Precies twintig jaar geleden won Floyd Landis met behulp van doping een Tour-etappe naar Morzine. De Amerikaan leidde zo het einde van Lance Armstrong én een zwarte periode van het wielrennen in. "De sport is nu veel schoner, mede dankzij Landis."
Sean Quinn was zes toen hij in 2006 voor het eerst met zijn ouders naar de Tour de France keek op televisie. De Amerikaan zag zijn landgenoot Landis in de gele trui op de Champs-Élysées fietsen, al is dat niet zijn belangrijkste herinnering aan die ronde.
"Ik weet vooral nog dat ik op de dag van de slotrit een hagedis ving", vertelt de nu 26-jarige Quinn met een glimlach aan NU.nl.
Inmiddels is de EF Education-EasyPost-renner zelf voor de tweede keer actief in de Tour en weet hij dat de Ronde van Frankrijk van 2006 - en de 'eindzege' van Landis - een belangrijk keerpunt in de (Amerikaanse) wielergeschiedenis was.
"Ik kan vanuit mijn persoonlijke ervaringen zeggen dat de sport veel schoner is dan wat ik gehoord en gelezen heb over twintig jaar geleden", zegt Quinn. "Ik ben nooit onder druk gezet om doping te gebruiken."
"Je weet nooit wat er in het geheim gebeurt en af en toe komt er nog een dopinggeval naar buiten. Maar ik prijs me gelukkig dat ik koers in een tijd dat schone sport een prioriteit is. En daar heeft Landis een sleutelrol in gespeeld."
Jean-Marie Leblanc wist het op 20 juli 2006 zeker. "We hebben net de beste prestatie uit de moderne geschiedenis van de Ronde van Frankrijk gezien", zei de toenmalige Tour-baas over Landis. De Amerikaan van Phonak won een loodzware Alpenrit met een voorsprong van bijna zes minuten op de nummer twee, na een solo van 126 kilometer.
David Walsh dacht iets heel anders na de etappe naar Morzine. De journalist van The Times had in 2003 in het boek L.A. Confidentiel als eerste het dopingnetwerk rond veelvoudig Tour-winnaar Armstrong beschreven. Landis was een oud-ploeggenoot van Armstrong bij US Postal en dus was Walsh meer dan sceptisch.
"In die tijd vertrouwde je niks in het wielrennen", zegt de 71-jarige Walsh, die nog steeds de Tour verslaat. "Ik vond het meteen een verdachte prestatie, want Landis was besmet door zijn tijd bij US Postal."
Walsh kreeg gelijk. Drie dagen na zijn ongelooflijke ritzege werd Landis in Parijs voor het eerst gekroond tot Tour-winnaar, maar die titel raakte hij snel kwijt. Een week na de Tour werd bekend dat Landis na de rit naar Morzine positief was getest op het mannelijk geslachtshormoon testosteron, een verboden middel.
Landis werd de eerste Tour-winnaar die zijn zege ná de ronde kwijtraakte door een positieve dopingtest. Dat unicum zette een serie gebeurtenissen in gang die begin 2013 eindigden met de dopingbekentenis van Armstrong bij Oprah Winfrey. "Zonder die solozege van Landis in Morzine was Armstrong misschien wel nooit gepakt", zegt Walsh.
Landis besloot zijn dopingschorsing van twee jaar aan te vechten, maar zonder succes. In 2009, toen zijn straf voorbij was, wilde Landis terugkeren in het peloton bij Astana, de toenmalige ploeg van Armstrong. "Maar Lance maakte duidelijk dat Landis niet gewenst was", vertelt Walsh.
"Dat was het moment dat Landis dacht: ik ga niet langer liegen voor Armstrong en iedereen om hem heen. In die woede stuurde hij mails naar de UCI, de Amerikaanse wielerbond en de Amerikaanse antidopingautoriteit. En zo kwam in 2010 de waarheid naar buiten."
Walsh was in Nepal toen hij van zijn baas hoorde van de bekentenissen van Landis. "Ik heb toen in een Duits internetcafé plus patisserie in het dorpje Pheriche het favoriete verhaal uit mijn lange journalistieke carrière geschreven. Want Landis had ervoor gezorgd dat de autoriteiten eindelijk achter Armstrong aan konden."
Zo is er een rechte lijn te trekken van de solozege van Landis in Morzine naar het einde van waarschijnlijk het grootste dopingschandaal uit de wielergeschiedenis. En dus is het niet gek dat renners zoals Quinn stellen dat Landis gezorgd heeft voor een schonere sport.
Het wielrennen zal door zijn historie nooit volledig vertrouwd worden. Dat blijkt nu ook uit de reacties van het publiek op de dominantie van Tadej Pogacar. Maar volgens Walsh is het niet terecht om dezelfde achterdocht te hebben als twintig jaar geleden.
"In de tijd van Armstrong kon je de slechtste journalist ter wereld zijn en alsnog verhalen vinden die wezen op dopinggebruik", zegt Walsh. "Toen was het bewijs overweldigend. Dat is nu niet het geval bij UAE Team Emirates en Pogacar."
Source: Nu.nl algemeen