Dat Remco Evenepoel de rit won naar Plateau de Solaison en dat Tadej Pogacar hem dat leek te gunnen was niet wat beklijfde na de 15de rit. Dat was de val van Jonas Vingegaard, die met een sleutelbeenbreuk de Tour verliet.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Het is direct duidelijk aan de manier waarop Jonas Vingegaard zondagmiddag op de grond zit. Die man stapt niet meer op. Even later tonen de televisiebeelden hoe de Deen met een mitella om de rechterarm een ambulance instapt. En geletruidrager Tadej Pogacar, die een beetje onthutst verder fietst.
Vingegaard (29), die later de bevestiging krijgt dat zijn sleutelbeen is gebroken, reed vijfmaal eerder de Tour de France en zette in die vijf edities een indrukwekkend rijtje einduitslagen neer. Tweede in 2021, winnaar in 2022 en 2023, en vervolgens weer twee keer tweede. Ook deze Ronde van Frankrijk stond hij tweede, achter de ongenaakbare Pogacar, maar het leek erop dat hij bleef zoeken naar zwakheden in het bolster van de Sloveen.
Zondagmiddag, op weg naar Plateau de Solaison, leek Pogacar geen trek te hebben in de ritzege, zoals hij dat zaterdag wel had en toen die honger naar de overwinning succesvol wist te stillen. En dus deed zijn ploeg, Team UAE, geen moeite om de mannen die een kopgroep wilden vormen in toom te houden. Maar Vingegaards ploeg Visma-Lease a Bike deed dat wel.
Na afgelopen seizoen gaf Vingegaard bij zijn ploeg aan dat hij het anders wilde doen. Als dat niet mogelijk zou zijn, dan was zelfs stoppen een mogelijkheid, vertelde hij bij het Deense TV2. Maar hij kreeg de ruimte om zijn koers te verleggen. Zo mocht hij dit seizoen in aanloop naar de Tour ook de Giro rijden. Hij wilde de eindzege in alle drie de grote rondes op zijn erelijst en de Ronde van Italië had hij nog nooit gereden. Hij reed hem en won hem dit voorjaar. De vraag voor een Giro-winnaar met ambities in Frankrijk is altijd hetzelfde: kan dat wel, goed zijn in mei en in juli?
De eerste twee weken van deze Tour was wel duidelijk dat Vingegaard over prima klimmersbenen beschikte, maar minder scherp leek in de afdalingen of op vlakkere delen. Op de Tourmalet kon hij nog het langst in de buurt blijven van Pogacar, hetzelfde gold zaterdag naar Le Markstein. Maar na die beklimmingen volgden nog een aantal dalende of vlakkere kilometers waar Vingegaard opvallend veel tijd inleverde.
Zondag lag de finish op de top van de laatste berg en dat leek de Deen te motiveren om nog eens een poging te wagen. Als het niet was om Pogacar onder druk te zetten, dan toch om zijn naaste belagers voor de tweede plek op achterstand te zetten.
Twee ploeggenoten van Vingegaard, Victor Campenaerts en Bruno Armirail, slopen mee met de vlucht, die pas halverwege de wedstrijd echt vorm kreeg. Zij lieten zich welbewust lossen op de Col de la Croisette om na die puist en het hupje dat erna kwam, de Côte du Mont, op kop van het peloton te gaan rijden, voor Vingegaard en klimspecialisten Davide Piganzoli, Sepp Kuss en Matteo Jorgenson. Die trein zette de vaart erin, liet de voorsprong van het zevental dat nog vooraan reed, wegsmelten.
En toen kwam die bocht, een naar links draaiende weg met allerlei obstakels. Campenaerts, op kop, moest een lijn kiezen, maar het was smal. Weggestopt achter zijn ploeggenoten dook ook Vingegaard, die in de nacht voor de rit net als Pogacar was wakker gemaakt voor een dopingcontrole, die krappe bocht in. Daar waar de mannen voor zijn neus er moeiteloos doorheen vlogen, schoof zijn voorwiel weg en dreunde hij tegen het asfalt en de stoeprand.
Voor de koplopers in de vijftiende rit bleek het wegvallen van Vingegaard, en het vervolgens stilvallen van het pelotonnetje met klassementsmannen, alleen maar uitstel van executie. Pogacar nam het voortouw om zijn ploeggenoot Isaac del Toro, die ook was gevallen maar zijn weg weer kon vervolgen, naar een mooie uitslag te loodsen. De enige die mee kon met dat duo van Team UAE: Remco Evenepoel.
Het is ook de Belg die in de slotmeters Del Toro achterlaat en dan kan genieten van een zeldzaam moment in deze toch wonderlijke etappe: Pogacar zet niet aan om mee te strijden om de ritzege, maar laat die aan Evenepoel. Die schuift, na het wegvallen van Vingegaard, op naar de tweede plaats in het klassement.
En terwijl Evenepoel en Pogacar aan hun plichten als etappewinnaar en geletruidrager voldoen, komt Vingegaard een half uur later nog heel even tevoorschijn in het gebied achter de finish. Hij verlaat de teambus, stapt in een auto van de ploeg en verdwijnt definitief uit de Tour.
Source: Volkskrant