De Canadese hitzanger Abel Tesfaye treedt voor het laatst op als zijn alter ego The Weeknd, in een vertrouwd decor maar gelukkig ook met nieuwe hits.
is pop- en gamejournalist van de Volkskrant, met speciale aandacht voor de opkomst van artificiële intelligentie in de kunst.
Zien we The Weeknd voor het laatst, bij zijn drie opeenvolgende stadionshows in Amsterdam? Als we Abel Tesfaye aan zijn woord mogen houden wel.
De Canadese zanger met de onmogelijk hoge falsetstem vertelde begin vorig jaar dat hij zich wil ontdoen van zijn alter ego. Hij wil het masker afzetten, geen muziek meer maken als The Weeknd. Omdat hij in die rol alles heeft gegeven.
Dat blijkt donderdagavond in de Johan Cruijff Arena. Want als je daar binnenloopt, word je teruggeworpen in de tijd. Op de middenstip van wat gewoonlijk een voetbalveld is, staat een reusachtige gouden androidpop: de Sexy Robot van de Japanse kunstenaar Hajime Sorayama. Achter op het podium is een dystopische skyline opgebouwd, als restant van een mislukte samenleving.
Het is vrijwel hetzelfde decor als dat waarmee The Weeknd in 2023 de wereld rondreisde en dezelfde stadions aandeed. En waarin we hem zagen stralen in de concertfilm The Weeknd: Live at Sofi Stadium, ook uit 2023.
Bij de openingsnummers komen we meer oude bekenden tegen: de groep dansers (of liever: wandelaars) die geometrische vormen op de kruisvormige catwalk aan elkaar loopt, in rode sluiers en vanachter een gouden masker.
Toch is het opmerkelijk dat je als een van de grootste artiesten ter wereld (want dat is The Weeknd) opnieuw op wereldtournee gaat met een voor popbegrippen toch stokoude productie, hoe gaaf die verder ook was. Dan kun je zeggen: het is een soort afscheidstournee: The Weeknd speelt zijn greatest hits en viert wat geweest is. Maar je mag je als bezoeker, die gemiddeld zo’n 200 euro voor een ticket heeft neergelegd, toch ook achter de oren krabben.
Team-The Weeknd zal zeggen: we voeren de show nog een keer op, simpelweg omdat er vraag naar is. Dat valt ook niet te ontkennen, want de Johan Cruijff Arena zit vol, waarschijnlijk ook de komende dagen.
Ook dat zegt iets over de ongehoorde populariteit en de status van retrofuturistische r&b- en dancepophits als Blinding Lights, Starboy en After Hours, die op een verbijsterend hoog volume door het stadion golven, in een verpletterend galmpandemonium.
Interessant is natuurlijk hoe The Weeknd zijn nieuwe werk presenteert, in deze oude setting. Behoorlijk goed, merk je bij twee opeenvolgende nummers van zijn laatste album Hurry Up Tomorrow. Vooral bij het dreunende reggaetonritme van São Paulo bezwijkt het podium bijna onder de eigen lasers en vuurkanonnen.
Maar ook zijn sensuele r&b-tracks doen het goed. Als zijn naast het podium verstopte band het geluid terugschroeft tot een wat grauwige, basale drumbeat, klimt de stem van The Weeknd prachtig omhoog. Het stadion valt echt even stil bij zijn vocale kunst.
Als artiest is The Weeknd altijd wat ongrijpbaar geweest, wat afstandelijk, alsof hij inderdaad niet lekker in het vel van zijn vermomming paste. Vanavond omarmt hij zijn publiek, spreekt het toe met warme woorden, laat zich keihard toeschreeuwen door trouwe volgers die vandaag én morgen geen stem meer hebben.
Een hoogtepunt is een bloedstollende vertolking van Call Out My Name, gezongen met die trillend zuivere r&b-stem, die in de finale alleen maar beter wordt. The Weeknd zingt het, ongemaskerd, terwijl hij naar die spookachtige groep gemaskerde dansers achter op het podium loopt.
Noem me bij mijn naam, zegt Abel Tesfaye. De symboliek druipt ervan af en maakt deze show toch waardevol.
Pop
★★★☆☆
16/7, Johan Cruijff Arena, Amsterdam. Herhaling: 17 en 18/7.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant