is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant.
‘Socialisme zou geen safe space voor losers moeten zijn’, zo luidde de kop boven een stuk van de Brits-Griekse politiek influencer Stella Tsantekidou. Ik las het stuk omdat Das Mag-uitgever Toine Donk er in deze krant een opiniestuk aan wijdde. In zijn stuk vertaalt hij haar boodschap naar ambitieus overheidsbeleid en ‘leesbare macht’. Prima punten, maar het stuk van Tsantekidou ging toch echt ergens anders over.
Haar betoog ging namelijk over de opvattingen over links in de populaire cultuur. En de succesvolle pr van rechts, die ertoe heeft geleid dat links wordt geassocieerd met tofuknagende lelijkerds die nergens plezier aan beleven. Door deze succesvolle marketing, waarbij alles wat met vooruitgang te maken heeft (technologie, welvaart) als rechts wordt bestempeld, voelen mensen met ambitie en gedrevenheid zich aangetrokken tot rechtse ideologieën. Een terecht en belangrijk punt, want dit is precies wat veel ambitieuze mensen ervan weerhoudt om zich openlijk als ‘links’ te afficheren.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Tsantekidou stelt dat het afgelopen moet zijn met ‘sukkels die oprecht geloven dat hun eigen slachtofferschap hen tot linkse vaandeldragers maakt’. Ook maakt ze gehakt van het idee dat je progressieve ideeën er automatisch bij krijgt als je een bepaalde kleur of gender hebt. ‘Dat je arm bent en blijft, maakt je niet links. Dat je lhbgtq bent, geeft je geen progressief krediet. Immigrant zijn maakt je al helemaal niet automatisch links; het betekent dikwijls het tegenovergestelde. Vrouw en feminist zijn: ook daar is niets automatisch links aan.’
Ik ben het van harte met haar eens. Als links klaagt, weigert eigen verantwoordelijkheid te nemen en geobsedeerd is met onveranderlijke identiteitskenmerken en zondebokken, dan is het geen haar beter dan extreemrechts. Maar wel minder ambitieus: extreemrechts wil wereldheerschappij, links wil een safespace. Getroubleerde lefties met telefoonverslaving willen geen kinderen meer (conservatieve vrouwen krijgen inmiddels bijna twee keer zoveel kinderen als progressieve vrouwen) en werken willen ze evenmin; volgens de marxistische feminist Marguerite van den Berg is het idee dat vrouwen de arbeidsmarkt op moeten ‘saai en uitgeput’. Volgens haar is ‘iedereen moe’ en heeft ‘niemand tijd’.
Maar dat is niet zo. Er zijn ook mensen die niet moe zijn, die zichzelf niet zielig vinden en barsten van de ambitie. Sterker nog, dat zijn er best veel! En sommigen van hen, ja heus, zijn progressief. Die mensen knappen echter af op lamlendigheid en doemdenken. Door gebrek aan ambitie, de verkeerde prioriteiten en de obsessie met afkomst, sekse en geaardheid is het voor rechts wel heel makkelijk om links af te schilderen als de ideologie van de ellende en zelfhaat. En van de lelijkheid zelfs, ondanks de eigen voorliefde voor nieuwgeldvilla’s, zwarte hekken, plastische chirurgie en nektatoeages. Rechtse lelijkheid inspireert alsnog méér, vanwege een zeker vooruitgangs- en maakbaarheidsgeloof dat erin schuilgaat.
Een betere wereld kun je niet bij elkaar scrollen, je zult ervoor moeten werken. Dat ‘links’ een scheldwoord is geworden zit hem, nog meer dan in alles wat als ‘woke’ bestempeld zou kunnen worden, daarin: de met smoesjes omklede luiheid van het moderne links.
Links pijnigt zichzelf met de door rechts gecreëerde legende van de weggelopen arbeider, terwijl het blind lijkt voor de tegenovergestelde beweging; die van hoogopgeleiden die verlinksen. Bij de afgelopen verkiezingen zijn er behoorlijk wat mensen van de VVD naar D66 gelopen, in de hoop op progressief-liberaal beleid. Nu D66 de VVD-macht niet lijkt te kunnen breken, kan Pro het volgende station zijn in deze verlinksing. Maar dan moet links werken aan de beeldvorming en mensen met discipline en gedrevenheid leren aan te spreken.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant