Een WK van bijna zes weken eindigt zondag in New York met de finale tussen Spanje en Argentinië, het beste team tegen de beste voetballer. Het was een toernooi vol vreugde, complottheorieën, schoonheid en pogingen tot veramerikaniseren.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Amerikanen houden van uitersten, en dat is wat ze kregen met het WK. Het WK van de extremen, van weerzinwekkend tot verslavend mooi. Van meeslepende wedstrijden en ophef tot onbewezen complottheorieën.
Dat kwam mede door de Amerikaanse president Donald Trump, die voor het toernooi grote woorden sprak maar zich tijdens het WK gedeisd hield. De ene keer dat hij zich ermee bemoeide, ging het meteen mis. Het succesvolle telefoontje van de president naar Fifa-voorzitter Gianni Infantino om de Amerikaanse spits Folarin Balogun ondanks een schorsing speelgerechtigd te krijgen voor het duel met de Belgen, was een smet op de integriteit van de sport. Het legde tevens de kwetsbaarheid bloot van Infantino, die gaarne vertoeft in de nabijheid van wereldleiders, en daarmee zijn onafhankelijke denken op de proef stelt.
Infantino, hoewel zonder schoenen met noppen, waant zich de ongekroonde koning van het voetbal. Hij zal herhalen dat dit WK in de Verenigde Staten en, o ja, ook Canada en Mexico, het mooiste toernooi in de geschiedenis is. Hij is ongeloofwaardig, ook omdat hij telkens zichzelf prijst. Door zijn voortdurende zichtbaarheid wekt hij de indruk dat de rest van het bestuur er niet toe doet, of niet eens bestaat.
In elk geval was het het grootste WK aller tijden, met 104 wedstrijden en 48 landen. De commercieel uitgebate drinkpauzes sneden wedstrijden in vier stukken. Hoewel noodzakelijk bij duels in de open lucht, onder snikhete omstandigheden, floot het publiek in de met een dak gesloten en airco gekoelde domes van afkeuring. De uit het American football overgewaaide halftime show tijdens de finale duurt zondag bijna een half uur en is een inbreuk op de voetbalregels. Het is een naargeestige poging om het voetbal te veramerikaniseren.
Het was best een mooi WK, ondanks de voortdurende discussie over zin en onzin van de videoarbiter. De VAR roept bij momenten van interpretatie vaak meer ergernis op dan dat hij of zij oplossingen aandraagt.
De tribunes in fantastische stadions zaten vol, ondanks dure kaartjes. Een wedstrijd die we nooit zullen vergeten, van belang vanwege de historische waarde? Misschien toch de halve finale Engeland - Argentinië, door de opstanding van de Argentijnen, die met hun soms vuige spel en de aanwezigheid van tovenaar Messi alles vertegenwoordigen wat mooi en lelijk is aan voetbal.
Het was een vrolijk toernooi, met supportersmarsen, waarbij onwetendheid een bondgenoot was van de vreugde. Amerikanen laafden zich aan het feest, ze besloten soms een willekeurig gekleurd shirt aan te trekken om zich aan te sluiten. Ze kennen vooral de sterren van de sport en de sterren straalden, precies zoals ze dat willen in de Amerikaanse samenleving. Dat de vedetten het zo goed deden, voedde de complottheorieën, zeker als een grote speler een arbitraal voordeeltje genoot. Zie je wel, het WK was Hollywood.
Europese landen en Argentinië blijven de grootheden, terwijl Afrika op de deur klopt, al blijft de prestatie van Marokko bij het vorige WK (halve finale) vooralsnog de beste aller tijden voor het continent. De uitbreiding naar 48 landen is aardig voor het internationale karakter van het WK. Kaapverdië was de opvallendste debutant. Kaapverdië won overigens geen wedstrijd, maar speelde binnen de reguliere speeltijd gelijk tegen de WK-finalisten Spanje en Argentinië. Infantino heeft al aangekondigd het WK te willen uitbreiden naar 64 landen, hetgeen hem ongetwijfeld stemmen oplevert voor zijn herverkiezing. Tegenover het toenemende aantal landen staat het voordeel dat de moeilijke opzet met beste nummers drie kan worden geschrapt, om op 32 uit te komen voor de tweede fase.
Mooi meegenomen is dat de aanval cruciale overwinningen behaalde op laf verdedigen. Argentinië speelde zijn beste voetbal nadat Engeland op voorsprong was gekomen en bondscoach Thomas Tuchel de metamorfose onderging naar de angstige coach die Ronald Koeman een paar ronden eerder was tegen Marokko. Spanje - Argentinië is in dat opzicht een aantrekkelijke finale. Spanje, de beste ploeg van het toernooi met een surplus aan combinatievermogen, tegen de vechtmachine met de oude vedette Lionel Messi als generaal. Hij is opnieuw de beste voetballer van het toernooi.
Zo blijft het WK er een van uitersten. Het circus krijgt over vier jaar een protserig begin in Zuid-Amerika, omdat de Fifa het honderdjarig bestaan van het WK (1930, Uruguay) wil herdenken met drie duels op het continent. Daarna verplaatst het toneel zich naar Spanje, Portugal en Marokko. Een WK in drie continenten, alsof het nog niet gek genoeg is. Infantino is de opperstalmeester in het commercieel zeer succesvolle circus, al broeit er ook verzet tegen de Zwitser, die hetzelfde meemaakt als voorganger Sepp Blatter. Door zijn eigengereide gedrag tast hij de geloofwaardigheid van het spel aan. De vraag is alleen welke bonden durven opstaan tegen de machthebber.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant