is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Er moet een tijd zijn geweest dat je niet op je hoede hoefde te zijn als iemand pragmatisme predikte. Prima woord moet het zijn geweest in het Land van Ooit. Goedbedoeld ook, een woord dat om moeilijkheden en gedoetjes slalomt op zoek naar een uitweg. Kool, geit, dat werk. Hier en daar een principe laten vallen zonder dat het superveel pijn gaat doen. Dekmanteltje voor alledaagse kleine lafheid want we hebben geen tijd om de godganse dag de principiële held uit te hangen of met eieren naar elkaar te gooien, en sneuvelen voor de goede zaak kun je maar één keer doen. Polderwoord.
In het Land van Nu betekent pragmatisme: goed opletten, want er gaat gelogen worden. Zegt iemand dat hij iets pragmatisch wil oplossen, dan zegt hij: met cynisme. En met kwaadaardigheid, meedogenloosheid en zielloosheid bovendien, kruipend voor potentaten, buigend voor het grote geld, walsend over de belangen van de stilste mensen, rekenmachine bij de hand waarop kleine levens tegen stapels dollars worden afgestreept. Het hulpwoord daarbij is ‘realistisch’.
Pragmatisme is zeggen dat Oekraïners niet zo halsstarrig moeten doen over wat stukjes land, is afreizen naar papa Trump om knipmessend gouden grafieken van Navobiljoenen aan te bieden, is giechelend schouderophalen bij de maffiose praktijken en corruptie in het internationale voetbal omdat zoveel mensen het spelletje zo leuk vinden, is boerenterreur vergoelijken als een valide mening want zolang de natuur niet óók met trekkers de snelweg blokkeert valt het kennelijk wel mee met de stikstofproblematiek.
Pragmatisme is een delegatie van de Taliban met alle egards ontvangen bij de Europese Commissie in Brussel voor het aanhalen van de banden, op instigatie van twintig EU-lidstaten waaronder Nederland. Want vreselijk natuurlijk, van die vrouwen en meisjes die niet mogen leren lezen en schrijven, niet mogen zingen of spreken in het openbaar, zich buitenshuis niet zelfstandig mogen bewegen, die worden mishandeld, opgesloten en als honden behandeld. Afschuwelijk regime, zou je in principe niks mee te maken moeten willen, en het gehengel naar internationale goedkeuring door dit terreurregime, dat alleen door Rusland formeel wordt erkend, zou je moeten negeren, weigeren, afstraffen. Maar we hebben hier aanzienlijk grotere vissen te frituren: Nederland wil uitgeprocedeerde Afghaanse vluchtelingen kunnen wegsturen, ook vrouwen die niet ‘westers’ genoeg zijn en ook in Nederland ‘voornamelijk het huishouden doen’, want wat maakt het dan nog uit of die hier bij ons thuis zitten of in Kabul.
Pragmatisme is zeggen dat je óók vindt dat de CO2-uitstoot van de Europese industrie omlaag moet, omdat je óók ziet dat het hier droogkookt en spontaan ontbrandt en dat het land onleefbaar wordt voor mens en dier. Daar ben je president van Frankrijk voor, of bondskanselier van Duitsland, of regeringsleider van Italië, Hongarije, Polen. Maar dat we wel ‘realistisch’ moeten blijven. En pragmatisch. Want de rekenmachines wijzen het uit: er zijn stapels euro’s, er is veel industrie en er zijn belangen waar we geen weet van hebben, terwijl niemand de hittedoden telt.
Daarom zwakte Wopke Hoekstra de Europese plannen voor minder CO2-uitstoot af en smeerde hij verplichtingen uit over de tijd. In De Telegraaf lees ik dat dit een hele geruststelling is, omdat de pragmatisch afgezwakte groene plannen van de Europese Commissie, uitonderhandeld door Frans Timmermans en Diederik Samsom, te ‘radicaal’ waren.
Radicaal: nog zo’n woord dat wordt verkracht om te verhullen en verdraaien. Verlos ons van de liegtaal.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant