De nieuwe Britse premier Andy Burnham heeft een grotendeels nieuwe ministersploeg samengesteld. Vertrouwelingen van zijn voorganger Keir Starmer hebben plaatsgemaakt voor energieke ‘Burnhamites’. Vier opvallende namen in Burnhams kabinet.
is correspondent Groot-Brittannië van de Volkskrant. Hij woont in Londen.
Wie gaat er op het geld passen? Dat was de grote vraag bij de formatie van het nieuwe kabinet. Vast stond immers dat minister van Financiën Rachel Reeves niet zou aanblijven. Ze werd te veel geassocieerd met de impopulaire Keir Starmer. De naam Ed Miliband viel, maar het benoemen van deze ideologisch bevlogen minister van Klimaat en Energie zou tot onrust op de financiële markten hebben geleid.
In plaats daarvan koos Burnham voor ervaring en stabiliteit door John Healey te benoemen tot ‘Chancellor of the Exchequer’. Burnham kent zijn nieuwe buurman op 11 Downing Street uit de dagen van Tony Blairs premierschap, toen Healey enkele belangrijke functies op het ministerie van Financiën bekleedde. De 66-jarige veteraan was enkele maanden geleden opgestapt als minister van Defensie, uit onvrede met Starmers defensiebeleid.
Vanwege zijn kritiek op het thatcherisme heeft de gedachte postgevat dat Burnham terug wil naar de jaren zeventig. Om die reden leidde de benoeming van Healey tot een lach in Westminster. Hij deelt zijn achternaam namelijk met Denis Healey, de bekende Labour-politicus die tussen 1974 en 1979 minister van Financiën was. Indertijd was het Verenigd Koninkrijk de zieke man van Europa en moest Healey bij het IMF aankloppen voor een noodlening.
In plaats van hem Financiën te geven, heeft Burnham besloten om Miliband naar dat andere imposante departement langs het Londense Whitehall te sturen: Buitenlandse Zaken. De ingang daar is gaan lijken op een draaideur: Miliband is alweer de negende bewindsman op ‘BuZa’ in tien jaar tijd. Vanuit machiavellistisch perspectief is dit de ideale post om de invloed van deze ambitieuze oud-partijleider te beperken; hij zal immers veel van zijn tijd in het buitenland doorbrengen.
Miliband zei vereerd te zijn en te zullen strijden voor het VK als een baken van vrijheid en gastvrijheid, wijzend op zijn vader, die op de vlucht voor de nazi’s veiligheid had gevonden op Britse bodem. Hij zal te maken krijgen met lastige dossiers, met name op het gebied van ver weg gelegen eilanden. Op zijn ministerie leeft nog steeds de wens om de Chagoseilanden te overhandigen aan Mauritius, terwijl Argentinië steeds luidruchtiger aast op de Falklandeilanden.
Het is afwachten hoe Miliband van plan is om de ‘special relationship’ met de Verenigde Staten te herstellen. In het verleden heeft hij zich kritisch uitgelaten over Donald Trump. ‘Het idee dat we gedeelde waarden hebben met een racistische, vrouwenhatende, zelfverklaarde aanrander tart elke verbeelding’, zei Miliband bijvoorbeeld over de Amerikaanse president, tijdens diens eerste termijn. Ook heeft Miliband meegelopen in een anti-Trump-optocht.
Een van de weinige ministers die mochten blijven zitten, is Shabana Mahmood op Binnenlandse Zaken. De kruideniersdochter uit Birmingham behoort tot de conservatievere vleugel van de regeringspartij, het zogeheten Blue Labour. Op het immigratiedossier heeft ze zich ontpopt als een hardliner, wat heeft geleid tot kritiek vanuit eigen gelederen. Uit Mahmoods herbenoeming valt op te maken dat Burnham haar streven naar immigratiebeperking steunt.
Mahmood staat achter het verbod op de actiegroep Palestine Action, een verbod dat onlangs door het gerechtshof in stand is gehouden. Tegelijkertijd steunt ze het Palestijnse streven naar een eigen staat. Eerder deze maand heeft Burnham zijn verontschuldigingen aangeboden voor de aanvankelijke reactie van Labour op het Israëlische militaire optreden in Gaza. Hij zei dat zijn partij ‘het niet goed had aangepakt’ en dat het onder zijn leiding ‘beter moet gaan’.
Een gevoelig en lastig dossier voor Mahmood betreft de beoogde deportatie van Shabir Ahmed, de Brits-Pakistaanse leider van een beruchte seksueel-misbruikbende uit Rochdale. De 73-jarige is onlangs na 14 jaar cel vervroegd vrijgelaten. Na zijn veroordeling verloor hij zijn Britse nationaliteit, maar er is een wetswijziging voor nodig om hem terug te sturen naar zijn land van herkomst. Pakistan weigert hem echter terug te nemen.
Tien maanden geleden zag Starmer zich genoodzaakt om Angela Rayner, zijn vicepremier, wegens vermeende belastingontwijking bij de koop van een tweede woning te ontslaan als minister van Volkshuisvesting. Burnham heeft besloten haar terug te brengen naar haar oude departement. Dat is geen verrassing: de 46-jarige Rayner, die een kiesdistrict in Manchester vertegenwoordigt, heeft een zeer goede relatie met de nieuwe premier.
Ze zal verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van Burnhams voornaamste doel: het bouwen van honderdduizenden sociale huurwoningen. Ze kan daarvoor putten uit haar verleden: ze heeft zelf in een council house gewoond. Tevens moet Rayner regelen dat er zo weinig mogelijk mensen op straat slapen, de eerste maatregel die Burnham aankondigde. Het Verenigd Koninkrijk, dat afgelopen jaren een sterke bevolkingsgroei heeft doorgemaakt, kampt met een woningnood.
Rayner is een van de zogenoemde koninginnen van het Noorden. Dat zijn vrouwelijke Labour-politici, afkomstig uit Manchester en omstreken, die Burnham hebben gesteund bij zijn terugkeer. Andere prominente leden zijn onderwijsminister Lucy Powell, cultuurminister Lisa Nandy en Burnhams nieuwe rechterhand Louise Haigh. Laatstgenoemde was door Starmer als minister van Transport ontslagen nadat een oude veroordeling voor fraude aan het licht was gekomen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant