In dit liveblog brengen we al het nieuws, met elke ochtend een voorbeschouwing en etappeverslagen na afloop.
De Italiaan Cattaneo heeft de tijd van Armirail verbeterd. De teamgenoot van topfavoriet Evenepoel was 13 seconden sneller dan de Fransman, ondanks een foutje in de afdaling. Catteneo werd vijf jaar geleden al eens tweede in een bergetappe naar Tignes.
Thymen Arensman verscheen te laat aan de start. De Nederlander van Ineos vertrok een tel of tien te laat. In de ploegleiderswagen achter hem werd uit frustratie het dashboard bijna doormidden geslagen. Arensman gaat in deze Tour niet voor een klassement, maar voor ritzeges. Ook vandaag gaat de Nederlander voluit.
De Oostenrijker Felix Grossschartner is bij het eerste tussenpunt sneller dan Daan Hoole. Na bijna 10 kilometer staat de renner van UAE in dezelfde tijd als Cattaneo. Ook Arensman is goed vertrokken: ondanks zijn vertraagde start moet hij na 5 kilometer 11 seconden toegeven op Grosschartner. Het lijkt erop dat de betere klimmers bergop veel verschil kunnen maken.
Niek van der Voo
De Fransman Bruno Armirail heeft de nieuwe snelste tijd neergezet. Met een tijd van 34 minuten en 14 seconden was hij 6 seconden sneller dan Tarling. Op de klim had Armirail een voorsprong van 26 seconden. In de linke afdaling met veel blinde bochten leverde de Fransman daar al de helft van in, maar op het vlakke stuk aan het einde hield de renner van Visma de schade beperkt.
De renners van Visma - Lease a Bike zullen hun vizier in de laatste week van de Tour moeten richten op dagzeges na de opgave van Vingegaard. Daardoor kon Armirail vanmiddag ook voluit gaan. In de nog volgende bergetappes lijkt de Amerikaan Sepp Kuss, die in alle drie de grote rondes een etappe wist te winnen, daarvoor de aangewezen man.
Veel renners die geen kans maken op een goede notering in de daguitslag doen het vandaag rustig aan. Zo ook Mathieu van der Poel, die na de klim al meer dan 2 minuten moet toegeven op Armirail. Het is uitkijken naar de beste klimmers uit het peloton. Zij komen vanaf 5 uur in actie.
Niek van der Voo
De Brit Joshua Tarling heeft voorlopig de snelste tijd neergezet. De renner van Ineos kwam na 34 minuten en 21 seconden aan de finish. Hij legde de ruim 26 kilometer af met een gemiddelde snelheid van 45,6 kilometer per uur. Daarmee is hij verrassend sneller dan tweevoudig wereldkampioen tijdrijden Filippo Ganna. De Italiaans kampioen tijdrijden was in het eerste gedeelte nog sneller dan Tarling, maar uiteindelijk bleek Ganna 4 seconden langzamer dan zijn jongere teamgenoot.
Tarling zette met een tijd van 34 en 21 seconden ook de eerste snelle tijd neer van de dag. Hiermee was hij meer dan 3 minuten sneller dan Milan Fretin, die tot dat moment de snelste tijd had. Even leek het erop dat Huub Artz onder zijn tijd zou duiken. Op de top van de klim had de Nederlands kampioen tijdrijden nog een voorsprong van 5 seconden op Tarling, maar in de resterende kilometers was de Brit meer dan een halve minuut sneller. In de afdaling moest Artz tweemaal vol in de remmen vanwege twee volgauto's van Astana, waarna hij bijna ten val kwam.
In totaal zijn er onderweg drie tussentijdse meetpunten. De snelste tijd bij het eerste meetpunt is in handen van Daan Hoole, die daar 5 seconden sneller was dan Ganna. De Nederlander, die vorig jaar in de Giro nog een tijdrit won, was mogelijk wat te snel gestart. Uiteindelijk moest Hoole aan de meet 39 seconden toegeven op Tarling.
Vanwege de bijna 500 hoogtemeters lijkt de tijd van Tarling niet genoeg voor de zege wanneer later vandaag de klassementsrenners van start gaan. De kans is wel groot dat de Brit lange tijd in de hotseat mag plaatsnemen: voorlopig komen er geen favorieten voor de dagzege in actie. Of kan de Fransman Thibault Guernalec verrassen, die erg snel onderweg is?
Niek van der Voo
Met de Pool Kamil Gradek is de eerste renner vertrokken voor de enige individuele tijdrit van deze Tour. Zoals gebruikelijk starten de renners in omgekeerde volgorde van het algemeen klassement. Gradek is de rode lantaarn, oftewel de renner die tot nu toe de etappes in de meeste tijd heeft afgelegd. In eerste instantie starten de renners om de 90 seconden, maar de top vijftien uit het klassement vertrekt om de 2 minuten.
Lars Craps gaat vanmiddag niet meer van start. De Belg van Lotto Intermarché is ziek geworden op de rustdag. Enkele vroege starters om in de gaten te houden zijn Josh Tarling (13:25:30), Edoardo Affini (13:37:30), Daan Hoole (13:43:30) en Filippo Ganna (13:58:30). De top tien vertrekt vanaf 16:57. De twee grootste favorieten voor de dagzege, Remco Evenepoel en Tadej Pogacar, verschijnen om respectievelijk 17:13 en 17:15 aan de start.
Evenepoel had gisteravond nog te maken met een late dopingcontrole. Net als zijn teamgenoten werd hij om 10 uur ‘s avonds van zijn bed gelicht. Ook bij andere ploegen, zoals het Decathlon van Paul Seixas, vonden er in de avond controles plaats. Volgens Ralph Denk, de ploegbaas van Red Bull, waren sommige renners uit zijn ploeg al gaan slapen. Geen optimale voorbereiding op de tijdrit dus.
Niek van der Voo
De winnaar van zondag zal zich in zijn handen wrijven: het parcours van deze tijdrit lijkt gemaakt voor Remco Evenepoel. De Belgische renner is tijdritspecialist én kan klimmen. Hij is meervoudig wereldkampioen en olympisch kampioen op de tijdrit en hoewel er aan zijn klimkwaliteiten deze Tour soms wat getwijfeld werd, is er van die twijfels weinig meer over na Plateau de Solaison.
Natuurlijk, Tadej Pogacar leek op de slotklim van zondag meer bezig met Isaac del Toro en diens podiumkansen dan dat hij zelf uit was op de dagzege. Maar dat maakte de prestatie van Evenepoel niet minder verrassend. Hij klom beter dan ooit en dat gevoel zal hij in de tijdrit maar wat graag willen herbeleven op de Côte de Larringes. En dan als een speer naar de finish.
Zeker van de zege is Evenepoel ondanks alles niet. Ook geletruidrager Pogacar kan dit parcours goed aan. En wat te denken van Filippo Ganna? De Italiaan heeft zich de afgelopen dagen redelijk rustig kunnen houden, de benen kunnen sparen, om zo fris mogelijk aan deze tijdrit te beginnen.
De eerste renner gaat om 13 uur van start. De aankomst van Tadej Pogacar, de laatste op het parcours, wordt rond 17.50 uur verwacht.
Erik van Lakerveld
Hij viel vier kilo af en bleef twee maanden weg bij wedstrijden in de aanloop naar de Tour de France. Geen Ronde van Zwitserland, geen Tour Auvergne Rhône-Alpes als voorbereiding, maar: trainen, trainen en nog eens trainen. Zondagavond kon Remco Evenepoel met recht zeggen dat die opofferingen het allemaal waard waren.
Voor het eerst won Evenepoel een rit in lijn tijdens de Tour, met een aankomst bergop, door niemand minder dan Tadej Pogacar in de sprint te verslaan. Een nieuw soort overwinning in zijn carrière, zo constateerde hij dolgelukkig.
En dat belooft wat voor dinsdag, als de individuele tijdrit op het programma staat in de Tour. In die discipline won hij al drie keer de wereldtitel én olympisch goud. Nu neemt hij dat zelfvertrouwen van Plateau de Solaison ook nog eens mee naar de start. Want dat hij door zijn winst de criticasters de mond kon snoeren, was een fijne bijkomstigheid.
Maandagochtend verkende Evenepoel tijdens de tweede rustdag al het parcours. Dat brengt de renners in 26 kilometer van Évian-les-Bains naar Thonon-les-Bains, langs het Meer van Genève.
De tijdrit heeft alles in zich. Eerst is er een start bergop met de Côte de Larringes, een klim van de tweede categorie van 9,7 kilometer aan 4,3 procent. Dan volgt er een afdaling van zeven kilometer, terug naar het meer, gevolgd door negen kilometer vlakke weg.
Evenepoel was op voorhand al een van de favorieten, maar staat nu na de winst op Plateau de Solaison op eenzame hoogte. Belangrijkste concurrent is uiteraard geletruidrager Tadej Pogacar.
Manon Colson
Volgens Tadej Pogacar zou de dopingcontrole die Jonas Vingegaard in de nacht van zaterdag op zondag moest ondergaan invloed kunnen hebben gehad op de val die de Deen dwong de Tour met een sleutelbeenbreuk te verlaten. 'Misschien dat je door zo'n gebroken nacht toch wat minder concentratie hebt. Misschien speelde dat mee. Dat kan', zei Pogacar direct na afloop van de rit.
De viervoudig winnaar van de Tour werd zelf zondag in de vroege uurtjes ook gewekt door dopingcontroleurs. Dat was om 5 uur 's ochtends, maar Vingegaard was eerder, om 2 uur ook al aan de beurt geweest. Volgens Marc Reef, ploegleider bij Visma-Lease a Bike speelde de dopingcontrole geen rol in het ongeluk. 'Ik denk niet dat we daarover hoeven te speculeren op dit moment, bij zo'n valpartij.'
Geletruidrager Pogacar leefde mee met de gevallen Vingegaard. 'We nemen het sinds 2021 al tegen elkaar op. In het begin hadden we misschien niet zo'n goede relatie, maar de laatste jaren is dat anders. We zijn goede rivalen. De Tour is niet hetzelfde zonder hem erbij.'
Erik van Lakerveld
Op wat misschien wel de zwaarste beklimming van deze Tour de France is, is Remco Evenepoel als eerste boven gekomen. De Belg won zo voor de eerste keer in zijn loopbaan een rit in lijn in de Ronde van Frankrijk, nadat hij eerder al wel tijdritten in de belangrijkste koers van het jaar gewonnen had.
Evenepoel ging de slotklim op in gezelschap van Isaac del Toro en Tadej Pogacar. De geletruidrager leek vooral bezig met het klassement en een mogelijke ritzege voor zijn ploegmaat Del Toro. Hij reed op kop en liet Evenepoel de demarrages, die de Mexicaan aan het slot uit de benen schudde, beantwoorden.
Toen Del Toro in de eindsprint gepasseerd werd door Evenepoel leek het erop dat Pogacar hem eenvoudig kon volgen, dat hij met een kleine moeite hem nog voorbij zou kunnen sprinten, maar de Sloveen deed het niet.
Op 58 seconden pas volgden Paul Seixas en Florian Lipowitz. Het klassement werd zo, achter Pogacar, flink opgeschud. Al was de grootste schok voor de algemene rangschikking de valpartij en het opgeven van Jonas Vingegaard, eerder in de 15de etappe. Evenepoel bezet nu de tweede plaats, Del Toro is derde.
Erik van Lakerveld
Jonas Vingegaard is tijdens de 15de etappe ten val gekomen. Met een mitella om de rechterarm stapte hij enkele minuten na de valpartij in de ziekenwagen. De Deen zat in het wiel van een rijtje ploeggenoten, die tempo maakten op weg naar Plateau de Solaison om daar Vingegaard nog in stelling te brengen.
De 29-jarige Deen, die dit seizoen de Giro d'Italia won en in 2022 en 2023 de Tour de France op zijn naam schreef, schoof in een bocht vol met zijn voorwiel onderuit. Hij stond tot dat moment tweede in het algemeen klassement, op 4 minuten en 20 seconden achterstand van Tadej Pogacar.
Ook Pogacars ploeggenoot Isaac del Toro, maar de nummer zeven in het klassement na zaterdag kon zijn weg vervolgen.
Erik van Lakerveld
De helft van de 15de etappe is al afgelegd, maar pas nu lijkt er een kopgroep te ontstaan die enige hoop mag koesteren om een tijdje weg te blijven. In die groep van 24 coureurs is één Nederlander: Tim van Dijke.
Van Dijke was eerder al even op pad met onder anderen Thymen Arensman, maar die kopgroep van 10 man werd door de EF-ploeg teruggehaald.Nu heeft die ploeg met Ben Healey en oud-bollentruidrager Alex Baudin twee renners mee en zakt het tempo in het peloton.
Toch is het niet zeker dat de groep op weg naar Plateau de Solaison echt veel tijd zal krijgen, want Tom Pidcock is weer meegeslopen. De Brit pakte vrijdag veel tijd en steeg van de tiende naar de vierde plaats. Gisteren ging hij ook in de aanval, maar verloor uiteindelijk weer wat minuten en zakte naar de negende positie. Een bedreiging voor de gele trui vormt hij niet, maar de andere hooggeplaatste klassementsrenners zullen hem toch niet te veel voorsprong willen geven.
Erik van Lakerveld
Zowel geletruidrager Tadej Pogacar als Jonas Vingegaard, runner-up in het klassement, zijn in de nacht van zaterdag op zondag gewekt voor een dopingcontrole. Vingegaard was het eerst aan de beurt, hij werd om 2 uur 's nachts gewekt. Drie uur later klopten de controleurs bij Pogacar op de hoteldeur.
'Ik had geen erg goede nacht', zei Vingegaard bij de NOS. 'Ik had dopingcontrole om 2 uur 's nachts. Dat was niet ideaal. Ik dacht eerst dat dat niet toegelaten was, maar blijkbaar is het dat wel. Het is goed dat ze ons testen, maar als het de prestatie aantast, is het dat niet meer. Het heeft ongeveer veertig minuten geduurd. En daarna heb ik nog wat tijd nodig gehad om weer in slaap te vallen.'
Pogacar viel na zijn controle überhaupt niet meer in slaap. De Sloveen vertelde bij Eurosport dat hij altijd laat gaat slapen en dat hij door het bezoek om 5 uur 's ochtends maar vier uur heeft kunnen slapen. Na de controle kon hij de slaap ook niet meer vatten. 'En dus had ik een lekker lange ochtend', zei hij laconiek. 'Ik heb oude hits van Eminem geluisterd en koffie gemaakt, klaar om de dag aan te vliegen. Maar het was niet lekker om gewekt te worden tijdens een mooie droom.'
Het peloton is inmiddels met de licht vermoeide Vingegaard en Pogacar vertrokken vanuit Champagnole voor de 15de rit. Na een openiningsfase waarin de sprintploegen de boel bijeen hielden voor de tussensprintpunten, is het nu aan avontuurlijke coureurs om te kijken of er een kopgroep te creëren valt op weg naar de slotklim naar Plateau de Solaison.
Erik van Lakerveld
Er is de renners maar weinig rust gegund na de zware rit van zaterdag. Ok, het begin is niet zo heftig als gisteren. Niet onmiddellijk een beklimming van de eerste categorie, maar vlak is het vertrek vanuit Champagnole allerminst.
Het profiel biedt aanvallers wellicht wat mogelijkheden, al zullen ze van goede huize moeten komen. En of ze het volhouden tot de slotklim is maar zeer de vraag. De weg naar Plateau de Solaison is een nieuwkomer in de Tour, maar eentje die de coureurs zullen voelen: 11,3 kilometer met 9 procent stijging gemiddeld.
Als het nog niet al helder was, dan zullen de verhoudingen voor het klassement na dat obstakel meer dan duidelijk zijn, want het is best mogelijk dat Pogacar zijn zinnen op zijn vijfde ritzege van deze Ronde van Frankrijk heeft gezet.
De start van de etappe is om 13.10 uur, de finish wordt rond 17.40 uur verwacht.
Klassement
De aanwezigheid van Team UAE op kop van het peloton verraadde de hele dag al dat Tadej Pogacar wel zin had in een nieuwe ritzege. En die kreeg hij.
Op de laatste klim van de dag, de Col du Haag, waren et Richard Carapaz en Tobias Johannessen uit de lange vlucht nog overgebleven, maar tegen de snelheid van de klassementsmannen konden zij niet op.
In de groep klassementsrenners ontrolde zich sowieso een interessant schouwspel tijdens de beklimming van de Col du Haag. Aanvankelijk waren het de helpers van de pas 19-jarige Paul Seixas die de leiding namen. Dat kostte de helpers van Pogacar de kop. Uiteindelijk kon alleen een moeilijk kijkende Isaac Del Toro het nog bijbenen aan de start van de groep. Later nam Sepp Kuss voor zijn kopman Jonas Vingegaard het over.
Toen de Amerikaan het niet meer bolwerken kon, besloot de Deen zelf tempo te maken en ging Remco Evenepoel als eerste over de rand. De kopman van Visma-Lease a Bike bleef ijzerenheinig over het bergfietspad omhoog pedaleren met de Belg Evenepoel steeds zichtbaar in de achtergrond.
Maar na een klein dipje in de beklimming werden de verhoudingen al snel weer duidelijk. Pogacar zette aan. Vingegaard, en, iets erachter, Seixas bood nog wat weerstand. Het werd een soort herhaling van de Tourmalet. Aanvankelijk bleef het gat met Pogacar nog beperkt, zo'n 10 seconden.
De Sloveen leek net als in de Pyreneeën precies te weten hoeveel energie hij nog in te zetten had. In de laatste honderden meters onder de top schoot zijn snelheid omhoog. Ondertussen sloot de sterk rijdende Seixas aan bij Vingegaard, voor de laatste vlakkere slotkilometers en kon ook Del Toro nog aanhaken.
Aan de streep stak Pogacar voor de 25ste keer in zijn loopbaan de handen omhoog voor een ritzege in de Tour en pakte daarbij meer dan een halve minuut extra voorsprong in het klassement. Erachter wisten Del Toro en Seixas nog wat seconden te pakken op Vingegaard, terwijl Evenepoel een opvallende comeback maakte en slechts een viertal tellen achter de Deen over de finish kwam.
Erik van Lakerveld
De groep met Tom Pidcock, die tijdens de etappe van vrijdag dankzij een lange ontsnapping van de tiende naar de vierde plek in het klassement steeg, is door het peloton met alle klassementsmannen bijgehaald.
Op kop van het peloton voert de ploeg van Tadej Pogacar het tempo aan. De kopgroep met Tobias en Anders Johannessen, Ben Healy, Richard Carapaz, Einer Rubio en Valentin Paret-Peintre moet vrezen dat ook zij eraan zullen moeten geloven. Hun voorsprong is onder de twee minuten gezakt en het heeft er alle schijn van dat Pogacar nog wel trek heeft in een etappezege. De Sloveen was deze Tour al driemaal ritwinnaar.
Erik van Lakerveld
Op de flanken van de Ballon d'Alsace lijkt het veld wat ineen te schuiven. Thymen Arensman is bijgehaald door de groep met Tom Pidcock, die virtueel tweede staat in het klassement.
Het gat met het peloton waarin geletruidrager Tadej Pogacar een goede indruk maakt, slinkt. Wat eerder een gat van bijna anderhalve minuut was, is nu nog minder dan een minuut.
De zes koplopers, Tobias en Anders Johannessen, Ben Healy, Richard Carapaz, Einer Rubio en Valentin Paret-Peintre zien ondertussen hun voorsprong op de groep-Pidcock en op het peloton ook teruglopen.
Erik van Lakerveld
Thymen Arensman ploetert in zijn eentje achter de kopgroep aan in de 14de etappe. De Nederlander was met een steeds verder leeg lopende achterband in achtervolging op de tweelingbroers Tobias en Anders Johannessen, Ben Healy, Richard Carapaz en Valentin Paret-Peintre. Dat leidende kwintet was tijdens de beklimming van de Grand Ballon weggereden uit een grote kopgroep.
Arensman, die dit jaar als vierde eindigde in de Giro, ging erachteraan met Movistar-duo Pablo Castrillo en Einer Rubio. Op de volgende klim, de Col du Page, gebaarde Arensman naar zijn achterwiel. Even later verscheen zijn ploegleiderswagen achter hem. 'Ik kom nooit meer terug', riep Arensman naar zijn ploegleider. Maar er zat niets anders op, de Nederlander moest van fiets wisselen.
In zijn poging om terug te keren bij zijn medevluchters, passeerde Arensman Castrillo, die zich had uitgeput om vaart te maken voor Rubio, die op zijn beurt de aansluiting bij de kop maakte. Arensman kon na zijn lekke band niet in één keer zijn weg naar voren vinden en rijdt nu in zijn eentje op ongeveer een halve minuut van de kop.
Erik van Lakerveld
Ha Manon, jij bent gisteren in de Tour aangekomen om de laatste acht ritten te verslaan. 16 jaar geleden was je als journalist ook al bij de Ronde van Frankrijk. Hoe is het om terug te zijn?
‘Dat is de meest gestelde vraag aan mij de afgelopen dagen. Het is dubbel. Aan de ene kant is er niks veranderd. Dat merkte ik vanochtend toen ik het ‘startdorp’ binnen kwam, het was het alsof ik een tijdmachine was ingestapt. Alles was nog hetzelfde. Er zijn nog dezelfde sponsoren, er worden lokale sapjes, vleesjes en kaasjes uitgedeeld.
‘Maar zelf ben ik natuurlijk wel veranderd in die tijd. En in die tien jaar dat ik als verslaggever voor Sportweek in de Tour was, was ik een van de jonkies. Dat is nu niet meer zo. Er zijn andere collega-journalisten en ook bij de ploegen is best wat veranderd. Daar zit nu een heleboel omheen dat er vroeger niet was.’
Wat verwacht je van het slot van de Tour?
‘Toen ik thuis naar de etappe keek die over de Col du Tourmalet voerde, dacht ik: moet ik nog wel gaan? De strijd leek beslist. Maar aan de andere kant, zelfs als we ervan uitgaan dat Tadej Pogacar niet valt, niet ziek wordt en dat hij dit kan volhouden, dan nog is het goed om er als journalist te zijn.
‘Er zijn mensen die zeggen dat dominantie niet goed is, er worden vragen opgeworpen of dit eigenlijk wel kan. Dat is ook begrijpelijk in het licht van de wielergeschiedenis. Maar ik denk dat het sowieso goed is om een ongekend fenomeen als Pogacar aandacht te geven en ook kritisch te bekijken.’
Vandaag staat er weer een pittige bergrit op het programma. Wordt dit een rit voor Pogacar?
‘Ja, ik denk dat hij vandaag wel weer zijn stempel wil drukken. De afgelopen dagen was hij wellicht een beetje verveeld. Dat was in elk geval de indruk die ik kreeg, dat hij het een beetje saai vond. Je ziet dat hij bij een eendagswedstrijd als Parijs-Roubaix, die hij nog altijd een keertje winnen wil, met veel meer vuur aan de start staat. Maar goed, zo’n klassieker is natuurlijk ook wel anders dan een ronde van drie weken.’
Erik van Lakerveld
Na twee weken soms ontstellende hitte is het peloton voor de 14de rit in andere omstandigheden vertrokken vanuit Mulhouse. Tijdens de geneutraliseerde de start begon het hard te regenen en toen Tourdirecteur Christian Prudhomme met een doorweekt overhemd de startvlag zwaaide, plensde het nog steeds.
De natgeregende renners houden zich vooralsnog kalm, met het oog op de tussensprint waarvan de streep vandaag al na iets meer dan 10 kilometer getrokken is en waar de zon volop schijnt. Daarna worden aanvallen verwacht van coureurs die wel trek hebben in een dagje klimmen in de Vogezen.
Erik van Lakerveld
De niet-klimmers van het peloton vrezen dagen als deze: kort, maar met veel zware beklimmingen. Dan dreigt een nietsontziende tijdslimiet. Voor iedereen met klimbenen, Tadej Pogacar voorop, biedt dit zware parcours mooie vooruitzichten.
Het is vanuit het vertrek vrijwel meteen raak, met de lange beklimming van de Grand Ballon. Daarna is de renners weinig rust gegund, met de Col du Page en een bekende van gisteren: de Ballon d’Alsace. Het zwaarst moet dan nog komen. Niet de Col du Hundsruck, die is niet eens van een categorie voorzien, maar de Col du Haag.
Die klim richting Le Markstein is in de woorden van tourdirecteur Christian Prudhomme ‘een bospad dat in een fietspad is veranderd’. Ruim elf kilometer lang, 7,3 procent gemiddeld, maar op sommige stukken heel wat steiler. Daarna is het nog zes kilometer op het plateau naar Le Markstein.
De etappe begint om 13.10 uur en de finish wordt tegen 17.30 uur verwacht.
Klassement
Met een hupje met zijn voorwiel drukt Mauro Schmid in Belfort als eerste zijn wiel over de eindstreep. De Zwitser klopt Harold Tejada, met wie hij de laatste 16 kilometer samen op pad was. Net erachter sprintte Tom Pidcock naar de derde plaats.
De dag werd gekenmerkt door een enorme grote groep aanvallers. Na een onrustig eerste koersuur reden er 57 mannen voor het peloton uit, grofweg een derde van het deelnemersveld. Aanvankelijk was er sprake van twee groepen, een voorste met 37 man en een achtervolgend twintigtal. Halverwege deze langste rit van de Tour smolt het van voren samen.
Op de Col des Croix gingen er al wat renners overboord, maar de strijd om de dagzege ontbrandde pas echt op het belangrijkste obstakel van de dag: de Ballon d'Alsace. Daar kwam een groep van 10 renners boven, met Pidcock die probeerde alles bijeen te houden met het oog op het algemeen klassement. De Brit kon een enorme sprong maken, reed op enig moment zelfs virtueel op de tweede plaats met alleen nog geletruidrager Tadej Pogacar voor zich.
Na de afdaling reden Zwitser Schmid en Colombiaan Tejada met zijn tweeën weg. De samenwerking in de groep met Pidcock stokte, deels te danken aan de aanwezigheid van Luke Plapp, ploeggenoot van Schmid. Plapp stoorde en ontregelde, maar zorgde ook dat er niemand in zijn eentje de sprong naar voren waagde door telkens onmiddellijk te reageren.
In extremis probeerde Tim Wellens het gat dat net iets meer dan 20 seconden was nog te dichten, en trok de rest van de achtervolgers in zijn kielzog mee. Pidcock kwam nog tot op twee seconden van winnaar Schmid en kon na 7,5 minuut wachten constateren dat hij van de tiende naar de vierde plaats in het klassement is opgeschoven.
Erik van Lakerveld
Na de tussensprint, waar Jasper Philipsen de volle 25 punten pakte en Pedersen het met de tweede plaats en 5 punten minder moest doen, is de kopgroep over de eerste klim van de dag gegaan. Bij het passeren van de Col des Croix is de groep wel wat uitgedund.
Inmiddels bestaat de kopgroep, die aan de beklimming van het hoofdgerecht is begonnen, nog altijd uit iets meer dan 40 renners. Die groep heeft een gat van meer dan 8 minuten, waardoor Tom Pidcock virtueel in het klassement zeven plekken is gestegen en van de tiende naar de derde positie is opgestoomd. Alleen Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard hebben nog marge op de Brit.
Erik van Lakerveld
De twee grote groepen avonturiers zijn na iets meer dan 100 kilometer koers bij elkaar gekomen. Mads Pedersen zal opgelucht zijn. De groenetruidrager zat in de tweede groep en wist dat Jasper Philipsen, derde in de stand van het puntenklassement, wel vooraan zat.
De sprint in Mélisey levert de winnaar daar 25 punten op. En als Pedersen het gat niet had weten te dichten, had hij überhaupt geen punten kunnen pakken. In de strijd om de puntentrui had Philipsen hem tot 21 punten kunnen naderen. Nu heeft Pedersen de kans om zijn voorsprong juist verder uit te bouwen, al zal hij er niet alleen tegen Philipsen om moeten sprinten, maar ook tegen Biniam Girmay, de nummer twee in de puntenstand.
Erik van Lakerveld
Het duurde even, maar na een dik uur wedstrijd heeft een grote groep renners zich losgerukt uit het peloton. In totaal hebben 57 coureurs vluchtplannen, maar twintig ervan moeten eerst nog zorgen dat ze echt helemaal vooraan komen.
In de eerste groep van 37 coureurs is Tom Pidcock de best geplaatste renner, hij bezet in het klassement de tiende plaats. Rick Pluimers en Tim van Dijke zijn de enige twee Nederlanders in die groep. In het pelotonnetje achtervolgers, zonder Nederlanders, is groenetruidrager Mads Pedersen de opvallendste verschijning.
De groep met Pedersen tracht de aansluiting met de kop van de wedstrijd te maken. Het gat schommelt vooralsnog rond de 50 seconden. Het echte peloton, nog 114 renners groot, laat de vluchters voorlopig begaan.
Erik van Lakerveld
De temperaturen in de Tour de France zijn vandaag iets vriendelijker dan de afgelopen kleine twee weken. De thermometers wijzen vandaag net onder de 30 graden aan.
De belangrijkste wielerkoers van het jaar had wel vaker te kampen met hoge temperaturen. In 1947, de eerste na-oorlogse editie, zorgde het weer voor enorme aantallen afvallers.
Maarten Keulemans dook in die Tour, een 'lijdensweg' volgens kranten uit die tijd.
Het Tourpeloton is van start gegaan in Dole, maar zonder Frits Biesterbos. De 24-jarige debutant in de Ronde van Frankrijk, finishte gisteren nog wel maar stapt vandaag niet meer op. 'Na de etappe van gisteren zijn we samen gaan zitten en kwamen we tot de conclusie dat dit, met het oog op zijn ontwikkeling in de toekomst, het juiste moment was', laat coach Matt Winston in een persbericht weten.
Biesterbos is niet de enige die in Dole niet aan de startstreep verschenen is. Ook de Colimbiaan Fernando Gaviria en de Belg Jenno Berckmoes, beiden gisteren zwaar ten val gekomen in de eindsprint, hebben opgegeven.
De 13de rit, met finish in Belfort, is met 205 kilometer de langste van deze editie van de Tour de France. Het is de enige etappe die langer is dan 200 kilometer. Het past in een trend: de lengtes van de etappes in grote rondes nemen af. Tien jaar geleden waren er in de Tour nog vijf ritten langer dan 200 kilometer en in 2006 zeven.
Erik van Lakerveld
Wat is dit voor etappe? Volgens het rondeboek van de Tour geldt dit als een ‘heuvelrit’. Maar de Ballon d’Alsace is toch wel iets meer dan een heuvel. 8,9 kilometer lang en bijna 7 procent stijging. En dan passeren de renners over 1.173 meter boven zeeniveau. Dat is geen heuvel. Dat is een berg.
En dat besefte Tourdirecteur Christian Prudhomme bij de presentatie van het parcours ook wel. Hij riep in herinnering dat 121 jaar geleden de Ballon d’Alsace het voornaamste obstakel was in de allereerste bergrit uit de Tourgeschiedenis, in de Tour van 1905 dus. Toen won Hippolyte Aucouturier de etappe.
Wie dat vandaag zal doen is moeilijk te voorspellen. De Ballon d’Alsace speelt opnieuw de hoofdrol, in de langste rit van deze Tour. Door het profiel van de rit tot aan de beklimming, en de afdaling en ligt dalende tot finale die erop volgt lijkt het een rit voor vluchters. Maar met Tadej Pogacar weet je het maar nooit.
De etappe gaat om 13.00 uur van start in Dole. De finish in Belfort wordt om 17.46 verwacht.
Erik van Lakerveld
In een wervelende finale heeft Tim Merlier zijn derde etappe in deze Tour gewonnen. Ondanks vele aanvallen in de slotfase kon een massasprint niet voorkomen. Daarin bewees Merlier voor de derde keer de snelste te zijn van alle sprinters. Olav Kooij moest genoegen nemen met een nieuwe tweede plek, Philipsen werd derde.
In de finale van de vermoedelijk laatste pure massasprint van deze Tour gebeurde van alles. Richting de laatste kilometer leek Alpecin op het perfecte moment over te nemen. Na een lead-out van Mathieu van der Poel kon Philipsen het wederom niet afmaken. De uitslag deed recht aan de krachtsverhoudingen in de sprints.
Op zo’n 500 meter van de meet was er nog een massale valpartij. Fernando Gaviria tikte het achterwiel van een renner van Bahrein - Victorious aan, waarna meerdere sprinters tegen de vlakte gingen. Onder meer de winnaar van gisteren, Soren Waerenskjold, kon niet meer deelnemen aan de sprint.
Aanvankelijk was Baptiste Veistroffer de enige vluchter in de twaalfde etappe. Na de tussensprint kreeg hij echter gezelschap van Caruso, Vercher en Costiou. De Fransman, die voor de derde keer deze Tour de prijs voor de strijdlust kreeg, reed voor de finale weer weg bij zijn medevluchters.
Op zo’n 30 kilometer van de finish werd Veistroffer niet ingerekend door het peloton, maar door nieuwe aanvallers. Vooral onder impulsen van renners van Lidl-Trek probeerden nieuwe renners een massasprint te voorkomen. Zelfs Mads Pedersen smeet enkele keren met zijn energie. Wegkomen bleek onmogelijk, maar de groene trui bleef behouden.
Niek van der Voo
Op iets meer dan 30 kilometer zit het avontuur van Veistroffer erop. Hij wordt voorbijgesneld door een groep met veertien nieuwe aanvallers van veertien verschillende ploegen. De Amerikaan Quinn Simmons gooide de knuppel in het hoenderhok, die hoopt dat de concurrenten voor de groene trui van Mads Pedersen vandaag geen punten behalen.
Met onder meer Filippo Ganna, Mathias Vacek en Mauro Schmid zat het tempo er vooraan goed in. Met Tim Marsman en Daan Hoole zaten er ook twee Nederlanders mee, al probeerden zij vooral af te stoppen in dienst van hun sprinters Philipsen en Kooij.
In het peloton zetten de renners van Soudal, Alpecin en NSN de situatie recht. Nu is het tijd voor de Côte de Montagny-lès-Buxy, een klim van 2.5 kilometer aan bijna 4 procent. Hier zullen ongetwijfeld nieuwe demarrages volgen, vooral van de renners van Lidl-Trek. Zo krijgt de twaalfde etappe een onverwachts leuke finale.
Niek van der Voo
Voor Baptiste Veistroffer ging het aan de kop van de koers niet hard genoeg. Met nog iets meer dan 50 kilometer te gaan versnelde hij samen met Costiou, waardoor Caruso en Vercher moesten lossen. Even later kon ook Costiou niet volgen bij Veistroffer. Zo gaat hij net als in het begin van de etappe alleen aan de leiding.
De voorsprong van de Fransman op het peloton bedraagt 45 seconden. Het duurt nog iets minder dan een uur tot de renners over de streep komen. Krijgt Veistroffer op de laatste beklimming van de dag opnieuw hulp van frisse aanvallers?
Ondertussen is er een waarschuwing afgegeven voor zware onweersbuien in de buurt van de finish. Gelukkig lijkt het er voorlopig op dat de zware buien pas na de etappe zullen komen, maar de kans op buien blijft aanwezig.
Net als gisteren hebben meerdere renners last van lekke banden. Net was het onder meer raak voor Pedersen en Vingegaard, maar zij konden zonder veel moeite terugkeren in het peloton.
Niek van der Voo
Na de tussensprint regende het dan toch demarrages in het peloton. De ervaren Damiano Caruso en de Fransen Ewen Costiou en Mattéo Vercher waren succesvol en zijn Veistroffer komen versterken. Het peloton, onder leiding van de teams van Merlier, Philipsen en Girmay, geeft het viertal slechts anderhalve minuut voorsprong.
Caruso is vooraan de vreemde eend in de bijt: de 38-jarige Italiaan is een pure klimmer en werd vijf jaar geleden nog tweede in de Giro. Vercher werd in 2024 al eens tweede in een etappe in de Tour na een geslaagde ontsnapping. Costiou is met zijn 23 jaar de jongste koploper. De renner van Groupama won dit jaar al knap de Étoile de Bessèges en reed in de Amstel Gold Race naar een negende plek.
In het peloton won groene trui Mads Pedersen de sprint om de tweede plaats bij de tussensprint nipt van Jasper Philipsen. De Deen heeft nu een voorsprong van 55 punten op Biniam Girmay. Vandaag is de laatste dag waar de renners aan de finish 70 punten kunnen verdienen voor het puntenklassement. Pedersen moest zich na de sprint nog wel even melden bij de jury, maar kreeg uiteindelijk enkel een waarschuwing voor het afwijken van zijn lijn.
Niek van der Voo
De meest strijdlustige renner uit de eerste week, Baptiste Veistroffer, is weer eens in de aanval. Net als in etappe 5 moet hij dat doen zonder medestanders: de Fransman rijdt solo aan de leiding. Veistroffer krijgt van de sprintploegen uit het peloton een marge van ongeveer 2 minuten.
Veel renners legden zich aanvankelijk niet neer bij een nieuwe massasprint. Ook Mike Teunissen, bij Astana de lead-out van sprinter Max Kanter, ondernam in de beginfase een poging om te ontsnappen. Er kon echter geen grote groep zich afscheiden van het peloton, waarna het Veistroffer wel lukte. Wellicht proberen de renners het later in de etappe nog op de laatste heuvel op iets meer dan 20 kilometer van de streep.
Tadej Pogacar rijdt vandaag voor de 61ste keer in de gele trui. De Sloveen is daarmee de afgelopen twee dagen voorbijgegaan aan Chris Froome (59) en Miguel Induráin (6). Deze Tour kan de wereldkampioen de eerste twee in dat klassement niet meer inhalen. Bernard Hinault (79) en Eddy Merckx (111) zijn nog ver weg. Overigens droeg Lance Armstrong ook 84 keer de gele trui, maar vanwege zijn dopinggebruik is hij deze truien officieel kwijtgeraakt.
Niek van der Voo
Zojuist is het peloton vanaf het Circuit Nevers Magny-Cours vertrokken voor de twaalfde etappe. Net als gisteren lijkt de rit uit te draaien op een sprint, al zullen enkele aanvallers daar ongetwijfeld een stokje voor proberen te steken.
Op het autocircuit in Magny-Cours werd van 1991 tot en met 2008 jaarlijks een Grand Prix van de Formule 1 gehouden. De meest memorabele editie was die van 1993, toen Alain Prost als enige Fransman wist te winnen op het circuit. In deze Tour is het nog altijd wachten op de eerste zege van een renner uit Frankrijk. Pas twee keer eerder, in 1926 en 1999, won er geen enkele Fransman een etappe in de grootste wielerronde van het jaar.
Voor de pure sprinters is vandaag hoogstwaarschijnlijk de laatste kans op een overwinning in deze Tour. Aangezien de traditionele slotetappe in Parijs in de finale meermaals de klim naar Montmartre aandoet, lijkt die rit niet uit te draaien op een koninklijke sprint op de Champs-Élysées.
In 2019 was Dylan Groenewegen in een massasprint de laatste winnaar in Châlon-sur-Saône. Hij klopte de Australiër Caleb Ewan na een millimetersprint in de grootste stad van de regio Saône-et-Loire. Dit jaar doet de 33-jarige sprinter niet mee aan de Tour, omdat zijn team Unibet Rose Rockets geen wildcard ontving van de organisatie. Kan Olav Kooij het Nederlandse succes herhalen?
Niek van der Voo
Thierry Gouvenou, parcoursbouwer van de Tour, heeft een sprinttweeluik ingetekend. Gisteren was deel één, vandaag de volgende kans voor de rappe mannen. Met drie klimmetjes bevat de rit meer reliëf dan eerdere spurtetappes, dus er zullen renners toch wat hoop koesteren op een succesvolle uitval.
Zeker na de etappe van gisteren, waarin de eerste kilometers veel aanvalslust te zien was, mag er opnieuw wel wat verwacht worden als het om strijd voor de vroege vlucht gaat. Misschien probeert Alpecin-Premier Tech met Mathieu van der Poel wel opnieuw om een sprintersrit totaal anders aan te pakken. Of durven punchers met tijdrittalent het aan om de laatste beklimming in het parcours als breekijzer te gebruiken.
Tegelijkertijd zal de ploeg van Tim Merlier nog wat willen rechtzetten na gisteren, toen de sprinter helemaal niet aan sprinten toe kwam in de straten van Nevers. Zij zullen zich in elk geval niet zonder slag of stoot neerleggen bij een kopgroep die om de zege strijden wil.
Het startsein voor de rit wordt om 13.30 uur gegeven. De finish wordt rond 17.30 uur verwacht.
De Belgische sprinter Jasper Philipsen werd in Nevers gedeclasseerd en toen toch weer niet. Aanvankelijk werd hij van de derde plaats teruggezet naar de laatste plaats van het peloton. Hij is in de 11de etappe nu officieel als 119de geëindigd.
De jury nam de beslissing omdat de Belg in de sprint van zijn lijn zou zijn afgeweken. De derde plek in de rit was zo eventjes voor Philipsens landgenoot Milan Fretin. Tot de jury tot inkeer kwam en hem weer als derde in de uitslag plaatste.
Erik van Lakerveld
In wat de snelste rit uit de Tour-geschiedenis is heeft Soren Wærenskjold gewonnen. De Noor profiteerde van een ontregeling in de massasprint. De dik 160 kilometer tussen Vichy en Nevers werden met een gemiddelde snelheid van 50,9 kilometer per uur afgehaspeld.
In de laatste kilometer leek het uit te draaien op een treffen tussen de topsprinters Tim Merlier, Jasper Philipsen en Oval Kooij. Maar het liep anders. Cees Bol, die probeerde het peloton voor Olav Kooij op gang te brengen, reed plots alleen omdat de Belg Jasper Stuyven, die zijn kopman Merlier kwijt was, hem liet wegrijden. Waerenskjold schoof langs een twintigtal renners toen er even twijfel leek te ontstaan, een kleine hapering in de snelheid van de groep met sprinters.
En terwijl Bol omkeek en Kooij hoopte dat zijn ploeggenoot het misschien zelf zou redden, stoof Waerenskjold voorbij. De rit had geen seconde langer moeten duren, want de Noor hield zijn kleine voorsprong maar net vol. Kooij kwam net te laat om hem te achterhalen. Philipsen eindigde als derde.
De eerste kilometers leek de rit een heel andere kant op te gaan dan van tevoren verwacht. Het ging in elk geval niet zoals bij de eerdere sprintritten, toen de enkeling die op avontuur wilde, op avontuur mocht. Nu was het Mathieu van der Poel die de eerste aanval plaatste en zo liet doorschemeren dat Team Alpecin niet van plan was om de hele dag mee te draaien op kop van het peloton voor sprinter Jasper Philipsen.
Van der Poel werd snel gegrepen, maar zijn vroege uitval ontlokte een spervuur aan andere demarrages, waarin de winnaar van de 9de rit zelf ook nog een keer prominent opdook. Maar uiteindelijk zat de Nederlander niet bij het kwartet dat zich tenslotte los scheurde uit de greep van de grote groep. Wel erbij Nelson Oliveira, Anthon Charmig, Mathis Le Berre en Julian Alaphilippe. De voormalig wereldkampioen en zesvoudig touretappewinnaar bleek de zwakste van het stel, toen hij op 40 kilometer van de finish, op de Côte de Billy-Chavannes (4de categorie), vanaf moest.
Het drietal, dat met hun lange aanval de belangrijkste veroorzakers van de hoge gemiddelde snelheid was, hield het vol tot 5 kilometer voor de finish. En toen leek dat de rit ondanks het einde te krijgen dat was voorzien, al gaf Waerenskjold er een hele eigen draai aan.
Erik van Lakerveld
Op de enige beklimming in de finale van de 11de rit moet Julian Alaphilippe de kopgroep laten gaan. De 34-jarige Fransman, die in 2018 nog de bolletjestrui in de Tour won, kan het niet bolwerken op de Côte de Billy-Chevannes (4de categorie).
Alaphilippe maakt de hele Tour de France al een kwetsbare indruk, zeker met diens palmares in het achterhoofd. De Fransman won in totaal zes Tour-etappes, waaronder serieuze bergritten. Zo won hij in 2018 in Le Grand Bornand en Bagnères de Luchon. En in 2019 reed hij lang in het geel en beëindigde de Tour als vijfde in het klassement.
Erik van Lakerveld
De kopgroep met Julian Alaphilippe, Nelson Oliveira, Anthon Charmig en Mathis Le Berre is in een razend tempo onderweg naar Nevers, waar vandaag de finish van de etappe is getrokken. Met nog iets meer dan 50 kilometer tot de eindstreep bedraag de gemiddelde snelheid van het leidende kwartet 51,2 kilometer per uur.
Als in het laatste deel van de etappe het tempo op dit hoge niveau blijft, dan zou het record van de snelste touretappe ooit eraan kunnen gaan. De snelste rit in lijn in de tourgeschiedenis was tot nu toe de 4de etappe in de Tour van 1999, van Laval naar Blois, gewonnen door Mario Cipollini.
Er werd overigens ook nog harder gereden dan op weg naar Blois, maar dat gebeurde in tijdritten. De snelste individuele tijdrit in de Tour was tijdens de editie van 2015. In Utrecht won Rohan Dennis met een snelheid van 55,45 kilometer per uur. De snelste ploegentijdrit werd afgewerkt in de Ronde van Frankrijk van 2013, toen Orica GreenEdge de vierde etappe, met een lengte van 25 kilometer, wonnen met een gemiddelde van 57,7 kilometer per uur.
Erik van Lakerveld
De elfde etappe begon anders dan van tevoren verwacht: met een aanval van Mathieu van der Poel. De rit tussen Vichy en Nevers is op papier een klassieke sprintersrit. Het meest logische leek een vroege vlucht van een stel ongevaarlijke coureurs en dan urenlange controle van de sprintploegen. Maar met Van der Poels snelle uitvalspoging leek zich een heel ander scenario te ontrollen.
De winnaar van de negende rit kreeg bij die eerste poging de ruimte niet, maar er volgden nog meer aanvallen op de natte wegen rond regenachtig Vichy. En toen Van der Poel voor een tweede keer demarreerde leek het even of hij zich ditmaal wel zou kunnen losscheuren van de grote groep. Maar het kwartet, met onder anderen oud-etappewinnaar Magnus Cort, werd al snel weer gegrepen.
Toch is er na een dik half uur koers een oud-wereldkampioen in de aanval. Julian Alaphilippe, 's werelds beste in 2020 en 2021 maar de laatste tijd vooral in beeld als hij moet lossen, is op pad met Nelson Oliveira, Anthon Charmig en Mathis Le Berre. Zij krijgen wel wat marge van het peloton.
Erik van Lakerveld
Staat Baptiste Veistroffer alweer te popelen aan de startstreep? Al twee keer ging de Fransman in de aanval op een dag die geen andere uitkomst kon hebben dan een massasprint. Vandaag is dat weer het geval. De twee korte beklimmingen zullen de sprinters en hun ploegen geenszins ontmoedigen.
Het wordt dus weer uitkijken naar een massasprint. Gaat Tim Merlier voor zijn derde ritzege of heeft Jasper Philipsen, met ongetwijfeld weer Mathieu van der Poel als locomotief, het goede gevoel weer teruggevonden? En wat kan Olav Kooij? Is er ruimte voor nog een ritzege op zijn erelijst?
De fanatieke wielerfan kan de hele dag luisteren naar kletsende televisiecommentatoren en kijken naar beelden van een kansloze vlucht, gelardeerd met kasteeltjes en zwaaiende Fransen langs de weg. Wie alleen voor het spektakel kijken wil, heeft waarschijnlijk genoeg aan de laatste kilometers, wanneer het tempo de hoogte in wordt gejaagd en de sprinters in het chaotische gewoel hun plekje zoeken voor de spurt. En dan de explosie naar de streep.
De rit gaat om 13.50 uur in Vichy van start en het peloton wordt om 17.30 uur in Nevers verwacht.
In de finale was er bij Pogacar absoluut geen teken van zwakte bespeuren, terwijl Vingegaard minder overtuigend voor de dag kwam dan donderdag. Het afgebroken offensief van UAE was een teken van zwakte, al bleek dat Del Toro zich minder goed voelde. Pogacar bevestigde zijn superioriteit.
In het flash interview na afloop gaf Pogacar, die al zijn 24ste overwinning in de Tour boekte, aan dat het hem vandaag allemaal niet zo gemakkelijk afging. ‘Het was een fantastische dag. Het team heeft het echt goed gedaan, en we hadden deze etappe al lang geleden uitgekozen om voor de overwinning te gaan. ‘
‘Twee jaar geleden versloeg Vingegaard me eerlijk en rechtvaardig in de sprint, en vandaag had ik vergelijkbare benen aan het einde - ze waren helemaal kapot. Maar ik heb genoten van de dag, ondanks wat boegeroep, en ik wist niet dat ik zou winnen tot ik de laatste kilometer bereikte’, aldus de Sloveen.
Vingegaard reageerde na afloop bij de NOS op zijn tijdverlies. ‘Ik verloor ongeveer 50 seconden. Het was een zware etappe en Pogacar reed vandaag heel sterk. Ik probeerde gewoon zo snel mogelijk de finish te bereiken. De anderen waren ook bereid me een beetje te helpen, dus dat was fijn.’
‘Ik voelde dat ik waarschijnlijk zou ontploffen als ik met hem mee zou gaan. Ik probeerde mijn eigen tempo aan te houden. Als ik hulp krijg, krijg ik hulp, en zo niet, dan is dat maar zo’, zei de Deen.
Niek van der Voo
Tadej Pogacar heeft op quatorze juillet de tiende etappe in de Tour gewonnen. Na een aanval op een kilometer onder de top van de Col de Pertus sloeg de drager van de gele trui meteen een gat op de concurrentie. In 600 meter was een gat van 40 seconden gedicht op Carapaz. De Sloveen ging meteen erop en erover. Op iets meer dan een halve minuut werd Evenepoel tweede, Seixas legde beslag op de derde plek. Vingegaard werd op 44 tellen slechts zevende.
De Mexicaan Isaac del Toro kende een mindere dag. De nationale kampioen van zijn land kon op de Pertus niet mee met de favorieten en verloor zijn witte trui. Uiteindelijk kwam hij binnen op een minuut van zijn concurrenten voor het podium.
Op de laatste gecategoriseerde beklimming van de dag kwam ook Remco Evenpoel in de problemen. Vanwege de matige samenwerking voor hem kon de Belg echter alsnog terugkeren en in een sprint de tweede plaats pakken. De strijd achter Pogacar ligt nog volledig open.
De troepen van UAE hielden het verschil de hele dag kort. Zo werd al snel duidelijk dat de Sloveen revanche wilde nemen op de rit van 2024, toen hij in een sprintje verloor van Vingegaard in een etappe naar Le Lorian. Op de Col de Pertus bleek zijn team toch wat kwetsbaar, aangezien Yates niet snel genoeg ging en zelfs stopte met rijden. De Amerikaan McNulty kon zelfs helemaal geen kopwerk doen.
Al op 38 kilometer van de finish werd Javier Romo als laatste vluchter gegrepen uit een groep van 31 renners. Daarmee zat de werkdag van Tim Wellens erop. De Belg reed onderweg veel klimmers de vernieling in.
Het was voor de Ecuadoriaan Richard Carapaz het teken om te demarreren. Binnen mum van tijd had de Olympisch kampioen uit 2021 een voorsprong van een halve minuut bij elkaar gereden op de flanken van de Puy Mary. Zijn gedurfde inspanning leverde Carapaz achttien bergpunten op.
Net voor de top van de Puy Mary zette de 19-jarige Fransman Paul Seixas zijn team op kop. In de listige afdaling van die beklimming kwamen meerdere renners ten val. De erkende meesterdaler Tom Pidcock schoof net als Harper en Jorgenson onderuit. De Brit keerde in dezelfde afdaling nog terug bij de favorieten, waar het tempo niet al te hoog lag. Zo liep de voorsprong van Carapaz, die wel afdaalde als een bezetene, op tot boven de minuut. Die voorsprong bleek echter niet genoeg.
Niek van der Voo
Tadej Pogacar heeft duidelijk zijn zinnen gezet op de tiende etappe. Onder aanvoering van Tim Wellens zijn bijna alle renners uit de oorspronkelijke kopgroep al opgevreten door het peloton. Zo ook Van der Poel en Arensman. De witte trein dendert door.
De Spanjaard Javier Romo rijdt solo aan de leiding. Het peloton van een man of veertig volgt echter op minder dan een minuut. Daarmee is het slechts een kwestie van tijd voordat ook de laatste vluchter gegrepen zal zijn. Het is nog iets meer dan 50 kilometer tot de finish in Le Lorian.
Tot voor kort was Tim Wellens een renner voor het voorjaar. Ook presteerde hij vooral goed in de regen: in de hitte was Wellens vaak nergens te bekennen. Des te opmerkelijker dat de Belgisch kampioen van vorig jaar tegenwoordig op zo’n hete dag als vandaag erkende klimmers naar huis rijdt. Het is een heus slachtveld.
De renners zijn ondertussen klaar met de Col de Prat-de-Bouc. In de Tour van 2011 voltrok zich een drama na deze beklimming. De Spanjaard Flecha werd aangereden door een auto van de organisatie, waarna Johnny Hoogerland in het prikkeldraad belandde. De Zeeuw kon op wonderbaarlijke wijze de rit uitrijden en kreeg de bolletjestrui uitgereikt. Die avond had hij 33 hechtingen in het ziekenhuis nodig.
Niek van der Voo
Na een kleine 50 kilometer is er een kopgroep van 31 renners ontstaan. Er zijn maar liefst tien Fransen van de partij. Onder meer de Franse kampioen Grégoire, Kévin Vauquelin en de nummer 17 van het klassement, Jordan Jegat, zitten mee.
Ook twee Nederlanders zitten in de vlucht van de dag. Naast Mathieu van der Poel zit ook Thymen Arensman vooraan. In het peloton houden de teamgenoten van Tadej Pogacar het verschil met de kopgroep beperkt. Voorlopig heeft de kopgroep een voorsprong van een kleine minuut.
Er vond in het peloton ook nog een valpartij plaats. Het grootste slachtoffer, de Belg Lennert van Eetvelt, kon zijn weg wel vervolgen.
Op het enige klimmetje voor de tussensprint trok de ploeg van groene trui Mads Pedersen eerder vol door met als doel de andere sprinters te lossen. Na de beklimming waren echter ook Pogacar en Vingegaard gelost, terwijl Seixas en Evenepoel wel vooraan zaten in een groep van nog zo’n vijftig man.
Pogacar liet het niet over aan zijn ploeg en reed het gat zelf dicht op 150 kilometer van de aankomst. Vingegaard bleef rustiger en liet zich door wat andere renners terugbrengen naar de voorste groep. De Belg Tim Merlier was het slachtoffer van tempo van Lidl-Trek en moest zo de tussensprint missen. Onder meer Pascal Eenkhoorn moet zijn sprinter nu behoeden voor de tijdslimiet.
Pedersen moest diep gaan om de Duitser Max Kanter te verslaan bij de tussensprint, maar de Deen slaagde wel in zijn missie. Hij liep 9 punten uit op naaste belager Biniam Girmay. Daarna volgden eerst enkele aanvallen die niet succesvol waren.
Niek van der Voo
Zojuist zijn de renners na een eerste rustdag weer vertrokken voor een nieuwe etappe in de Tour de France. Het is vandaag 14 juli: de belangrijkste Franse feestdag. Op deze dag vieren ze de bestorming van de Bastille-gevangenis, waarmee in 1789 de Franse Revolutie begon. Veel Franse renners zullen dus vandaag voor de aanval kiezen.
Het is alweer even geleden dat een Fransman de etappe op quatorze juillet wist te winnen. In 2017 won Warren Barguil in de bolletjestrui de rit naar Foix op de Franse nationale feestdag. Dit jaar won Mads Pedersen daar. De Deen heeft vandaag als doel om de tussensprint in Lacapelle-del-Fraisse op zo’n 25 kilometer van Aurillac te winnen en zo zijn voorsprong in het puntenklassement uit te breiden.
Romain Grégoire zal ongetwijfeld zijn Franse kampioenstrui willen tonen in de etappe van vandaag, ook al is de rit vermoedelijk wat te zwaar om mee te dingen naar de overwinning. De 19-jarige Paul Seixas zal te maken hebben met de grootste verwachtingen uit het eigen land. Hoe verteert hij zijn eerste rustdag?
Naast het duel tussen Vingegaard en Pogacar in 2024 kwam de Tour al een keer eerder aan in Le Lioran. In 2016 soleerde de Belg Greg van Avermaet in de eerste bergrit van die Tour vanuit de vlucht naar de zege.
De kans dat er vandaag een vluchter wint lijkt kleiner: Pogacar neemt graag revanche op plekken waar hij eerder verloren heeft. Vorig jaar was dit al het geval in de etappes naar de Col de la Loze, de Hautacam en de Mont Ventoux. Mocht Pogacar ook vandaag winnen, dan moet hij enkel nog revanche nemen op de Col du Granon. Daar reed een indrukwekkende Vingegaard in 2022 de Sloveen uit het geel na een lange kopbeurt van Wout van Aert.
Niek van der Voo
Na de rustdag staat vandaag op quatorze juillet de renners een lastige bergetappe te wachten. Verslaggever Maud Wiersma is op weg naar de finish in Le Lioran en blikt terug op de eerste negen etappes en vooruit op de etappe van vandaag
Ha Maud, hoe kijk je terug op de eerste negen dagen?
’De hitte was vooral een ding. In het begin dacht iedereen nog dat het altijd heet is in de Tour, maar inmiddels is het wel duidelijk dat het echt veel heter is dan andere jaren. En dat overheerst de koers ook wel, denk ik.’
En los van de hitte?
‘Verder valt natuurlijk ook heel erg op dat Pogacar veel dominanter en sterker is dan de rest. Iedereen hoopt dat het lang spannend zal blijven, maar aan die twijfels lijkt hij al snel een einde te hebben gemaakt. Alleen tijdens het eerste weekend met de ploegentijdrit leek het nog alsof Visma partij kon bieden, al kan dat natuurlijk altijd nog.’
‘Daarnaast hebben er tot nu toe alleen nog maar grote namen gewonnen: Van der Poel, Pedersen, Pogacar, Del Toro, Kooij, Merlier. Normaal komen er nog wel wat verrassende namen tussendoor, maar het is de vraag of dat de komende dagen wel gaat gebeuren.’
Wat verwacht je van de etappe van vandaag? Gaat UAE weer voor ritwinst?
‘Dat lijkt me wel. In de etappe van eergisteren probeerde de ploeg het ook al en hij is natuurlijk hartstikke sterk. Al is het op de dag na de rustdag altijd even kijken hoe de renners daarvan herstellen. En al laten ze de vlucht strijden voor de etappezege, dan gaan de klassementsrenners het in de finale hoe dan ook proberen om verschil te maken.’
‘Het zou natuurlijk mooi zijn dat Vingegaard net als twee jaar geleden Pogacar kan verslaan. Al nam Pogacar in de vorige Tour ook al revanche op de plekken waar hij eerder verloor.'
Het is vandaag 14 juli: kunnen we nog wat verwachten van de Franse renners vandaag?
‘Vanwege de nationale feestdag zijn ze vandaag natuurlijk extra gemotiveerd om in de ontsnapping te zitten vandaag. Seixas ben ik ook nog wel benieuwd naar. Hij heeft voor het eerst te maken met een rustdag in een grote ronde en zal sowieso proberen om een mooi resultaat te behalen vandaag.’
‘De strijd om de laatste plek op het podium gaat echt superleuk worden. Er zijn nu nog zeven renners die binnen anderhalve minuut van elkaar staan. Na vandaag zal er meer duidelijk worden. En Vingegaard staat nog niet heel ver voor op dat groepje, wellicht wordt de strijd om plek twee ook nog wel spannend.’
Niek van der Voo
Twee jaar geleden ontstond tijdens de 11de etappe eventjes de indruk dat Tadej Pogacar misschien toch niet zo buitenaards en onverslaanbaar was als hij tot dan toe had geleken. Jonas Vingegaard kwam na een serieuze aanval van de Sloveen op de Puy Marie terug bij de man in het geel en wist hem op de slotklim op Le Lioran te verslaan in een sprint à deux. Zou de Tour van 2024 toch nog spannend worden?
Niet echt. Dit bleek voor Pogacar ‘de slechte dag’ die iedere ronderenner in een drieweekse wedstrijd wel eens meemaakt. En hoe slecht is het als je tweede wordt zonder tijdsverlies? Pogacar zou de rest van de Tour volledig naar zijn hand zette. Hij won na Le Lioran nog vijf etappes en hield Vingegaard in finishplaats Nice op meer dan 6 minuten achterstand.
Nu gaat de Tour op herhaling. Dit keer is het niet de 11de maar de 10de etappe. Maar het parcours bevat een aantal dezelfde ingrediënten, waaronder de Puy Marie, en dezelfde slotklim. En sowieso is het in het Centraal Massief altijd zwaar: de beklimmingen zijn relatief kort, maar altijd steil, en ze volgen elkaar in razend tempo op.
Of Pogacar en Vingegaard ook weer op herhaling gaan, met een boeiend duel op weg naar Le Lioran is de vraag. Het krachtsverschil lijkt ditmaal nog weer wat groter dan twee jaar geleden, maar misschien – heel misschien – kent Pogacar weer een zware dag.
De rit begint om 13 uur en de finish wordt om 17 uur verwacht.
Erik van Lakerveld
Klassementen
De eerste Tourweek was voor Mathieu van der Poel, en diens ploeg, nog niet zo gegaan als ze hoopten. De Nederlander had moeite met de hitte en bij zijn sprintende ploegmaat Jasper Philipsen wilde het ook nog niet lukken.
'We bleven erin geloven, misschien nog niet eens voor vandaag, maar op zijn minst voor de tweede of derde Tour-week', vertelde Van der Poel na afloop in het flash interview. 'Maar het is lekker om de eerste rustdag met een overwinning in te gaan.'
De afgelopen dagen had Van der Poel al gemerkt dat hij zich beter begon te voelen. 'Ik had best wat moeite in de eerste dagen. Maar nu had ik de benen om ervoor te gaan.'
En ervoor gaan dat moet hij. Met de hele dag tegenwind en een peloton dat de vluchters maar weinig voorsprong gunde, kon hij niet verslappen. 'Het was een hele zware dag', benadrukt hij. In de laatste kilometers was hij daarom helemaal niet zo zeker van zijn zaak. 'Ik had zoveel energie verbruikt om de kopgroep in leven te houden.'
Toch bleek hij veruit de sterkste van het leidende kwartet. Of daarmee nu het 'Van der Poel-festival' begonnen was, wilde de interviewer weten. Of er nog meer succesvolle dagen in het verschiet liggen. 'Misschien is het een eendagsfestival, maar dan was het wel een hele mooie', lachte Van der Poel.
Erik van Lakerveld
Mathieu van der Poel heeft de derde tourritzege in zijn carrière gepakt. De 31-jarige Nederlander was in Ussel medevluchters Tom Pidcock, Tobias Johannessen en Alex Baudin te snel af.
Het was langer wachten dan hij zelf had voorzien. Van der Poel had al eerder in de Tour willen schitteren, droomde van een ritzege of zelfs het geel. Maar hij had moeite in de hitte van de eerste etappes van de ronde, en vluchters kregen sowieso maar weinig kansen. Maar zondag was het eindelijk zover. Niet dat het afgekoeld was, dat allerminst. Maar Van der Poel had zijn goede benen gevonden en profiteerde van de minimale ruimte die de avonturiers gegund werd.
Steeds loerde Van der Poel op zijn kans. Hij was niet nodeloos aan het springen, maar schatte van een afstandje in welk groepje vluchters potentie had. Tweemaal sprong hij vanuit het peloton in één streep naar zo’n groep.
De tweede poging bleek de juiste. Later deed hij in de 16 man grote kopgroep hetzelfde, op de zwaarste klim van de dag keek hij het even aan, maar toen er vijf man, verdeeld over twee plukjes, toch iets te ver weg leken te rijden, reed hij in één streep een halve minuut dicht om weer vooraan te komen. Hij nam twee renners in zijn wiel mee en zo ontstond een achttal vooraan.
Ondertussen hield lang Team UAE van geletruidrager Tadej Pogacar het gat met de koplopers klein. Net iets meer dan een minuut, nauwelijks meer. Later nam Ineos het over, in verdediging van de top-10-positie van Egan Bernal. De Colombiaanse oud-tourwinnaar zag zijn plek bedreigd door Johannessen en Pidcock.
Pas op de laatste klim van de dag was Van der Poel niet langer terughoudend. Op de korte en vrij steile Bessou was hij het die vanaf de voet een razende sprint inzette. Bovenop bleken er nog maar drie man te zijn die hem min of meer hadden kunnen volgen. Weer had hij de helft van zijn concurrenten afgeschud.
Toen had het kwartet nog iets meer dan 20 kilometer te rijden tot de finish in Ussel. Het peloton kwam wel dichter in de buurt, maar kreeg het gat niet meer dicht. De vluchters hadden toch hun zin gekregen, met Van der Poel voorop.
Op het laatste klimmetje van de dag heeft Mathieu van der Poel de kopgroep, die het peloton snel zag naderen, de kopgroep uitgedund tot vier man. Het kwartet gaat met een voorsprong van een kleine minuut de laatste 20 kilometer in.
Naast de Nederlander zijn vooraan nog voormalig bolletjestruidrager Alex Baudin, Tobias Johannessen en Tim Pidcock, die nog even worstelde met zijn versnellingsapparaat en bijna de groep moest laten gaan, erbij.
Erik van Lakerveld
De ploeg van geletruidrager Tadej Pogacar lijkt weinig zin te hebben om de dagzege aan de vluchters te laten. De kopgroep waar Mathieu van der Poel deel van uitmaakt, inmiddels nog maar acht man groot, heeft nooit van meer dan anderhalve minuut voorsprong mogen genieten.
Op weg naar de derde klim van de dag, de Côte de la Croix du Pey, slinkt de voorsprong nog verder. Wellicht heeft Pogacar zelf zijn zinnen op de overwinning gezet.
Erik van Lakerveld
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant