DEN HAAG - Op de pols van Bjorn (49) staat een kleine tattoo: in een meisjeshandschrift staat er Miska. Dat is het koosnaampje dat hij lang geleden aan zijn Barbara gaf. Dezelfde tattoo, iets kleiner misschien, staat op de arm van zijn dochter Lola. Het was haar idee, een jaar of drie geleden, om samen met haar vader de tattoo te laten zetten. Miska betekent muisje in het Sloveens. Barbara werd Miska genoemd omdat zij muisblond haar had. De laatste paar jaar zegt Bjorn het steeds vaker tegen zijn dochter.
Bjorn en Barbara, zelfs de namen lijken bij elkaar te horen. Bjorn: 'Het was liefde op het eerste gezicht.' Nog nooit had hij zich zo vertrouwd gevoeld bij iemand die hij helemaal niet kende. Zij kwam uit Slovenië en zei dat ze zich alleen bij hem nog thuis kon voelen.
Ze waren halverwege de twintig toen ze besloten dat Barbara naar Nederland zou verhuizen. Het stel vond een huisje in Voorburg en kreeg samen een dochter. Dat bleek niet het begin, maar het einde van hun liefdesverhaal.
Bij de periodieke controle in het Bronovo in Den Haag werd duidelijk dat de baby niet wilde groeien. Barbara werd opgenomen en Lola kwam ter wereld in het ziekenhuis.
Barbara bleek kanker te hebben. Vier maanden na de geboorte van haar dochter overleed ze, op 29-jarige leeftijd. Bjorn praat erover in zijn woonkamer in Leidschenveen. 'De bedoeling was dat we samen oud zouden worden.'
Bjorn gelooft niet dat een mens maar een keer in het leven een grote liefde tegenkomt. 'Daar geloof ik niet in.' Als hij daar wel in zou geloven, zo geeft hij eerlijk toe, zou hij de deur naar de liefde dichtgooien. En dat wil hij niet.
Na het verlies van Barbara pakte Bjorn zijn leven langzaam weer op. Na een maand was hij weer aan het werk. Hij zorgde met hulp van zijn ouders voor Lola en ging, jaren later, op zoek naar een vrouw die Lola's moeder wilde zijn. 'Dat had ik precies zo in mijn hoofd.'
Die vrouw vond hij. Ze trouwden en kregen een zoon. Bjorn had een diep gevoel van tevredenheid als hij zag dat zijn vrouw het goed met Lola kon vinden. Maar het huwelijk schuurde. 'We pasten gewoon niet bij elkaar.'
'Ik had wel aan mijn dochter gedacht, maar niet aan mijzelf.' Zo'n twee jaar geleden is de scheiding uitgesproken. Bjorn had het gevoel dat hij had gefaald. 'Ik wilde Lola een gezin geven en dat is me niet gelukt.' Dat gevoel is nog niet weg.
Inmiddels woont Lola op zichzelf. Ze lijkt op haar moeder. 'Ja, dat is mooi om te zien.' Maar vanbinnen is ze net haar vader. 'Allebei zijn we nogal gesloten, dat is weleens lastig.'
Elk jaar bezoeken de twee het graf van Barbara in Ljubljana. Dan logeren ze bij haar familie, met wie het contact altijd warm is gebleven. Bjorn heeft sterk het gevoel dat haar moeder niet veel voor zijn dochter betekent. 'Dat is logisch misschien. Ze heeft geen herinnering aan haar moeder, maar ik hoop dat het komt als ze ouder wordt.'
Bjorn kan goed alleen zijn. Overdag werkt hij hard als slachter van kalveren. 'Het is fysiek werk, daar hou ik van.' Thuis ontspant hij zich soms met zijn accordeon. 'Ik ben nog lang niet goed genoeg.'
Bjorn staat open voor een nieuwe liefde, maar hij heeft met zichzelf afgesproken dat hij geen concessies meer doet. 'Dan blijf ik liever alleen.' Meteen daarna: 'Maar ik geloof niet dat ik ben gemaakt om in mijn eentje te leven.'
Source: Omroep West Den Haag