Na tweeënhalve week zonder zege en met chagrijn boekte Jasper Philipsen woensdag eindelijk zijn eerste ritzege van deze Tour de France. Hij won de etappe naar Voiron en maakt nog kans op de groene trui.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen. Ze volgt dit jaar de Tour de France.
Stikchagrijnig was de Belg. ’s Avonds aan tafel, als zijn ploeggenoten de dag doornamen tussen de pasta en het dessert, zat hij vaak zwijgend voor zich uit te kijken. Zo zonder overwinning op zak waren het lange weken voor Philipsen. ‘Ik ben niet een heel fijne ploeggenoot geweest, denk ik’, gaf hij woensdag toe, vlak na zijn bevrijdende ritwinst. ‘Maar ze zijn me blijven steunen, zoals ze dat altijd doen.’
Niet alleen was de 17de etappe van Chambéry naar Voiron zijn eerste zege in deze Tour, Philipsen maakt ook nog kans op de groene trui. Slechts zeven punten scheiden hem van Mads Pedersen, de huidige leider van het puntenklassement. Philipsen: ‘Er zitten veel emoties in deze winst. Er waren zoveel ploegen die vandaag die rit wilden winnen, ik ben trots en gelukkig dat we konden terugvechten.’
De heuvelrit met vlakke aankomst in Voiron leek meer op een op hol geslagen flipperkast dan op een etappe in de Tour. In de eerste 90 kilometer scheurde het peloton in stukken toen het over vier gecategoriseerde beklimmingen reed. Er ontstond een kopgroep van tientallen renners, met Mathieu van der Poel, maar zonder Isaac del Toro en Pedersen, die woensdag eigenlijk had bedacht dat hij zijn groene trui moest veiligstellen door punten te vergaren en de etappe te winnen.
Na de samensmelting op zo’n 60 kilometer voor de finish demarreerde Pedersen en ontstond er een kopgroep van zes renners. Ze werden langdurig gevolgd door een groep met sprinters Philipsen en Olav Kooij.
Een korte wanhoopspoging van Jasper Stuyven uit de kopgroep leverde niets op, waardoor op 4 kilometer van de finish alles weer samenkwam. Wat daarna volgde, was magische wielerchaos, met Van der Poel die er met een laatste krachtinspanning eigenhandig voor zorgde dat zijn ploeggenoot Philipsen vanuit de best mogelijke positie kon sprinten.
Philipsen slaakte meer dan eens een zucht van verlichting in Voiron. ‘Dit is voor iedereen die is blijven hopen.’ Want deze Tour was voor hem tot zijn zege een hoofdpijndossier.
Eerst was er Kooij, die als snelste over de meet kwam, hoewel hij zijn ploeg moet delen met klassementsrenner Paul Seixas. Toen bleek landgenoot Tim Merlier onverslaanbaar, met liefst drie gewonnen sprints. Zelfs Søren Wærenskjold won, met een houdiniact langs de dranghekken in de elfde etappe. En dan werd Philipsen ook nog gedeclasseerd in die rit naar Nevers, vanwege een gevaarlijke manoeuvre. Later draaide de jury die beslissing overigens terug.
Bij zijn ploeg Alpecin-Premier Tech bleven ze ondanks alles geduldig. Er was nooit paniek. Philipsen is immers de sprinter die in elke Tour waaraan hij sinds 2022 meedeed minstens een etappe won. Maar voor Philipsen zelf was dat wachten op de winst minder makkelijk. ‘Mentaal was het moeilijk. Het is zo zwaar om te blijven vechten als je weet dat je niet 100 procent bent. Terwijl je tegelijkertijd weet dat je je wel 100 procent hebt voorbereid.’
Dat ze bij Alpecin met Philipsen en Van der Poel alleen ritzeges als doel hebben, voelde elke dag als een zwaardere last. Er wordt immers van hem verwacht dat hij wint. En als het dan dik twee weken niet lukt, ondanks perfecte sprinttreinen van de ploeg of lead-outs van wereldniveau door Van der Poel, dan doet dat pijn.
Om zijn gedachten te verzetten, probeerde hij de afgelopen weken zo min mogelijk met de Tour bezig te zijn. Een bijna onmogelijke opdracht voor iemand die als renner in het peloton rijdt. ‘Alles om je heen is de Tour. Maar ik heb geprobeerd in elk geval geen artikelen over de koers te lezen, of iets te kijken of te lezen dat niets met wielrennen te maken heeft. Iedereen heeft een mening over je.’
Philipsen: ‘Het team heeft nooit gezegd: je móét winnen. Maar het is natuurlijk logisch dat ze het verwachten. En ik wil voldoen aan die verwachtingen. Dus als ik niet kan leveren, dan leg ik veel druk op mezelf. Er zijn maar weinig renners in het peloton die het privilege hebben om een lead-out van Mathieu te krijgen. Als iemand als hij zo voor je werkt, dan wil je wel winnen natuurlijk.’
Nu hij heeft geleverd, kan hij met goede moed vooruitkijken naar de slotrit in Parijs. De groene trui winnen wordt lastig, zegt hij, met de bergetappes die de komende dagen op het programma staan. ‘Pedersen klimt beter dan ik. Dus het zal vechten worden voor de punten in Parijs. En als het gaat om de ritwinst dan is Mathieu er natuurlijk ook nog.’ Dan, met een lach: ‘Ik ben nu vooral heel blij met de rit.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant