is mediaverslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft vooral over televisie, podcasts en boeken.
Zoals kenners van mijn columnoeuvre – ik schreef er vorig jaar twee – zullen weten, ben ik een parklezer. En ik weet niet of het een gezonde vorm van zelfliefde suggereert of een milde vorm van narcisme, maar ik hou van parklezers. Ze stralen een weldadige rust uit.
Ik maak me zorgen om het uitsterven ervan (lees: van mezelf) en dus besloot ik voor mijn vierdelige columnreeksje van dit jaar Nederland af te reizen om ze te documenteren, voordat het te laat is. Ik begon in het oosten, in het Kronenburgerpark in Nijmegen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Op het station is het er druk. Vrijwel iedereen is feestelijk gekleed en drinkt een blik bier. Er wordt ook geblowd. Het is zondag, drie uur ’s middags.
Net als ik ‘wat ís dit voor topstad?’ denk, begint het mij – onder meer door een reusachtige poster met daarop ‘Vierdaagsefeesten’ – te dagen dat het geen doorsnee zondag is.
Het park is omgetoverd tot evenemententerrein. Er zijn duizenden mensen, onder wie de 22-jarige Laura. In haar handen een document (‘Love Note’) waarop ze zeven mannennamen heeft geschreven, met daarnaast een rondje of driehoek. ‘Ik ben aan het speeddaten’, zegt ze. De vormen blijken codetaal voor ja of nee. ‘Anders is het ook zo lullig.’
Ik spoed me naar de organisatie. Ik ben te laat, maar kan misschien nog drie ronden meedoen. ‘Hoe oud ben je?’, vraagt de medewerker. ‘33’, zeg ik.
Ze begint moeilijk te kijken. ‘Er is alleen nog plek bij vrouwen van 25.’
‘Dat vind ik geen enkel probleem’, zeg ik.
‘Nee, maar die vrouwen misschien wel.’
Ik zeg dat ik jong van geest ben (‘Ik zit op TikTok’, lieg ik), maar staak mijn betoog wanneer ik besef dat ik begin over te komen als een freak.
Dan zie ik tóch een parklezer. Hij heet Martijn, is 35, heeft een zachte blik in zijn ogen en The Long Game van Elena Armas in zijn handen. ‘Het gaat over longing, over relaties’, zegt hij. ‘Ik heb nog nooit een relatie gehad en op deze manier leer ik toch een beetje hoe dat voelt.’
Ik zeg dat ik ook nog nooit een relatie heb gehad en vraag hoe hij denkt dat het is. ‘Gewoon’, zegt hij, ‘dat je samen optrekt, dat je met elkaar dingen kunt doen.’
Martijn is hier vanwege het optreden van Loe, een zangeres uit Utrecht. Als zij even later ‘Iemand anders weer verliefd, maar vergeet mij niet’ zingt, krijgt hij tranen in zijn ogen. ‘Ja’, zegt hij na afloop van het nummer, ‘zo is het gewoon.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant