DEN HAAG - Een dorp binnen de stad, met zijn eigen mores en bewoners van verschillende pluimage. Sommigen staan al generaties lang op de Haagse Markt, anderen komen net kijken. Peter van Domburg is tweede generatie, tegen wil en dank.
Een begrip is het: De Haagse Markt, al 88 jaar op dezelfde locatie (Herman Costerstraat). Het is de grootste onoverdekte markt van Nederland en een van de grootste van Europa. De ruim vijfhonderd kramen bieden werk aan meer dan duizend mensen. Wie zijn de gezichten achter de kramen? Dit is een verhaal in onze serie Op De Haagse Markt
'Als ik mijn hart had gevolgd, was ik naar de toneelschool of kunstacademie gegaan. Maar ja, in de jaren tachtig was "nee" geen optie. Mijn vader werd ziek, ik heb het van hem overgenomen.' Sindsdien staat Peter van Domburg (56) op de markt, met een kraam vol knopen, garens en ritsen.
Hij herinnert zich die eerste tijd nog goed. 'Een van de eerste weken dat ik hier stond was het superkoud. Aan het eind van de dag had ik metalen ritsen ingepakt. De hele weg naar huis waren mijn vingers blauw van de kou.'
Peter staat nog altijd op de markt met ritsen en knopen. 'Met stoffen en fournituren, met "o-u" schrijf je dat', dicteert hij terwijl hij een grote kar met bakken met klosjes garen en knopen naar voren rijdt.
'In mijn begintijd waren er nog kooplui die houten karren hadden. Met stalen wielen. Die huurden ze van de firma Post, de verhuurder van de kramen. Wij hadden een aanhanger.'
Een klant die naar gespen vraagt, wordt doorverwezen naar zijn winkel. 'Ja, ik heb ook nog een winkeltje. Op de Thomsonlaan, met "t-h" schrijf je dat.'
Ook zijn vader had in het verleden een winkel. Het Voordeelhuis. Uiteindelijk stopte zijn vader met die winkel en verhuisde hij met zijn kinderen naar Overijssel. 'Dat vond hij veiliger dan hier.'
Toch keerde Peter zodra hij klaar was met school terug naar Den Haag. Een neef die de boel draaiende had gehouden, moest hem klaarstomen om de marktkraam over te nemen.
'Binnen een jaar moest dat.' Een dame vraagt of hij ook een kartelschaar heeft, 'Ja, 17,50 euro kost die.' De dame is aangenaam verrast door de prijs, veel minder dan op internet, zegt ze. 'Ja, nu heb je internet...', zegt Peter.
'Vroeger waren de mensen voor goedkope dingen aangewezen op de Haagse Markt. Dat is veranderd.' Net als de humor, stelt Peter. 'De humor die we onderling hadden en ook met de klanten.' Die was gebonden aan de tijdsgeest van destijds, meent hij. 'Soms was het met een scherp randje.'
Iedereen die langs de kraam van Peter loopt, groet hem hartelijk en vice versa. De klanten - vrijwel allemaal dames - uit alle windstreken van de wereld, worden door hem bij hun naam of met 'lieverd' aangesproken.
Wanneer een dame een buisje met knopen wil kopen en wat ritsen, telt Peter de bedragen in het Turks bij elkaar op. Ze wisselen nog wat woorden, in het Turks.
'Dat heb ik van een klant geleerd. Zij sprak geen Nederlands, ik geen Turks.' Ze leerden het elkaar. 'Zij wees dan van alles aan en zei het in het Turks, ik zei het dan in het Nederlands. Ik spreek nu wat Turks, zij best goed Nederlands.'
Meer verhalen uit onze serie 'Op de Haagse Markt' lees je hier
Source: Omroep West Den Haag