De geschiedenis van het WK voetbal zit vol verhalen. Elke dag vertellen we er eentje. Vandaag: de halve finale die de geschiedenis inging als de 'Wedstrijd van de Eeuw'.
Niet elke grote wedstrijd wordt gespeeld om een prijs te winnen. Sommige duels worden legendarisch door de manier waarop ze verlopen. De halve finale tussen Italië en West-Duitsland op het WK van 1970 is daar het ultieme voorbeeld van.
De wedstrijd in Mexico-Stad leek lange tijd geen klassieker te worden. Italië kwam al na acht minuten op voorsprong via Roberto Boninsegna en verdedigde die voorsprong met man en macht. 'La Squadra Azzurra' leek op weg naar een zuinige 1-0-overwinning, maar West-Duitsland bleef aandringen.
Dat resulteerde diep in blessuretijd in de gelijkmaker. Karl-Heinz Schnellinger, een verdediger die nota bene uitkwam voor AC Milan, zorgde in de laatste minuut van de reguliere speeltijd voor de gelijkmaker. Het was zijn enige interlanddoelpunt ooit. Wat daarna gebeurde, tartte alle wetten van het voetbal.
Ondanks de slopende hitte en de vermoeidheid aan beide kanten veranderde de verlenging in een spektakel waarin de doelpunten elkaar in razend tempo opvolgden. Gerd Müller zette West-Duitsland op 2-1, maar Italië sloeg vrijwel direct terug. Tarcisio Burgnich, die niet vaak scoorde, maakte gelijk. Luigi Riva bracht de Italianen opnieuw op voorsprong, maar vervolgens had West-Duitsland een antwoord klaar via Müller: 3-3.
Nog voordat iedereen op adem was gekomen, sloeg Italië opnieuw toe. Gianni Rivera zorgde in de 111e minuut voor de 4-3. De Italiaanse sterspeler, die de wedstrijd op de bank was begonnen, zette doelman Sepp Maier met een bekeken schot op het verkeerde been en groeide uit tot matchwinner.
Niet alleen de ruim 100.000 toeschouwers in het Estadio Azteca waren onder de indruk van het spektakelstuk, maar ook Pelé. "Dit was de mooiste wedstrijd die ik ooit heb gezien", zei de Braziliaanse voetballegende.
De wedstrijd eiste ook fysiek zijn tol. Zo schoot de schouder van Franz Beckenbauer al in de reguliere speeltijd uit de kom. West-Duitsland kon niet meer wisselen, waardoor de aanvoerder doorspeelde met zijn arm in een geïmproviseerde mitella. Hij groeide uit tot hét symbool van de onverzettelijkheid van zijn ploeg. "Ik wist alleen dat mijn schouder uit de kom was. Stoppen was geen optie", vertelde Beckenbauer.
Italië plaatste zich dankzij de sensationele overwinning voor de finale, maar had bijna geen energie meer over. Vier dagen later wachtte Brazilië, dat onder leiding van Pelé met 4-1 won en voor de derde keer wereldkampioen werd.
Bij het Estadio Azteca staat tegenwoordig een gedenkplaat die herinnert aan 'El Partido del Siglo', oftewel de 'Wedstrijd van de Eeuw'. Het is een zeldzame eer voor een duel dat niet eens de finale was. Meer dan vijftig jaar later wordt Italië-West-Duitsland nog altijd gezien als de ultieme combinatie van spanning, kwaliteit, drama en onverzettelijkheid. Sommige duels leveren een winnaar op. Deze wedstrijd werd zelf een legende.
Source: Nu.nl algemeen