De kunst van het vakantievieren volgens bekendere Nederlanders. Ted van Lieshout (70) schreef Wat heb jij gedaan om mij gelukkig te maken? en maakt zichzelf gelukkig met een weekend in Voorthuizen. Een paar dagen weg is lang genoeg.
schrijft voor Volkskrant Magazine.
Hoe is het daar?
‘Fijn. Ik ben met mijn goede vriend Fred een weekend in Voorthuizen. We verblijven in zijn vakantiehuisje op een plek met allerlei andere vakantiehuisjes, maar iedereen heeft een grote kavel, dus in de tuin zie je alleen natuur om je heen.’
In het hart van de Biblebelt! Valt daar iets van te merken?
‘Nee, niet echt. Ik heb ook bijna niet met andere mensen gesproken. De mensen die hier vakantievieren, komen uit andere streken. Volgens mij is dat een gemêleerd gezelschap van mensen die elkaar op de jaarlijkse vergadering over het onderhoud spreken.’
Wat is het hoogtepunt van de vakantie?
‘We zijn een dagje naar een kuuroord in Bussloo gegaan. Ik had keurig mijn zwembroek meegenomen, maar het bleek geen badkledingdag te zijn. Ik vind het makkelijker als het gekleed is in een spa, want een heel terrein vol naakte mannen en vrouwen, dat zie ik niet elke dag. Net als veel andere mensen heb ik de neiging om te gaan staren. Bovendien was ik als jongetje heel erg preuts.’
Is dat nu nog steeds zo?
‘Het is wel minder geworden, maar helemaal op mijn gemak ben ik niet. Zeker niet nu ik 70 ben. De tijd waarin ik vond dat ik een mooi lichaam had, ligt achter me. Ik weeg nu 15 kilo zwaarder dan toen ik een goddelijk lichaam had, en 5 kilo zwaarder dan mooi. Maar iedereen was bloot, dus ik moest ook, want als je als enige een zwembroek aan hebt word je gezien als gluurder. Toen bleek dat ik toch vrij makkelijk afstand kon doen van mijn zwembroek, en vrij ontspannen rondliep. Dat was een nieuwe ontdekking.’
Hoe kwam dat?
‘Deels omdat er op mijn leeftijd niet meer echt naar me wordt omgekeken. Heel veel mensen zagen me niet staan en richtten hun blik op jongere mensen die ze waarschijnlijk aantrekkelijker vonden. Dat was prettig, in zekere zin, zo kon ik mijn eigen gang gaan zonder dat ik werd gekeurd. Ik merk dat het ouder worden ertoe leidt dat je langzaam een beetje aan het verdwijnen bent. Je wordt niet meer nagekeken, soms zien mensen je niet staan en ik ben aan het krimpen. Ik ben inmiddels zeker een centimeter kleiner dan ik ooit was. Ouder worden is een manier om langzaam te verdwijnen.’
En in het kuuroord wordt dat extra duidelijk?
‘Nou, in de spa kun je bijvoorbeeld ook in een zoutwaterbad. Daar blijf je vanzelf in drijven. Die gewichtloosheid is alsof je verdwijnt, want je weegt niets meer.’
Was verdwijnen het thema van de vakantie?
‘Verdwijnen, maar niet wegkwijnen.’
Is het dan niet juist fijn om wat langer weg te gaan?
‘Nee, een vakantie van een paar dagen is goed, mede omdat het maar een paar dagen duurt en ik dan terug kan naar mijn werk. Dat mis ik altijd als ik weg ben, hoewel ik wel altijd aan het schrijven of rijmen ben. Na een paar dagen hunkert mijn werk naar mij. Als ik thuis de computer weer opstart, begint-ie te juichen.
‘Zo’n twintig jaar geleden was ik eens op Curaçao om voor te lezen op scholen. Dat was echt het einde: ’s ochtends werken en ’s middags op het strand liggen. Een volmaakte combinatie. Maar zelfs dan wil ik niet langer dan acht dagen weg. Op dag zes begin ik me te ergeren aan degene met wie ik op vakantie ben. Hè, verdorie, denk ik dan, ga eens wat voor jezelf doen. Op dag acht begint de ergernis zich te uiten in ruzieachtigheid en dat is altijd mijn schuld. Ik ga soms op cruises met een van mijn beste vrienden. Hij weet dat hij nooit langer dan een dikke week moet boeken.’
Waar varen jullie bijvoorbeeld heen?
‘We zijn weleens naar Venetië geweest. Ik schaamde me dood, met zo’n boot door een smal water naar een stad die volledig is overgenomen door toeristen. Ik wilde niet meer mee de stad in. Ook wel fijn, dan ging ik versjes maken. In september ga ik misschien met een groepje op cruise naar Stockholm en Helsinki. Moeten we het ook hebben over het milieuaspect van cruisen?’
Graag.
‘Daar ben ik me wel van bewust. Ik trek me er wel iets van aan, maar het meest vervuilende wat je kunt doen, doe ik niet, want ik heb geen kinderen. Schrijf maar op: om zo nu en dan op cruise te gaan, heb ik besloten geen kinderen te nemen.’
Hoe is het daar? vraagt bekendere Nederlanders naar hun vakantiebelevenissen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant