De wekelijkse rubriek Finishpraat speelt in op actualiteit, combineert verleden met heden en haalt oude herinneringen op; kortom een verhaal voor de echte motorsportfan. Deze editie gaat over de vergeten titelkandidaat van 1990 in de 125cc: Stefan Prein.
Wanneer je het hebt over de laatste keer dat een Nederlander wereldkampioen kon worden in de Grand Prix, moeten we terug naar het jaar 1990. De strijd om de 125cc-wereldtitel op Phillip Island in Australië staat bekend als het gevecht tussen Hans Spaan en Loris Capirossi, met een ‘leger’ aan Italianen dat Capirossi probeerde te helpen. Het kwam zelfs zover dat Spaan een tik uitdeelde op de helm van Fausto Gresini, die hem telkens veel te agressief inhaalde en hem naar buiten probeerde te drijven. Het was een spannend slot van het wereldkampioenschap, waarin de 17-jarige Capirossi de jongste wereldkampioen aller tijden werd.
Maar wat velen niet weten, is dat voorafgaand aan de laatste Grand Prix niet Spaan en ook niet Capirossi aan de leiding ging in de tussenstand. De grote favoriet voor de wereldtitel was Stefan Prein. De Duitser was bezig aan een geweldig seizoen en reisde naar Australië af met zeven punten voorsprong op Capirossi en negen meer dan Spaan. Het was eigenlijk een complete verrassing dat Prein het 125cc-wereldkampioenschap aanvoerde. In de twee voorgaande jaren was de Honda-coureur niet meer dan een subtopper. Maar in 1990 was de toen 24-jarige coureur in de vorm van zijn leven en was zijn Honda uitstekend geprepareerd. Alleen in Spanje scoorde hij niet, maar in de overige dertien races voorafgaand aan de laatste Grand Prix finishte hij telkens in de top zes, waaronder vijf podiumplaatsen. Ook won Prein zijn eerste Grand Prix in Joegoslavië, wat later de enige Grand Prix-zege uit zijn carrière zou blijken te zijn. Het was een knappe overwinning, want in een kopgroep van tien rijders wist hij als eerste te finishen nadat hij in de slotronde iedereen van zich af had weten te houden.
Ook na de kwalificaties voor de laatste race in Australië stond Prein er uitstekend voor. De Duitser had zich als vierde gekwalificeerd, terwijl zijn grootste concurrent Capirossi pas als tiende op de grid stond. Spaan had pole position veroverd. Maar als Prein erin slaagde in de top drie te finishen, wist hij zeker dat hij wereldkampioen zou worden. Dan mochten Spaan of Capirossi zelfs winnen. Maar alles ging mis voor Prein nadat er pas een paar meter was gereden. Vanaf de tweede startrij scheerde Alessandro Gramigni langs de motor van Prein. De Aprilia en Honda raakten elkaar, maar konden in eerste instantie allebei verder. Toch zakte Prein al snel terug en viel hij uiteindelijk uit. De oorzaak was een beschadigd schakelpedaal als gevolg van het contact met Gramigni bij de start. En zo ging zijn eenmalige kans op de 125cc-wereldtitel verloren.
Na dit moment zou eigenlijk niemand nog echt iets van Prein horen. In 1991 verhuisde hij naar de 250cc-klasse, waar de Duitser twee jaar zonder aansprekende resultaten actief zou zijn. In 1993 keerde Prein terug naar de 125cc. In drie seizoenen reed hij met Honda en Yamaha, scoorde hij zeer sporadisch een top-tien resultaat. Het bleef voor hem bij dat ene sterke seizoen in 1990, toen hij met één Grand Prix-zege als derde in het wereldkampioenschap eindigde. Alleen weet bijna niemand dat meer en de naam Prein zal bij het grote publiek ook weinig herinneringen oproepen. Dat had zomaar heel anders kunnen zijn als hij niet was geraakt bij de start in Australië. Om wereldkampioen te worden moet je heel snel zijn, maar ook een beetje geluk hebben. Zeker wanneer je een eendagsvlieg bent.
Tot volgende week,
Asse Klein