Alec van der Wolf (17) uit Bloemendaal ging met elf vrienden op eindexamenreis naar Split, in Kroatië. ‘Ik word wakker geschreeuwd door Julius. ‘Nu naar de woonkamer in het andere huis’, zegt hij geïrriteerd. ‘De huisbaas is teringboos.’
Alec van der Wolf (17) uit Bloemendaal ging met elf vrienden op eindexamenreis naar Split, in Kroatië. ‘Ik word wakker geschreeuwd door Julius. ‘Nu naar de woonkamer in het andere huis’, zegt hij geïrriteerd. ‘De huisbaas is teringboos.’
08:54 uur Zodra iedereen op Schiphol door de douane is, gaan we bij een café zitten. We vliegen naar Split via Warschau – een rechtstreekse vlucht was duurder. De barvrouw tapt halve liters voor ons. Een half uur later zitten we in het vliegtuig. We bestellen champagne en er is gratis bier aan boord. ‘Wat een topmaatschappij’, zegt Max, die achter mij zit.
17:30 uur Onze accommodatie bestaat uit twee huizen op hetzelfde terrein. Kick en ik hebben de mooiste kamer, met een badkamer eraan vast. Als de kamers zijn verdeeld, gaan we uit eten in het centrum van Split.
00:12 uur De drukte is bizar. Ik sta in de rij van Club Central en word voor de vierde keer tegen de mensen achter ons aangeduwd. Dit is de grootste club van Split, we hebben gehoord dat iedereen hier naartoe gaat.
Als ik een glimp opvang van de voorkant van de rij, zie ik kale beveiligers staan die eruitzien alsof ze geboren zijn met gewichten in hun handen. Na twintig minuten proppen en persen zien Kick, Noud en ik in dat dit ’m niet wordt. We verlaten de rij en gaan naar een andere club.
20:51 uur De Uber zet ons af op de hoek van een wijk in Split. ‘Wat is dit voor grimmige buurt?’, zegt Noud. Terwijl Julius, de zelfbenoemde reisleider, ons een zijstraat instuurt, hoor ik bekende stemmen. Ik kijk omhoog en zie drie meiden staan op het terras van een geel huis. We lopen naar boven en begroeten Mijntje, Fee en Lieve.
Eenmaal aan tafel vertel ik Lieve over onze eerste avond. Mijntje roept vanuit het bovenste raam dat we moeten poseren voor een foto. Als zij uit het raamkozijn verdwijnt, komt er een man aanlopen met zijn telefoon in de aanslag. De man is een stuk ouder dan wij, heeft een baard en lijkt in niets op een van ons. Wat doet hij op deze indrinkavond? Hij richt zijn camera op ons, en voor de tweede keer begint iedereen te poseren voor een foto.
Blijkt dat hij bewijsmateriaal aan het verzamelen is voor de huisbaas. ‘This is not okay, no parties allowed. Everyone needs to leave now’, bromt de man boos. Na een lange en chaotische woordenwisseling tussen de huisbaas en ons, twintig brutale jongeren die vinden dat ze het beter weten, wordt een compromis gesloten in ons voordeel, en mogen we blijven.
07:12 uur Ik word wakker geschreeuwd door Julius. ‘Nu naar de woonkamer in het andere huis’, zegt hij geïrriteerd. ‘De huisbaas is teringboos.’ Ik kijk wazig om me heen. Kick is nergens te bekennen. Ik strompel uit bed en trek mijn linnen broek en hemd aan die ik twee uur geleden nog aan had in Club Central.
Als ik de trap afloop, voel ik mijn maag drie keer omdraaien. In de woonkamer van het andere huis zie ik al acht andere jongens op de bank zitten met gespannen en beduusde gezichten. Naast de bank zit de huisbaas op een stoel, zijn gezicht aan de televisie gekluisterd. Ik neem plaats op de bank en kijk hoe Tom Jerry achtervolgt. De stilte is onverdraaglijk, tot Ties de huisbaas vraagt waarom Tom & Jerry opstaat. ‘It calms me down’, is zijn antwoord.
Nu begin ik serieus te stressen. Wat is dit voor gast? Hij begint over klachten van overlast, het huis dat na twee dagen lijkt op een zwijnenstal, en dat hij ons al een waarschuwing heeft gegeven. Ik staar het hele gesprek naar het witte kleed op de vloer en denk, niet nu kotsen, niet over het kleed of de lichtgrijze bank. Ik krijg weinig mee van het gesprek, maar het deel dat ik opsla is dat we nú de huizen en tuin moeten opruimen, onze koffers moeten inpakken en dat hij ons over twee uur komt vertellen of wij mogen blijven. Als de huisbaas de kamer verlaat, ren ik naar de wc.
12:38 uur Godverdomme, wat is dit? Mijn onderarmen en heupen zitten onder de rode uitslag. Als ik onze badkamer uitloop, zie ik twee jongens de rug van Max inspecteren. Ook hij zit onder de bulten. We lopen naar het zwembad, waar vier jongens al liggen te zonnebaden op de rode ligstoelen. Ze beginnen angstig diagnoses te geven. ‘Jullie moeten maar in het andere zwembad gaan zwemmen, hier mogen jullie niet meer in’, zegt Julius. ‘Inderdaad, misschien is het wel besmettelijk!’, roept Noud. Wat een kutopmerking, denk ik. Ik loop het huis in om mijn moeder te bellen. Zij denkt aan schurft.
Max roept dat hij het ziekenhuis al heeft gebeld en dat de Uber over 15 minuten op de stoep staat. Als Max en ik aankomen in het ziekenhuis, besef ik hoeveel geluk we hebben dat we in Nederland opgroeien. Het grauwe gebouw valt nog net niet uit elkaar. Max en ik gaan in de wachtruimte zitten. Na wat voelt als een eeuwigheid, worden we binnengeroepen. De dokter werpt een korte blik op ons en zegt dat het waarschijnlijk bedwantsen zijn. ‘Bedwantsen?’, zeg ik tegen Max. ‘Dit huis is net gebouwd, wij zijn de eerste huurders.’ Als we terugkomen, is de helft van de jongens vertrokken. ‘Ze zijn naar het strand gegaan’, zegt Kick als ik hem in de keuken vind. ‘Wij gaan nu naar een stadje, ga je mee?’
20:40 uur Ik stap de douche uit en vraag in de groepsapp of iemand mijn linnen broek heeft gezien. Geen reactie. Als ik beneden kom is iedereen weg, maar ik hoor geschreeuw vanuit het andere huis. Valentijn zit buiten op een ligstoel. Hij staart naar de halve liter in zijn hand als ik vraag wat er aan de hand is. Zijn antwoord: ‘Ik heb geen idee, ik wil gewoon zuipen.’ Binnen lijkt het een soort slagveld. Iedereen schreeuwt tegen elkaar en scheldt elkaar uit.
Een paar jongens voelen zich verantwoordelijk, die zijn wat volwassener dan de rest en vinden dat we allemaal gewoon een beetje normaal moeten doen. Vorig jaar in Albufeira was de sfeer beter. Er wordt vergeleken met Albu ook minder geregeld.
Ik heb geen zin en energie om mezelf te mengen in het geruzie, dus volg ik Valentijns voorbeeld. Ik loop naar de ijskast, pak twee halve liters en ga naast hem zitten op een rode ligstoel. Als de kalmte enigszins wederkeert en iedereen is uitgetierd, komen we erachter dat bijna alle drank op is. In Kroatië mogen supermarkten na acht uur ’s avonds geen alcohol meer verkopen. ‘Ja kut, dan maar op een terras indrinken’, zegt Julius.
23:33 uur In onze zoektocht naar een nieuw terras met de goedkoopste halve liters laat ik mijn telefoon vallen. Het scherm is nu onderverdeeld in een blauw, paars en grijs vlak. Het meisje uit Haarlem dat naast me zit, kijkt naar mijn wanhopige poging om mijn telefoon weer aan de praat te krijgen. ‘Ik heb dit ook heel vaak gehad’, zegt ze. ‘Ik weet hoe je ’m moet maken.’ Ze begint op het scherm te rammen met haar vuist. Als ik even later kijk of alles het doet, slaat ze per ongeluk mijn telefoon uit mijn handen. Ik raap hem op. Het scherm doet nu niets meer.
16:28 uur Mijn bril vliegt bijna af door de harde wind. We hebben een boot gehuurd en varen over de lichtblauwe Middelandse Zee. Als de schipper en zijn assistent het anker uitgooien, breekt de zon eindelijk door. Niet lang daarna ligt iedereen in het water. Een man op een kleine boot meert bij ons aan, hij verkoopt cocktails. Het trekt weer dicht, en hoewel we nog twee uur mogen varen, is iedereen er door het matige weer nu al klaar mee. De kapitein maakt een reservering voor ons bij een restaurant en vaart terug naar de stad.
19:12 uur Bij het restaurant worden we warm onthaald. We krijgen shotjes van het huis, de obers lachen vriendelijk. Maar als iedereen aan het berekenen is welk deel van de rekening zij moeten betalen, eist de ober dat we hem een hoge fooi geven. Het opdringerige gedrag van de ober wordt niet getolereerd. ‘Wat een lul, niks geven boys!’, hoor ik vanaf de andere hoek van de tafel. Als de rekening betaald is en we weglopen, kijkt de man ons met een ijzige blik na.
Meer magazine
Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant