Het is 1 augustus wanneer ik terugkeer naar mijn fulltime werkzaamheden als Formula 1-journalist. Dat betekent dat ik momenteel volop tijd heb om naar podcasts te luisteren terwijl ik door de Oostenrijkse bergen wandel. Bijvoorbeeld naar de officiële vooruitblik van F1 Nation op de Grand Prix van België, met experts die ik tot de allerbesten in het vak reken: James Hinchcliffe en Jolyon Palmer.
Palmer zal veel fans waarschijnlijk nog wel bekend voorkomen. Hij reed in 2016 en 2017 voor Renault in F1, voordat hij tegen het einde van zijn tweede seizoen werd vervangen door Carlos Sainz. Hinchcliffe won intussen zes races tijdens zijn IndyCar-carrière, die van 2011 tot 2021 duurde.
Dit zijn dus twee mannen die onmiskenbaar verstand hebben van hun autosport. Maar wat zij voorafgaand aan Spa-Francorchamps te zeggen hadden, verdient op zijn minst nadere beschouwing.
"Ferrari, hoezeer ik deze filosofie ook haat, in theorie, als ze hier enige kans op hebben, denk ik dat ze wel één coureur moeten steunen. En op dit moment, met het verschil tussen Charles en Lewis, moet je Lewis steunen," zei Hinchcliffe, nota bene slechts één week nadat Charles Leclerc op Silverstone zijn eerste overwinning van het seizoen had behaald.
Hij haalde een voorbeeld aan om zijn betoog te ondersteunen: "Ga terug naar vorig jaar en het was Max tegen beide McLarens, toch? Ze pakten punten van elkaar af, wat hem in de kaart speelde. Maar hij had geen teamgenoot die kon helpen om te storen of dwars te zitten en ook punten van allebei af te pakken.
"In het geval van Ferrari is dat nu wel zo. Ze hebben twee coureurs die op een zeer hoog niveau presteren. En als ze besluiten te doen waarvan we weten dat Ferrari er geen enkel probleem mee heeft en wat ze in het verleden vaak hebben gedaan, dan is dat hun beste kans. Het blijft een kleine kans, maar het is hun beste kans."
Former IndyCar driver James Hinchcliffe and Jolyon Palmer
Photo by: Mark Sutton / Motorsport Images
Palmer stemde met die beoordeling in zonder bezwaar te maken. Als Ferrari zich volledig achter alleen Lewis Hamilton had geschaard en Leclerc had opgedragen Hamilton op Silverstone te laten winnen, dan "zou Hamilton nu 22 punten achter Antonelli staan in het kampioenschap. Hij zou, denk ik, zes punten voorsprong hebben op George Russell.
"En als ik Antonelli was en je hebt Leclerc die nu voor Hamilton werkt en Hamilton staat 22 punten achter, dan zou ik, kijkend naar het gesprek waarmee we deze podcast begonnen over wat de grotere bedreiging zou zijn, denken dat het Hamilton en Ferrari zou zijn. Ik denk dat het zo'n groot verschil is. Of Fred dat daadwerkelijk kan regisseren met twee ambitieuze coureurs, dat is het tweede deel van de vraag. En dat is lastig om te doen."
En met alle respect voor beide heren: dat zou ook complete onzin zijn.
Hinchcliffe verwees naar een voorbeeld waarbij zo'n onconventionele beslissing om één coureur te bevoordelen voor Ferrari bijna briljant had uitgepakt: "Toen Schumacher er in '99 volledig uit lag nadat hij terugkwam van zijn beenbreuk, speelde hij de ondersteunende rol voor Irvine om te proberen het kampioenschap te winnen en ze kwamen er dicht bij."
Het addertje onder het gras is dat Michael Schumacher zelf geen enkele wiskundige kans meer had om wereldkampioen te worden toen hij in Maleisië en Japan terugkeerde als teamgenoot van Eddie Irvine. Als hij nog in de race was geweest, had hij nooit ofte nimmer de rol van nummer twee geaccepteerd. En de toenmalige Ferrari-teambaas Jean Todt zou hem daar nooit ofte nimmer om hebben gevraagd.
Het cruciale verschil met de huidige situatie is dat de hiërarchie bij Ferrari destijds kristalhelder was. In 1999 was dat zo omdat het lot tegen Schumacher had ingegrepen en er nog maar één Ferrari-coureur was die een wiskundige kans had om wereldkampioen te worden.
In de jaren daarna kon Rubens Barrichello simpelweg niet tippen aan de Duitser als het ging om pure snelheid en potentieel om races te winnen. Teamorders waren toen al impopulair. Maar na 21 jaar waarin Ferrari's honger om eindelijk weer een titel te winnen - en daarbij niets aan het toeval over te laten - alleen maar groter was geworden, waren ze, althans tot op zekere hoogte, begrijpelijk.
Michael Schumacher, Rubens Barrichello, Ferrari F1-2000
Photo by: Motorsport Images
Zevenentwintig jaar later is de situatie anders. Irvine en Barrichello zaten nooit in Schumachers klasse. Leclerc en Hamilton daarentegen zijn twee coureurs op gelijke voet. En objectief gezien levert hun eerste gezamenlijke seizoen in 2025 - waarin Leclerc voor Hamilton eindigde, met 242 punten tegen Hamiltons 156 punten - bijzonder weinig bewijs dat Ferrari Leclerc nu zou moeten vragen het brute offer te brengen om zijn eigen ambities op te geven en uitsluitend in dienst van Hamilton te rijden.
Zeker niet na slechts negen van minstens 22 GP's, zoals Hinchcliffe en Palmer destijds suggereerden. Het klopt dat Leclerc na de Grand Prix van Oostenrijk 46 punten achter Hamilton stond. Dat klinkt als veel. Maar als je dat omrekent naar het oude puntensysteem uit Schumachers tijd, toen een racezege slechts 10 punten waard was, komt het neer op slechts 18 punten. En dat was vóór opgeblazen racekalenders en extra sprintevenementen.
Leclerc heeft absoluut geen enkele aanwijzing gegeven dat hij plotseling is vergeten hoe hij moet racen. Zonder twijfel is Hamilton er in de winter - en met de nieuwe generatie auto's - in geslaagd een groot deel van het snelheidsdeficit weg te werken dat hij vorig seizoen liet zien. Maar er is geen duidelijke trend die erop wijst dat hij nu ondubbelzinnig Ferrari's sterkere coureur is, of dat hij Leclerc na de zomerstop comfortabel zal domineren.
Stel je maar eens voor dat Fred Vasseur daadwerkelijk zou besluiten Leclerc te degraderen tot nummer twee en hem volledig in dienst van Hamilton te stellen, waarbij hun posities telkens worden omgewisseld wanneer Hamilton direct achter Leclerc zit. De eerste keer zou het misschien nog verdedigbaar zijn. De tweede keer zou de kritiek enorm zijn, en La Gazzetta dello Sport en de rest van de Italiaanse media zouden volkomen terecht vragen of iedereen in Maranello zijn verstand heeft verloren.
En als we Silverstone en Spa als maatstaf nemen, denk ik dat de kans zeer groot is dat Leclerc in 2026 nog meerdere keren vóór Hamilton zal eindigen.
Je kunt Leclercs contract simpelweg niet verlengen tot eind 2028, hem daarmee officieus uitroepen tot de toekomst van de Scuderia, en hem vervolgens vertellen dat hij voorlopig niet meer is dan een waterdrager. Vooral voor de gevoelige Monegask zou dat een verwoestende klap zijn waarvan hij nooit echt zou herstellen. Zijn relatie met de Ferrari-leiding evenmin.
Charles Leclerc, Ferrari
Photo by: Guido De Bortoli / LAT Images via Getty Images
Tegelijkertijd vermoed ik dat Hamilton zelf er nooit ook maar aan zou denken om om zo'n strategie te vragen. Op 41-jarige leeftijd bezit hij de wijsheid die met ervaring komt. Als een van de grootste kampioenen in de autosportgeschiedenis heeft hij het niet nodig om te bedelen om de onvoorwaardelijke steun van zijn teamgenoot. Zelfs als zo'n aanpak zou werken, zou het een wereldkampioenschap zijn dat voor altijd besmet is. Een smet op de smetteloze reputatie die hij heeft opgebouwd als zowel een groot sportman als een echte Sir.
Tot overmaat van ramp bevat het door Hinchcliffe aangehaalde voorbeeld uit 1999 een aanzienlijke denkfout. Ferrari had al in pas de zevende race van dat seizoen, op Magny-Cours, teamorders uitgevaardigd door Irvine op te dragen niet vóór Schumacher te finishen, en daarmee via teamorders een waardevol kampioenschapspunt opgeofferd. "Mij werd gezegd achter hem te blijven," herinnerde Irvine zich een paar jaar geleden in een interview op het YouTube-kanaal van Motorsport-Total.com, ook al had Schumacher "om de een of andere reden echt moeite". En, zoals hij eraan toevoegde: "Het kostte me uiteindelijk het kampioenschap."
Want al in de eerstvolgende race op Silverstone brak Schumacher zijn been en lag hij uit de titelstrijd. Irvine arriveerde intussen bij de seizoensfinale in Suzuka met een voorsprong van vier punten op Mika Hakkinen. Daar pakte Hakkinen een overtuigende overwinning, terwijl Irvine als derde finishte achter Schumacher, die pas kort daarvoor was teruggekeerd.
Als Schumacher hem had laten passeren, was Irvine nog altijd slechts tweede geworden in het kampioenschap - gelijk in punten, maar de titel verliezend omdat Hakkinen meer racezeges had. Met het extra punt dat Ferrari op Magny-Cours had opgeofferd, zou een teamorder in het voordeel van Irvine in Suzuka echter genoeg zijn geweest om de man te kronen die, achteraf gezien, veel te vroeg als nummer twee was aangewezen.
Dat Irvine in plaats van Schumacher Ferrari's eerste wereldkampioen sinds Jody Scheckter zou zijn geworden, zou op zichzelf al een historische anomalie zijn geweest. Maar de episode illustreert hoe hard dingen kunnen terugslaan wanneer een team zich te vroeg vastlegt op een nummer één. Zeker omdat Ferrari zich ongetwijfeld wereldwijd een shitstorm op de hals zou halen als het zo'n duidelijk pro-Hamilton-strategie zou hanteren.
Er is nog een factor om rekening mee te houden. F1 in 2026 blijft, met zijn volledig nieuwe auto's en nog onvolwassen power units, zeer volatiel. Coureurs als Leclerc, die aanvankelijk misschien moeite hebben gehad zich aan te passen, zouden naarmate het seizoen vordert best de sleutel kunnen vinden. En of de (toch al behoorlijk wankele) indruk dat Hamilton momenteel de overhand op hem heeft daadwerkelijk het hele seizoen standhoudt, moet nog blijken.
Charles Leclerc, Ferrari, Lewis Hamilton, Ferrari
Photo by: James Sutton / LAT Images via Getty Images
Ik ben ervan overtuigd dat Vasseur er nooit over zou nadenken om zo vroeg in het seizoen, met nog 316 kampioenschapspunten voor het grijpen, het advies van Hinchcliffe en Palmer op te volgen. Dat Hamilton zo'n constructie niet zou willen, en dat Leclerc die nooit zou accepteren. En bovenal dat het uiteindelijk toch geen verschil zal maken.
Kampioenschappen worden beslist aan de finish, niet halverwege het seizoen. Hamilton staat slechts 33 punten voor op Leclerc, en het is allerminst in steen gebeiteld dat hij het jaar uiteindelijk zal eindigen als de best geklasseerde Ferrari-coureur.
Ik zal in de toekomst hoe dan ook naar de podcast blijven luisteren. Palmer blijft een van de meest deskundige experts in de F1-paddock. Hij ziet details die anderen over het hoofd zien. Hij is intelligent genoeg om zelfs de meest complexe aspecten van een ongelooflijk complexe sport te begrijpen en ze aan de fans uit te leggen. Ook al sprak hij in de meest recente aflevering van de podcast toevallig een keer onzin - en zou hij er misschien nog een nachtje over moeten slapen.
Wat zou jij graag willen zien op Motorsport.com?
- Het Motorsport.com-team
Source: Motorsport