Van een verwarrend vervormde stem tot muziek die klinkt alsof je door de Welshe bossen galoppeert: op de beste albums van 2026 tot nu toe is opvallend veel rare muziek te horen, die op z’n minst even de wenkbrauwen doet fronsen.
is popredacteur van de Volkskrant.
Dit is ongetwijfeld het verwarrendste en ongrijpbaarste album op dit lijstje. Aldous Harding vervormt haar stem en haar teksten tot het weliswaar allemaal prachtig klinkt, maar de luisteraar geen idee meer heeft waar die naar luistert. Harding lijkt een sardonisch plezier te scheppen in deze verwarring, en deze luisteraar laat het gewillig gebeuren.
De muzikale basis lijkt vrij simpel, kaal zelfs, maar draagt een verrassende lading onder die stem van Harding. Bijna nooit gaat een liedje de kant op die je ervan verwacht. Iedere luisterbeurt levert nieuwe ontdekkingen op, die de fascinatie blijven voeden.
Ook ongrijpbaar: de twee niet nader gespecificeerde stippenwezens van Angine de Poitrine (‘hartkramp’ in het Frans) die de ingewikkeldste mathrock-riffs met microtonen spelen. Het is genieten voor muzieknerds, om de ingewikkelde notenkluwen uit elkaar proberen te trekken.
Ook wie geen plezier haalt uit het achterhalen van welke maatsoort hier nu weer gespeeld wordt, geniet van de ontegenzeglijk aanstekelijke muziek van dit maffe duo. Dat bewijzen de cijfers: een liveopname van de band werd het afgelopen halfjaar ruim 17 miljoen keer bekeken op YouTube. Met die video trokken ze definitief de aandacht, en de hype werd met dit zinderende album waargemaakt.
Elementen aan de nummers op technoplaat New Life klinken verdacht vertrouwd. Dat kan kloppen, want Ellen Allien is al tientallen jaren toonaangevend in de Berlijnse techno. Maar toch zijn de tracks geenszins iets wat je eerder hebt gehoord.
De techno uit Alliens vingers is verrassend warm en duidelijk met aandacht in elkaar gezet. Het heeft niet de beukerige drammerigheid die het genre weleens kan tekenen, maar wel de hersenkietelende plopjes en hypnotiserende herhalingen. Allien kijkt ook om zich heen, en verwelkomt invloeden uit bijvoorbeeld new wave.
De luisteraar laat zich met alle liefde opzuigen door dit wonderlijk indrukwekkende album.
Er zit iets kinderlijks in dit album van de experimentele Britse band Hen Ogledd. Niet alleen in de kleurrijke albumhoes, maar bijvoorbeeld ook in de door een kind ingesproken intermezzo’s en stukken zang, en in bijzonder speelse instrumentkeuzes.
Dat maakt de nijpende, actuele boodschap over het ons inhalende onheil in de wereld alleen maar urgenter: denk aan het lot van de jonge generatie. Toch klinkt de muziek alsof je in een ander tijdperk door de Welshe bossen galoppeert.
Ja, natuurlijk moest er een vervolg komen op de explosieve samenwerking tussen rappers Sef (Yousef Gnaoui) en Abel van Gijlswijk, gedragen door hun producer Faisal Chatar. De eerste plaat, IJsland, sloeg in als een bom. Dit vervolg had een wat langere aanloop nodig om echt vlam te vatten, maar nu de mannen het (bizar goed) live uitvoeren is er geen ontkennen meer aan de kracht van de tracks.
De waanzinnige productie van Faisal staat altijd ten dienste van de teksten van Sef en Abel, die een soort links antwoord op populisme weten te verwoorden waar veel mensen naar snakken.
Producer Martyn (in Nederland geboren als Martijn Deijkers, inmiddels al jarenlang inwoner van de VS) heeft de tijd genomen voor zijn album Music for Existing. Het is acht jaar geleden dat hij zijn vorige album uitbracht, maar dat vergeef je hem als je dit hoort.
Hiervoor maakte hij vooral dubstep, maar op dit album lijkt hij zich te willen loswrikken van vaste regels en structuren en komt daarmee uit bij de jazz. Jazz van akoestische instrumenten, maar wel met elektronische basgrooves en elektronisch opgeknipte drums: Martyn kan het geweldig laten werken.
Ook het nieuwe soloproject van Black Midi-bassist Cameron Picton is raar. Dat was de muziek van Black Midi al, maar solo gaat Picton nog een stukje verder. De teksten zijn gestoord, de instrumentatie is akoestisch en theatraal. Veel strijkers, nul elektrische gitaar: dit project mocht volgens Picton in ieder geval niet op Black Midi lijken.
De stijlinvloeden zijn talrijk, wat voor muzieksnob Picton erg belangrijk is, maar voor de argeloze luisteraar niet zo. De liedjes zijn dramatisch en groots, gaan van geruststellend getokkel naar knotsgekke blazerspandemoniums, en zijn hoe dan ook de aandacht waard.
De mooiste heavyplaat van dit jaar komt tot nu toe zonder twijfel van Neurosis. Alleen al de aanloop is indrukwekkend: zeven jaar geleden zette de band frontman Scott Kelly op straat nadat was gebleken dat hij zijn gezin mishandelde. Een onthulling waar de rest van de band zo van schrok dat de zin om muziek te maken ze even verging.
Maar Neurosis vocht zich terug, en vond in Aaron Turner een meer dan waardige vervanger. Met hem maakte de band dit diep indrukwekkende album, waarop ze hoop en volhardendheid een nieuwe betekenis geven. Ja, de wereld is en gaat naar de klote, maar het is nog steeds iets om onvoorwaardelijk van te houden.
Olivia Rodrigo is hard op weg om dé popstem van haar generatie te worden, nu haar derde album op rij zo goed is. You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love mag gerust als conceptalbum worden gezien, het zit in ieder geval slim in elkaar.
De eerste helft barst van de mierzoete verliefdheid, Rodrigo zit vrolijk in haar kopstem en laat haar kenmerkende dreigende punkgitaren even achterwege. Maar voor de oplettende luisteraar verstopt ze in haar dolblije teksten alvast de zaadjes voor de ondergang van de verliefdheid, bezongen op de tweede helft van het album. In die woede en existentiële wanhoop is ze toch weer op haar best, sorry Olivia!
Weer een heel vette hiphopsamenwerking: Dio, Ray Fuego en producer Kabul $lim zijn samen Radio Z en rappen over de ondergang van Amsterdam en de maatschappij in haar geheel, maar ook gewoon over hoe tof ze zelf zijn. Die balans werkt heel goed op dit album dat luistert als een radioshow, zelfs inclusief prijsvraag.
Het plezier in het spelen met taal druipt van de teksten af (‘zij ligt op mijn matras, een topper op een topper’), maar een kritische blik is nooit ver weg. De hardste track fck grnzn liegt er niet om (‘al m’n mensen soeverein, fuck de grenzen van je land’), en een spotje voor ‘gentrification tours Amsterdam’ is grappig, maar ook pijnlijk. De vinger op de zere plek, precies zoals de beste hiphop hoort te doen.
Het is nu al een heel goed jaar voor hyperpop. Naast Slayyyter en Underscores hieronder heeft ook Kim Petras een geweldig album afgeleverd, dat deze lijst op een haar na niet gehaald heeft. Slayyyter maakte net iets meer indruk met haar Worst Girl In America, omdat het een consistent album is.
Openingsnummer Dance... trapt de deur meteen met gestrekt been in (en leent zich uitstekend voor een TikToktrend), maar het hele album zit vol met zelfverzekerde, chaotische anthems waar we nog jaren plezier van gaan hebben (Crank, Yes Goddd, I’m Actually Kinda Famous). Het is overstuurd en rafelig, maar netjes genoeg om een geheel te vormen.
Niet alle hyperpop hoeft schreeuwerig en pixelig te klinken, bewijst Underscores met de pijnlijk persoonlijke break-upplaat U. Underscores brak pas vijf jaar geleden door met haar album Fishmonger, maar vergeleken met de muziek die ze eerder maakte, klinkt de zangeres en producer op U verrassend als simpelweg een kalme popartiest.
Ze leunt daarbij sterk op de erfenis van pop uit de jaren nul, Do It is maar net iets te wild om een Destiny’s Child-nummer te kunnen zijn. Afsluiter Wish You Well is het hoogtepunt en emotionele hart van het album, met een gebroken-hart-akoestisch gitaarrifje dat niet cliché klinkt. Een prestatie op zich.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant