Tadej Pogacar nam een halve snipperdag en dus was de 13de etappe een prooi voor de aanvallers. De gelukkigste: Mauro Schmid.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Als muizen dansten de aanvallers op tafel toen bleek dat Tadej Pogacar de 13de rit als een halve snipperdag beschouwde. De Sloveense geletruidrager vond het maar niks: een lange vlakke aanloop en maar één klim van betekenis. Daar kon hij weinig mee. Een derde van het peloton rook kans op dagsucces en trok ten aanval. De Zwitser Mauro Schmid was degene die in Belfort uiteindelijk de vluchtersdroom in vervulling zag gaan.
Vorig jaar was Schmid er ook al dicht bij in de 11de etappe van Toulouse naar Toulouse. Samen met Jonas Abrahamsen snelde hij op de finish af, en leek op papier de beste kansen te hebben, maar de Noor versloeg hem. Dat sprintje spookte vrijdagmiddag nog even door zijn hoofd, vertelde hij in het flashinterview na afloop.
Weer was hij met één metgezel op weg naar een Touretappefinish. Ditmaal met de Colombiaan Harold Tejada. De twee waren de laatste 16 kilometer samen op pad. En op 4 kilometer van de meet voelde de Zwitser kramp opkomen. Hij probeerde zijn benen te ontlasten, ging achter Tejada zitten, hoopte dat hij het zware kopwerk zou doen. Met nog 2 kilometer te gaan werd hij door de Colombiaan toch weer op kop gedwongen. ‘Ik dacht dat het misschien weer zo zou gaan als twee jaar geleden, maar toen ik de finish eenmaal zag had ik mijn benen weer gevonden’, zei Schmid, die op de streep triomfantelijk zijn voorwiel een stukje omhoog trok.
Het is deze Tour de France moeilijk voor de coureurs die niet tot de beste klimmers behoren en die geen wereldsprint à la Tim Merlier in de benen hebben. En dan werden de twee ritten die wel het profiel voor avontuur hadden, ook nog eens geclaimd door twee van de beste klassiekerspecialisten: Mads Pedersen in rit 4 en Mathieu van der Poel in rit 9.
Maar Van der Poel volgde vrijdag het voorbeeld van Pogacar, al was het om andere redenen. De Nederlander achtte zichzelf kennelijk niet in staat om de Ballon d’Alsace te overleven. De klim van de eerste categorie, op zo’n 30 kilometer van de finish, was eenvoudig te zwaar voor hem. Pedersen had wel plannen, maar richtte zich alleen op de groene trui, niet op de dagzege.
De Deen moest nog serieus aan de bak, want in de eerste kilometers ontstond een grote kopgroep van 37 man, met Jasper Philipsen erbij. De Belg is een geduchte concurrent in de strijd om de groene trui. Pedersen ging in de tegenaanval en wist met 19 anderen halverwege deze langste etappe van de Tour de oversteek te maken. Van de 171 renners die uit startplaats Dole waren vertrokken, reden er dus 57 voor het peloton uit, exact een derde.
‘Het was vol gas vanaf de eerste minuut’, vertelde Schmid, die in de eerste grote groep was meegeschoven. ‘We hadden het de laatste dagen al vaker geprobeerd, maar toen was het steeds niet gelukt.’ Nu kreeg hij uiteindelijk nog gezelschap van drie ploeggenoten: Ben O’Connor, Michael Matthews en Luke Plapp. Als kwartet konden ze spelen met hun tegenstanders.
Met enige moeite kwam Schmid over de Ballon d’Alsace, maar kon zich daar met Plapp als kameraad even sparen omdat Matthews niet ver achter het leidende tiental nog in een achtervolgend groepje zat. ‘Het was echt een teamprestatie vandaag’, benadrukte Schmid na afloop. ‘Ik had het geluk vooraan te komen, maar Plapp speelde een grote rol.’
Het spel van de vlucht is eenvoudiger met ploeggenoten, bewezen de twee mannen van Jayco-Alula. Plapp ontregelde en verstoorde het tempo in de achtervolgende groep en counterde iedere tegenaanval. Zo bleef het groepje met Tom Pidcock, die door de lange vlucht zou opschuiven van de 10de naar de 4de plaats in het klassement, op zo’n 20 seconden achterstand hangen.
Pas in de laatste kilometer kon Plapp de aanvalslust van de anderen niet meer temperen. Tim Wellens probeerde in één rush het gat naar Tejada en Schmid te dichten, die inmiddels meer naar elkaar loerden dan dat ze aan het trappen waren. De aanval van Wellens, met de rest van de achtervolgers in zijn kielzog, kwam te laat. Pidcock drukte twee seconden na Schmid en Tejada als derde zijn voorwiel over de streep.
‘Ik kan het niet geloven’, zei Schmid even later. ‘Ik heb hier heel hard voor gewerkt. Vorig jaar was ik al zo dichtbij, maar om nu te winnen… Ik heb een paar uur nodig om te verwerken wat hier is gebeurd.’
En Pogacar? Die rolde ontspannen Belfort binnen, 7 minuten en 32 seconden na de succesvolle vluchter. De Sloveen weet dat er dit weekend nog voldoende mogelijkheden zijn om zijn dominantie te tonen met twee pittige bergritten in het verschiet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant