Na Andrés Iniesta heeft Spanje een nieuwe held: Ferran Torres. In navolging van Iniesta besliste Torres zondag een WK-finale voor Spanje. Argentinië werd onttroond (1-0). ‘Hij is nu onderdeel van de Spaanse voetbalhistorie en dat verdient hij.’
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Ambioris Fernandez, grote Spaanse vlag om zijn nek en Spaanse vlaggetjes op zijn wangen, had het voorspeld zei de 22-jarige supporter uit Barcelona zondagnacht dolgelukkig terwijl hij rond het stadion in New York huppelde. Spanje was daar zojuist wereldkampioen geworden. ‘Ik zei tegen mijn vriendin: Ferran gaat voor ons scoren. Ferran gaat het doen vandaag.’
En Ferran Torres deed het in de WK-finale. Tegen Argentinië. Scoren. Als invaller uiteraard. Want van die rol komt Torres maar niet af. In plaats van daarover gefrustreerd te zijn, heeft hij dat ambt omarmd.
Hij valt in voor heel Spanje, zo voelt hij dat. Daarom zei de 26-jarige aanvaller uit Foios, een dorp nabij Valencia, na afloop: ‘Dit is een doelpunt van 47 miljoen mensen. Niet van mij. Niet van het team. Van allemaal. Ik ben hevig bekritiseerd, maar ik schoot met de kracht van 47 miljoen mensen.’
Het is die houding die de Spaanse bondscoach Luis de la Fuente zo bevalt aan zijn ploeg. ‘In het verleden waren mensen verrast als bleek dat getalenteerde mensen ook goede mensen met normen en waarden kunnen zijn. Ik zie dat dagelijks. Het is een geweldig team, een saamhorig team, het zijn mensen die gemeenschappelijke waarden boven zichzelf stellen. Die anderen erbij willen betrekken. Dat maakte deze reis zoveel makkelijker en veiliger.’
Zijn Argentijnse collega Lionel Scaloni zag diezelfde houding bij de ploeg van Argentinië. Scaloni werd er tijdens de persconferentie na afloop van de finale weer emotioneel van, nadat hij ook al in de kleedkamer de tranen uit zijn hoofd had gehuild. ‘Ik kan het niet helpen, het is zo’n bijzonder team. We waren niet fit, maar ze hebben gevochten, zelfs met tien man lang standgehouden tegen zo’n enorm sterk team. Ik ben zo trots.’
Ook superster Lionel Messi moest op het veld huilen. Of hij doorgaat is nog onduidelijk. De Argentijnen waren moe, doodmoe. Spanje putte de tegenstander steeds meer uit, schraapte de weerstand er laagje voor laagje af met dat verfijnde positiespel dat steeds meer aan snelheid en diepte won. Almaar meer kansen kwamen er, almaar groter werden ze. Messi kwam haast niet aan de bal, omdat Spanje die koesterde als een pasgeboren baby. De wisselspelers maakten Spanje alleen maar sterker.
Spanje heeft geen onbetwiste superster. Dat was de ploeg. Lamine Yamal ging niet overdreven voor eigen succes, maar hield het veld breed, gaf goede voorzetten, verdedigde mee. ‘Ik wil Yamal bedanken. Hij heeft zich echt opgeofferd, een geweldig WK gespeeld. Dit helpt hem om beter te worden,’ sprak De la Fuente die veel spelers al trainde in jeugdploegen van Spanje en de ploeg twee jaar geleden al Europees kampioen maakte.
Ook Torres kent De la Fuente door en door. ‘Altijd betrouwbaar en vaak briljant,’ zei hij eerder over hem.
Hij komt van ver, Ferran Torres. Na het vorige WK kreeg hij veel kritiek. Torres had verkering met de dochter van de bondscoach op dat toernooi, Luis Enrique. Er werd veel geschreven over die band; ze haalden niet het beste in elkaar naar boven, was de makkelijke conclusie nadat Spanje er al in de achtste finales uitvloog tegen Marokko – na strafschoppen.
Een groot deel van de fans van zijn club FC Barcelona wilde dat hij in die zomer verkocht zou worden. Torres was eerder voor 55 miljoen gehaald van Manchester City, in een tijd van financiële crisis. Die transfersom achtervolgt hem tot op de dag van vandaag. Zijn contract loopt nog een jaar door, bij verlenging moet Barcelona nog eens 8 miljoen aan City overmaken.
Barcelona wil geld ophalen om Julian Alvarez aan te trekken, de spits van Argentinië, die loeihard werkte maar niet scoorde zondag.
Torres is een veelzijdige aanvaller, hij kan ook goed op de flanken spelen. Bij Barcelona kreeg hij fikse concurrentie van Robert Lewandowski, Raphinha en Yamal. Doelpunten komen bij Torres meer in schokbewegingen dan op bestelling. In 2020 scoorde hij eens drie keer tegen Duitsland. Vanaf dat moment werd hij gezien als een potentiële ster, een idool. Ook door zijn voorkomen. Pas afgelopen seizoen stond hij vaak in de basis bij Barcelona als spits.
Zijn opmars is terug te voeren op de zomer van 2023, toen hij terugkeerde van vakantie en zichzelf ‘el tiburon’, de haai, noemde. De verkering was voorbij, beiden wilden zich op hun topsportloopbaan focussen. Torres voerde met psychologen en met UFC-vechter Ilia Topuria gesprekken om zijn mentaliteit te veranderen. Hij ging elke invalbeurt als een kans benaderen. Zijn oude coach Xavi Hernández beschreef hem als de sterkste speler die hij ooit had ontmoet door zijn vastberadenheid om terug te vechten.
Bij het Spaanse elftal kreeg Mikel Oyarzabal vaak de voorkeur, Oyarzabal besliste de EK-finale en was ook tijdens het WK goed op schot. Torres hunkerde naar een doelpunt, maar stelde het teambelang voorop. ‘Je moet de minuten die je krijgt optimaal benutten, dan krijg je er vanzelf meer. Voor een spits is het belangrijk om te scoren, maar ook om te zeggen: ‘Ik ben er, ik ben er klaar voor.’ Soms put het basisteam de tegenstander uit en kunnen wij fris het veld op komen en de wedstrijd omdraaien’, zei Torres over de rol van de invallers.
Zulks gebeurde tegen Argentinië. De duimschroeven werden steeds verder aangedraaid, de voorzetten talrijker. Torres benutte zijn eerste kansen niet, maar de haai bleef loeren en kon ineens vrij uithalen toen een andere invaller, Nico Williams, een voorzet van Pedro Porro geweldig teruglegde met zijn hoofd.
De la Fuente zei zondagnacht over Torres: ‘Aan het eind van de dag is het leven eerlijk. Mensen die hard werken, die alles geven, krijgen altijd wat terug. Hij is nu onderdeel van de Spaanse voetbalhistorie en dat verdient hij.’
Source: Volkskrant