Het grootste WK ooit werd zondagavond gewonnen door Spanje. Het eindtoernooi was een zegen voor het aanvallende voetbal, maar een dieptepunt qua politieke inmenging. Deze zaken van dit WK voetbal blijven bij.
Het was een veelzeggende statistiek na de finale tussen Spanje en Argentinië. Argentinië had in 120 minuten slechts twee schoten richting het vijandelijke doel gelost, waarvan geen enkel schot tussen de palen. Het werd slechts 1-0 voor Spanje; toch was een finale zelden zo eenzijdig als die van zondagavond.
De Argentijnen kozen ervoor om vanaf de eerste minuut te verdedigen, in plaats van met lef naar voren te spelen. Dat konden ze wel, bleek in het laatste half uur van de halve finale tegen Engeland, toen een 1-0-achterstand werd omgedraaid in een voorsprong, bovendien met weergaloos spel.
De keuze om te verdedigen pakte slecht uit, zoals bij vrijwel alle landen die dit WK verdedigend of angstig speelden. Engeland in het halvefinaleduel met Argentinië bijvoorbeeld, of Nederland tegen Marokko. Aanvallende intenties werden beloond.
Het kostte Donald Trump een telefoontje naar FIFA-baas Gianni Infantino om de rode kaart van Folarin Balogun terug te laten draaien. Trump begreep niet dat de spits van de VS rood had gekregen ("Wat is een rode kaart?") en al helemaal niet dat hij daardoor de volgende wedstrijd niet mee zou kunnen doen. Zijn 'vriend' Infantino draaide de beslissing terug.
Het is geen geheim dat Trump en Infantino een hechte, bijna dweperige band hebben. Maar dat die band zou leiden tot de grootste sportpolitieke schande ooit op een WK en tot een aanslag op de integriteit van de sport, had niemand voor mogelijk gehouden.
Het meest absurde: Trump gaf toe dat hij Infantino had gebeld omdat hij wilde dat de rode kaart zou worden teruggedraaid. "Gianni heeft weer een goede beslissing genomen", zei Trump.
Jordanië, Haïti en Curaçao: vooraf was de vraag of teams van dit kaliber kanonnenvoer zouden worden. Dat bleek niet het geval. Curaçao verloor weliswaar met 7-1 van Duitsland, maar grote nederlagen bleven verder uit.
Sterker nog: de kleine landen weerden zich kranig. DR Congo schakelde bijna Engeland uit en Kaapverdië verloor pas na verlenging van Argentinië, nadat de ploeg eerder in het toernooi al de latere winnaar Spanje op 0-0 had gehouden. Zo zijn er nog meer voorbeelden van (bijna) stunts op het WK.
Infantino drukte het plan voor een WK met 48 deelnemende landen er ooit doorheen en denkt eraan om in 2030 liefst 64 landen uit te nodigen. Hoe absurd dat ook klinkt, dit WK heeft aangetoond dat het zelfs dan een interessant toernooi kan worden.
Plots viel de bal loodrecht vanuit de lucht op het veld. Had de bal na een doeltrap van de Noorse keeper Ørjan Nyland de 'spidercam' geraakt boven het veld? Het moment bij Noorwegen-Engeland zorgde voor commotie, omdat Engeland direct daarna scoorde en de wedstrijd uiteindelijk won.
Er waren meer opmerkelijke voorvallen op dit WK, zoals bij het doelpunt van Kroatië tegen Portugal. Dat doelpunt werd afgekeurd omdat sensoren in de bal hadden waargenomen dat een speler de bal licht had getoucheerd, waardoor een andere speler buitenspel stond.
Controverse was er ook buiten het veld. Zo kreeg een Somalische scheidsrechter geen visum voor de VS, moest de Iraanse ploeg na elke wedstrijd zo snel mogelijk de VS verlaten en kwamen fans van onder meer Haïti en Jordanië het land niet binnen.
En dan waren er de complottheorieën over Argentinië. Nadat enkele discutabele beslissingen in het voordeel van de Argentijnen waren uitgevallen, ontstond het idee dat Argentinië bevoordeeld zou worden door de FIFA. Onzin, volgens Lionel Messi. "Niemand doet ons iets cadeau", zei hij.
Hard bewijs dat Argentinië werd voorgetrokken ontbreekt, maar dat weerhield fans én spelers van andere landen er niet van om hun bedenkingen hardop uit te spreken.
Of het nu in Dallas of Kansas City was: de Oranjemars leverde fraaie beelden op. 'The Orange Walk' bracht tienduizenden mensen - vooral Amerikanen - op de been. Oranje maakte er wereldwijd indruk mee.
Zoveel indruk als Nederland buiten het veld maakte, zo weinig imponeerde de ploeg op de grasmat. Nederland verloor al in de zestiende finales van Marokko, een historisch slechte prestatie. Vermoedelijk zullen veel Amerikanen Nederland eerder herinneren vanwege de marsen dan vanwege het voetbal.
Een schrale troost is dat Oranje het WK afsloot met evenveel prijzen als wereldkampioen Spanje: één. Nederland won de Fair Play Award, een poedelprijs voor de sportiefste ploeg van het afgelopen WK.
Honderden, vaak wel duizenden dollars kostte een kaartje voor een wedstrijd. Door de torenhoge ticketprijzen werden op het WK lege tribunes verwacht, misschien zelfs bij de finale. In werkelijkheid waren er nauwelijks lege stoelen.
Of het nu om Iran-Nieuw-Zeeland of Kaapverdië-Saoedi-Arabië ging: bij vrijwel alle wedstrijden was het stadion goed gevuld. Deels met Amerikanen, die 'soccer' zijn gaan omarmen, en deels met leden van grote diasporagemeenschappen, die in de VS kwamen kijken naar een wedstrijd van hun vaderland.
Van Kaapverdianen tot Tunesiërs en van oudere mannen tot moeders met kinderen: ze kregen de kans om relatief dicht bij huis hun land aan het werk te zien, met volle stadions tot gevolg.
27 minuten en 24 seconden duurde de veelbesproken halftimeshow bij de WK-finale. De FIFA overtrad daarmee haar eigen regels, die zeggen dat spelers een kwartier rust moeten hebben. Maar de show leverde wél geld op, precies zoals de FIFA bij dit WK met meer initiatieven probeerde te verdienen.
Ook de drinkpauzes passen daarbij. Die werden officieel ingevoerd om de spelers te beschermen, maar leken vooral bedoeld om extra reclame-inkomsten te genereren. Plots werd voetbal niet langer in twee helften, maar in vier kwarten gespeeld, zoals bij de meeste Amerikaanse sporten gebruikelijk is.
Goed nieuws voor critici: de Europese voetbalbond UEFA lijkt niet van plan om halftimeshows of drinkpauzes in te voeren. Zo lijkt het specifiek iets te zijn geweest voor dit 'Amerikaanse' WK.
Source: Nu.nl algemeen