Het grootste WK ooit werd zondagavond gewonnen door Spanje. Het eindtoernooi was een zegen voor het aanvallende voetbal, maar een dieptepunt qua politieke inmenging. Deze zaken blijven bij van dit WK voetbal.
Het was een veelzeggende statistiek na de finale tussen Spanje en Argentinië. Argentinië had in 120 minuten slechts twee schoten richting het vijandelijke doel gelost, waarvan geen enkele tussen de palen. Het werd slechts 1-0 voor Spanje; toch was een finale zelden zo eenzijdig als die van zondagavond.
De Argentijnen kozen ervoor om vanaf de eerste minuut te verdedigen, in plaats van met lef naar voren te spelen. Dat konden ze wel, bleek in het laatste half uur in de halve finales tegen Engeland, toen een 1-0-achterstand werd omgedraaid in een voorsprong. Met weergaloos spel bovendien.
De keuze om te verdedigen pakte slecht uit, zoals voor vrijwel alle landen die verdedigend of angstig speelden. Engeland in het halvefinaleduel met Argentinië bijvoorbeeld, en Nederland tegen Marokko. Aanvallende intenties werden beloond.
Een telefoontje naar FIFA-baas Gianni Infantino kostte het Donald Trump om de rode kaart van Folarin Balogun terug te laten draaien. Trump begreep niet dat de spits van de VS rood had gekregen ("Wat is een rode kaart?") en al helemaal niet dat hij de volgende wedstrijd niet mee kon doen. 'Vriend' Infantino loste het op.
Het is geen geheim dat Trump en Infantino een hechte, bijna dweperige band hebben. Maar dat die band zou leiden tot de grootste sportpolitieke schande ooit op een WK, en tot een aanslag op de integriteit van de sport, had niemand voor mogelijk gehouden.
Het meest absurde: Trump gaf toe dat hij Infantino had gebeld omdat hij wilde dat de rode kaart zou worden teruggedraaid. "Gianni heeft weer een goede beslissing genomen", zei Trump.
Jordanië, Haïti en Curaçao: vooraf was de vraag of teams van dit kaliber kanonnenvoer zouden worden. Dat bleek niet het geval. Curaçao verloor weliswaar met 7-1 van Duitsland, maar grote uitslagen bleven verder uit.
Sterker, kleine landen weerden zich kranig. DR Congo schakelde bijna Engeland uit. En Kaapverdië verloor pas na verlenging van Argentinië, nadat de ploeg eerder in het toernooi al de latere winnaar Spanje op 0-0 had gehouden. En zo zijn er nog meer voorbeelden van (bijna) stunts op het WK.
Infantino drukte het plan van 48 deelnemende landen er ooit doorheen en denkt eraan om in 2030 liefst 64 landen uit te nodigen. Hoe absurd ook: dit WK heeft aangetoond dat het zelfs dan een interessant toernooi kan worden.
Plots viel de bal loodrecht vanuit de lucht op het veld. Had de bal na een doeltrap van de Noorse keeper Ørjan Nyland de 'spidercam' geraakt boven het veld? Het moment bij Noorwegen-Engeland zorgde voor commotie, omdat Engeland direct daarna scoorde en de wedstrijd uiteindelijk won.
Er waren meer opmerkelijke voorvallen op dit WK, zoals het doelpunt van Kroatië tegen Portugal. Dat doelpunt werd afgekeurd omdat door sensoren in de bal was waargenomen dat een speler de bal licht had getoucheerd, en een andere speler daardoor buitenspel stond.
Controverse was er óók buiten het veld. Zo kreeg een Somalische scheidsrechter geen visum voor de VS, moest de Iraanse ploeg na elke wedstrijd zo snel mogelijk weg uit de VS en kwamen fans van onder meer Haïti en Jordanië die de VS niet binnen.
En dan waren er de complottheorieën over Argentinië. Nadat enkele discutabele beslissingen in het voordeel van de Argentijnen uitvielen, begon er een verhaal te leven dat Argentinië bevoordeeld zou worden door de FIFA. Onzin, volgens Lionel Messi. "Niemand doet ons iets cadeau", zei hij.
Vlekkeloos verliep dit WK, op en buiten het veld, bepaald niet.
Of het nu in Dallas of Kansas City was: de Oranjemars leverde fraaie beelden op. 'The Orange Walk' bracht tienduizenden mensen - vooral Amerikanen - op de been. Oranje maakte er wereldwijd indruk mee.
Zoveel indruk als Nederland buiten het veld maakte, zo weinig imponeerde de ploeg op de grasmat. Nederland verloor al in de zestiende finales van Marokko, een historisch slechte prestatie. Vermoedelijk zullen veel Amerikanen Nederland meer herinneren door de marsen dan vanwege het voetbal.
Een schrale troost is dat Oranje het WK afsloot met evenveel prijzen als wereldkampioen Spanje: een. Nederland won de Fair Play Award, een poedelprijs voor de meest sportieve ploeg van het afgelopen WK.
Honderden, vaak wel duizenden dollars kostte een kaartje. Door de torenhoge ticketprijzen werden ook op het WK lege tribunes verwacht, misschien zelfs bij de finale. In werkelijkheid waren er nauwelijks lege stoelen.
Of het nu Iran-Nieuw-Zeeland of Kaapverdië-Saoedi-Arabië was: bij vrijwel alle wedstrijden was het stadion goed gevuld. Deels met Amerikanen, die 'soccer' zijn gaan omarmen. En door grote diaspora-groepen, die in de VS naar een wedstrijd kwamen van hun vaderland.
Van Kaapverdianen tot Tunesiërs en van oudere mannen tot moeders met kinderen: ze kregen de kans om relatief dicht bij huis hun land aan het werk te zien. Met volle stadions tot gevolg.
27 minuten en 24 seconden duurde de veelbesproken halftimeshow bij de WK-finale. De FIFA overtrad daarmee haar eigen regels, die zeggen dat een speler een kwartier rust moet hebben. Maar de show leverde wél geld op, zoals de FIFA bij dit WK wel meer had bedacht om geld te verdienen.
Ook de drinkpauzes passen daarbij. Die werden officieel ingevoerd voor de spelers, maar leken bedoeld om extra reclame-inkomsten te genereren. Plots werd voetbal niet langer in twee helften maar in vier kwarten gespeeld, zoals bij de meeste Amerikaanse sporten gebeurt.
Goed nieuws voor critici: de Europese voetbalbond UEFA lijkt niet van plan om halftimeshows of drinkpauzes in te gaan passen. Zo lijkt het specifiek iets geweest voor dit 'Amerikaanse' WK.
Source: Nu.nl algemeen