrey Buis: “Nieuwe klasse, nieuwe motor, maar hetzelfde doel”
2. Column | Collin Veijer: “Een top vijf is goed… maar ik wil winnen”
1. Column | Loris Veneman: Wennen aan iets nieuws, maar het gevoel is goed