Van welke voetballers hebben we naast de grote sterren van het toernooi genoten? De Volkskrant stelde een eigen WK-team samen. Niet per se de beste spelers, maar een elftal blikvangers, van Vozinha tot Schjelderup.
Het is niet zo heel moeilijk om het beste elftal van het WK op te stellen, al blijft het over een of twee spelers altijd discussiëren. Zet een stuk of vijf Spanjaarden, een paar Fransen, een verdwaalde Noor of Engelsman en Messi als aanvoerder bij elkaar en klaar is Kees.
Maar zulke lijstjes zijn straks overal te zien, in de overzichten van het WK. Het leek de Volkskrant aardig een enigszins alternatief elftal van het WK te formeren, met relatief onbekende mannen die zich schaarden onder de rijen der uitblinkers, zonder dat ze uitkwamen voor de top-vier landen. Soms vanuit het niets, vrijwel vanuit anonimiteit, of vanaf de bank.
We vroegen ook liefhebbers om een bijdrage via sociale media, en tientallen suggesties stroomden binnen. Een aantal van die spelers is opgenomen in dit stuk, ook als het om voetballers gaat die helemaal niet meededen of voor wie de afloop dramatisch was. Sardar Azmoun, vedette van Iran, mocht niet naar het WK vanwege een vermeend gebrek aan loyaliteit aan de regering, die in oorlog is met de belangrijkste organisator van het WK, de Verenigde Staten. Jayden Adams van Zuid-Afrika werd kort na de uitschakeling dood aangetroffen in zijn woning.
Teams formeren blijft altijd fascinerend en is wereldwijd erkend als aardig tijdverdrijf. De Volkskrant opperde eens bij de Fifa om een Unicef-team te laten meedoen aan het WK, met topspelers uit landen die zich nooit plaatsen voor het WK. Maar, stelde de bond: wie levert dan zijn plek in? Niemand dus. Mede daarom ontbrak een van de mooiste dribbelaars, Khvicha Kvaratskhelia, omdat hij nu eenmaal uit Georgië komt.
Feit is dat elk denkbeeldig team een trainer nodig heeft. Routinier Dick Advocaat, de oudste bondscoach op het WK, is gekozen. Hij plaatste zich met Curaçao voor het WK, besloot vervolgens niet mee te gaan vanwege ziekte van zijn dochter, reisde toch af toen ze aan de beterende hand was en pakte met The Blue Wave een puntje tegen Ecuador. Zijn denkbeeldige assistent is de Noor Stale Solbakken, die begin deze eeuw een paar weken klinisch dood was vanwege een hartstilstand. Hij overleefde dankzij vakkundig optreden van een clubarts.
Vozinha (Kaapverdië)
Het WK-sprookje van Vozinha laat zich het best samenvatten in een cijfer: van vijftigduizend naar ruim 29 miljoen volgers op Instagram. De 40-jarige doelman van Kaapverdië was tot zijn 25ste amateur en verraste vriend en vijand met zijn vele reddingen. Kreeg na de verloren wedstrijd in de tweede ronde tegen Argentinië zelfs lof én het shirt van Lionel Messi.
Daniel Muñoz (Colombia)
Viel niet alleen op door zijn verdedigende werk, maar vooral vanwege zijn aanvallende rendement en tomeloze inzet. De 30-jarige back van Crystal Palace bestreek de hele Colombiaanse rechterflank en scoorde twee keer in de groepsfase. Het leverde hem complimenten op van de legendarische Braziliaanse rechtsback Cafu: ‘Hij lijkt op mij.’
Moussa Niakhaté (Senegal)
Kwam in de jeugd uit voor de vertegenwoordigende elftallen van Frankrijk, maar was op het WK de leider van de Senegalese defensie. De 30-jarige verdediger, die drie jaar geleden pas debuteerde voor Senegal, sprong in het oog door zijn spelinzicht en opbouwende kwaliteiten. ‘Ik wil geen sorry zeggen, dat hoort een sporter niet te doen. Maar we zijn enorm teleurgesteld’, zei hij na de late uitschakeling tegen België.
Mbekezeli Mbokazi (Zuid-Afrika)
Begon als onbekende verdediger aan het WK, maar vertrok als een van de grootste defensieve openbaringen. De 20-jarige linksbenige verdediger van het Amerikaanse Chicago Fire draagt niet voor niets de bijnaam TLB, een graafmachine, als verwijzing naar zijn enorme fysieke kracht. De vraag lijkt vooral bij welke Europese club hij binnenkort zijn handtekening zet.
Maxim De Cuyper (België)
Een van de opvallendste spelers van de Belgische ploeg, die na de gouden generatie als het ware opnieuw begon dit WK. Met deze 25-jarige moderne linksback kunnen de Rode Duivels voorlopig vooruit. Beschikt over een groot uithoudingsvermogen en trekt geregeld mee ten aanval. Verkaste vorig jaar voor 20 miljoen euro van Club Brugge naar Brighton en beleefde op het WK zijn internationale doorbraak.
Haissem Hassan (Egypte)
Egypte was dicht bij een sensatie, na de 0-2-tussenstand tegen Argentinië na 79 minuten. Een doelpunt was bovendien afgekeurd, waarin Haissem Hassan een geweldige rol speelde met een weergaloze solo. Voetballen voor Real Oviedo, op het tweede niveau in Spanje, en met één oneindig herhaalde dribbel beroemd geworden, mede vanwege die door menigeen betwiste afkeuring.
Ayyoub Bouaddi (Marokko)
Op zijn best was Ayyoub Bouaddi gedurende de eerste helft van het groepsduel met Brazilië. De 18-jarige middenvelder, wereldkampioen met de jeugd en het zoveelste symbool voor de opkomst van Marokko als voetballand, presenteerde zich aan het grootste publiek. Hij verdeelde het spel als een routinier, ook toen Marokko al in de tweede ronde Nederland naar huis stuurde. Manchester City is zijn vermoedelijk nieuwe club.
Nicolas Raskin (België)
Ja, nog een Belg in de ploeg, om aan te geven dat na een grote generatie altijd weer nieuwe spelers opstaan. Met doelman Senne Lammens liep dat mis, toen hij opeens Courtois moest vervangen tegen Spanje, maar Raskin viel uitmuntend in voor Kevin De Bruyne tegen Senegal, een van de sleutelwedstrijden van het toernooi. Mooi linkerbeen.
Crysencio Summerville (Nederland)
Summerville had nog nooit in Oranje gespeeld, bij aanvang van het trainingskamp voor het WK. Was uitstekend op dreef, met onder meer twee goals, met dribbels en diepte in het spel, zaken waaraan Oranje juist zo’n behoefte had. Aan zijn tattoos was de ontwikkeling af te lezen. Een welp en een leeuw, symbolisch voor zijn groei.
Johan Manzambi (Zwitserland)
Manzambi was niet eens basisspeler bij Zwitserland, en het was jammer dat hij geblesseerd raakte, als een van de sensaties in de eerste ronde. Technisch, snel. Geboren in Zwitserland, met een vader uit Angola en een moeder uit de Democratische Republiek Congo. Ook symbolisch voor het voetbal van de nieuwe wereld, waarin grenzen relatief zijn. Vertrekt voor heel veel geld van Freiburg naar Aston Villa.
Andreas Schjelderup (Noorwegen)
Ook Schjelderup is zo’n avonturier die zijn leven in dienst stelt van het voetbal. Als jongen van 16 verhuisd vanuit Bødo naar Denemarken. Twee assists tegen Brazilië en een schitterend doelpunt tegen Engeland, al was de bal dan vermoedelijk bedoeld als voorzet.
Het team heeft ook een forse bank, tot 26 man aangevuld, net als op het WK, en met iets te veel aanvallers. Maar ja, de aanval was ook dit WK de beste verdediging.
Orlando Gill en Julio Enciso (Paraguay), Alex Freeman en Folarin Balogun (Verenigde Staten), Stephen Estáquio (Canada), Papa Gueye (Senegal), Azzedine Ounahi (Marokko), Gilberto Mora en Julián Quiñones (Mexico), Kodai Sano (Japan), Yan Diomandé (Ivoorkust), Brian Cipenga (Congo), Ibrahim Maza (Algerije), Deniz Undav (Duitsland) en Sidny Lopes Cabral (Kaapverdië).
Met medewerking van Niek van der Voo
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant