Marcia Luyten is journalist en columnist van de Volkskrant.
Deze week was ik op Schiphol en wachtte op Katie Daven. We hadden daar al eens eerder zo gestaan. Toen om de Rwandese mensenrechtenjurist op te halen die voor zijn leven vreesde. Even later was hij doorgereisd naar de Verenigde Staten, waar hij al jaren aan de universiteit werkt. Ook Katie Daven is onderzoeker. Ze bestudeert langetermijntrends in markt en democratie. Nu landt ze uit Mississippi om niet meer terug te gaan. In Amerika sluit het net rond gekleurde mensen. Katie kan van angst al maanden niet slapen.
Zwarte mensen worden steeds meer uit de economie gedreven, vertelt Katie. Zelf is ze vijf maanden geleden ontslagen door het bedrijf waar ze een gevierd analist was. Ondernemingen zijn bang vervolgd te worden voor DEI: beleid ter bevordering van diversiteit, equity – gelijkheid en inclusie.
Racisme was er altijd, maar nu is het open en overal. Als ze in haar auto rijdt en politie ziet, verstijft Katie van angst. Ze weet dat ze zomaar kan worden aangehouden, uit de auto getrokken, om zelfs met haar handen omhoog te worden gestompt of neergeschoten.
Afgelopen week doodde immigratiepolitie ICE drie mensen. Handhaving van de wet is dat niet meer. Het schenden van grondrechten wordt verkocht als wetshandhaving.
Latino’s zijn net zo bang. Zij vrezen wat Katie ‘concentratiekampen’ noemt. De term is beladen, maar de definitie ‘een plek waar mensen zonder proces op basis van groepskenmerken massaal worden opgesloten’ blijkt overeen te komen met de praktijk. In meer dan tweehonderd ICE-detentiecentra worden ruim zestigduizend mensen, voornamelijk latino’s, vaak zonder formele aanklacht vastgehouden.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Die centra zijn winstgedreven ondernemingen van de door ICE ingehuurde GEO Group – het miljardenbedrijf van een Griekse immigrant. De gevangenen krijgen weinig en ‘verrot’ eten, vaak eenmaal per dag, en nauwelijks gezondheidszorg. Er zijn meldingen van massaal seksueel misbruik, verkrachtingen en zwangerschappen van tieners en jonge vrouwen.
Van deze zaken wordt in de VS steeds minder verslag gedaan. De belangrijkste nieuwsmedia zijn volgens Katie ‘door de regering-Trump gecoöpteerd’. Waar de open samenleving onder druk staat, zijn sociale media altijd een bron van onafhankelijke informatie geweest. Zo kon de nieuwe Hongaarse premier Péter Magyar dankzij sociale media Viktor Orbán verslaan. In de VS worden berichten van critici gecensureerd; de sociale media van de aan Trump gelieerde bigtechmiljardairs gebruiken algoritmen om ongewenste informatie in de shadowban te doen: onvindbaar en onzichtbaar te maken.
Tegelijkertijd worden de mensen zelf steeds scherper in beeld gebracht. Katie vertelt over de Flock-camera’s die overal worden opgehangen, zelfs in woonwijken. Die camera’s worden door AI aangestuurd en registreren van voertuigen de kentekens plus alle andere details (deukje, aantal inzittenden, tijdstip). Die data zijn in verschillende steden met ICE gedeeld. Katie zegt dat de vrees bestaat dat Flock-camera’s binnenkort van iedereen in beeld de hele telefoon kunnen uitlezen. (Die technologie blijkt inderdaad te bestaan, al is het een ander bedrijf dat dergelijke camera’s ontwikkelt.) Sommige burgers komen in actie om de oprukkende surveillance state te stoppen; ze protesteren in hun gemeenten, AI-camera’s worden vernield.
Katie’s vak is analyseren en vooruitkijken. ‘Alle tekenen zijn onheilspellend’, zegt ze. Dit openlijk gewelddadige racisme. De ethnic cleansing. De criminele onderneming die de regering is. Het snelgroeiende controlesysteem. ‘Hier kun je je als land niet meer uit stemmen.’ Ze verwacht dat de tussentijdse verkiezingen in november zullen uitmonden in geweld.
‘Het is altijd mijn doel geweest mee te bouwen aan de toekomst. Ik hoop nu dat me dat lukt in Nederland.’ Die nacht lag Katie in bed en sliep.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant