Juist in de maand waarin zichtbaar zijn wordt gevierd, wordt duidelijk hoe guur en vijandig Nederland nog altijd is tegenover alles wat afwijkt.
Soms moet ik mezelf eraan herinneren dat het Pride Month is. In Amsterdam ontkom je er uiteindelijk niet aan. Halverwege juni duiken de vlaggen op langs de grachten en beginnen de voorbereidingen voor het kroonevenement: de Canal Parade.
Dit jaar is Pride extra bijzonder. Amsterdam organiseert voor het eerst WorldPride, precies 25 jaar nadat Nederland als eerste land ter wereld het huwelijk openstelde voor mensen van hetzelfde geslacht. Twee weken lang zijn er protestmarsen, feesten, concerten en conferenties, met de Canal Parade op 1 augustus als stralend middelpunt.
Over de auteur
Robin Ravensbergen is politicoloog en publicist.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Het is ook de tijd van het jaar waarin media aandacht besteden aan lhbti-onderwerpen. Zo maakte Omroep Brabant een item over twee mannen en hun zoektocht naar een draagmoeder. Aardig, zou je denken.
Een greep uit de reacties geeft het geheel een guurdere kleur. De gebruikelijke evangelische christenen en fundamentalistische moslims melden zich met verwijzingen naar heilige teksten en Adam en Eva. Daarna volgen beschuldigingen van pedofilie, ‘kankerflikkers’, walgelijkheid en alles wat mensen blijkbaar van zich af moeten schrijven zodra twee mannen vertellen dat ze graag een liefdevol gezin willen.
Dat verklaart waarom mijn hart onrustig gaat kloppen en waarom de benauwdheid toeslaat als vrienden vragen of ik later kinderen zou willen.
In de Rivierenbuurt zijn deze maand opnieuw pridevlaggen vernield en uit hun houders getrokken. Het is er bijna een traditie: iemand trekt een vlag van de gevel, waarna de rest van de straat er nog een paar ophangt. Vorig jaar werden er tien vernield, waaronder drie die in brand werden gestoken. Uiteindelijk hingen er 550.
Hoopgevend, denk ik. Maar ook vermoeiend dat solidariteit zich telkens eerst moet bewijzen nadat iemand iets kapot heeft gemaakt.
Na Pride Amersfoort werd een man op weg naar huis van zijn fiets getrokken, mishandeld door meerdere jongens en zwaargewond achtergelaten. Ook hier die gedachte die door je hoofd blijft malen: dit had mij kunnen overkomen.
Dat is misschien wel het wrangste aan Pride Month. Juist in de maand waarin zichtbaarheid wordt gevierd, wordt duidelijk hoe guur Nederland nog altijd is: racistisch, homofoob en vijandig tegenover alles wat afwijkt van wat een verzameling kleine zieltjes als normaal heeft bestempeld. Mensen die niet kunnen verdragen dat iemand anders liefheeft, leeft of eruitziet op een manier die zij niet begrijpen.
Nederland ziet zichzelf nog altijd graag als vooruitstrevend. Ooit waren we het eerste land met het homohuwelijk, maar inmiddels pronken we vooral met een achterhaalde reputatie. Als de buurman die ooit als eerste een Tesla voor de deur had en daar jaren later nog steeds over opschept, terwijl het ding inmiddels een aftandse rammelbak is en de radicaal-rechtse eigenaar zijn transgender dochter publiekelijk doodverklaart. Een verrassend passende analogie.
Alsof het bovenstaande nog bevestiging nodig heeft, verscheen dit jaar een onderzoek van de Universiteit van Amsterdam naar de opvattingen van middelbare scholieren over lhbti-onderwerpen. De onderzoekers bekeken de antwoorden van ruim 31 duizend jongeren.
Vooral wanneer lhbti zichtbaar is, zoals tijdens Pride, blijken scholieren conservatieve opvattingen te hebben. 41 procent vindt mensen met een andere seksuele geaardheid niet gelijk en 35 procent vindt dat je niet zelf mag bepalen op wie je verliefd wordt. Alsof dat een keuze is.
Een fijne aanloop naar de Canal Parade.
Het voelt een beetje als Koningsdag. Ieder jaar wordt eerst gemeten hoeveel steun er nog is voor de monarchie en welk rapportcijfer de koning krijgt. Daarna mag hij in de koets stappen, zijn mooiste kleren aantrekken en naar zijn trouwste fans zwaaien.
Voor Pride voelt dat niet veel anders. Een onvoldoende. Een groot deel van het land mag je niet, walgt van je of ziet je liever verdwijnen. Maar ga de boot maar op. Trek iets moois aan en zwaai naar onze allies langs de kant. Op de beelden ziet het er prachtig uit.
Pride Month is voor mij een jaarlijkse herinnering dat er nog een lange weg te gaan is naar zoiets basaals als acceptatie. En ieder jaar lijkt die weg iets langer en gevaarlijker te worden.
Ik heb zelf ook een pridevlag. Die ligt ergens in een stoffen mandje in de kast. Tijdens Pride haal ik hem eruit, om hem daarna ieder jaar weer iets dieper in diezelfde kast terug te leggen.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant