is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant.
De enige keer dat ik mij als Ajax-supporter heb gedragen en tien minuten voor het einde het stadion verliet, was op 26 maart 2000. Twente stond met 2-0 achter tegen Utrecht, en ik zag het niet meer goed aflopen; als ik tien minuten eerder wegging kon ik de vroege trein nog halen. Toen ik het stadion uitliep, hoorde ik plots gejuich. Toen ik op de trein stapte, hoorde ik nógmaals het stadion ontploffen, nu nog véél harder. Toen ik thuiskwam zag ik op Teletekst dat het 4-2 voor Twente was geworden. Ik had de mooiste slotfase van het seizoen gemist en mijn lesje geleerd.
Tegenwoordig betekent het geluid van een juichend stadion niks meer. Spelers die een doelpunt maken tijdens dit WK juichen nog wel, maar kijken tegelijkertijd schichtig om zich heen, naar de scheidsrechter of één van de grote schermen, in de wetenschap dat er ongeveer net zoveel doelpunten afgekeurd als goedgekeurd worden. Supporters juichen eveneens met de rem erop en moeten via hun telefoons vernemen wat er nu eigenlijk aan de gang is. Op dit WK wordt de toeschouwer geleerd dat hij zijn eigen ogen niet meer kan vertrouwen.
Daarmee is het WK een aardige spiegel van de staat van de wereld. Nu ben ik mij ervan bewust dat iedereen iets anders in zo’n WK ziet. Zo weet mijn gewaardeerde Telegraaf-collega Wierd Duk de Nederlandse uitschakeling aan een ‘bredere nationale identiteitscrisis’ en het ‘niet langer geworteld zijn in de traditionele culturele context’. Het Marokkaanse team had daarentegen het ‘zelfbewustzijn en de dominantie van de islamitisch-Arabische immigratie in Europa’.
Maar hear me out. Allereerst is daar natuurlijk de autocratische en openlijke corruptie, gesymboliseerd door het telefoontje van Trump naar Fifa-baas Infantino, die daarop de schorsing van de Amerikaanse spits annuleerde. Maar belangrijker nog is de invloed van technologie, die allang niet meer in dienst staat van mensen.
Het spaarzame onrecht van een buitenspeldoelpunt is nu vervangen door het veel frequentere afkeuren van een doelpunt op basis van een buitenspelteen of een haar die door een sensor in de bal werd geregistreerd. Mannen achter schermen bepalen welke lijnen wij in simulaties te zien krijgen, en spelsituaties worden getoond aan de hand van animaties en grafieken. We moeten vergeten wat we zelf registreren, en vertrouwen op wat de techniek ons vertelt.
Dit WK is de AI- en surveillancemaatschappij die Big Tech ons wil opleggen. Een maatschappij waar op papier iedereen mag meedoen – Infantino wil volgende keer nóg meer deelnemers – maar het kwartje altijd nét in de richting van het grootste commerciële belang valt. Een maatschappij waarin de rechtsstaat met zijn redelijkheid, billijkheid en menselijkheid is vervangen door AI-rechtspraak, aan het volk verkocht als neutraal en objectief, nadat men het vermogen zelf na te denken vrijwillig heeft ingeleverd. De technologische ‘innovatie’ die we tijdens dit WK zien, is even nutteloos en ontmenselijkend als de AI waar zo’n beetje al het kapitaal in de wereld momenteel naartoe gaat.
Vroeger waren er ook thuisfluiters, maar daarvan vermoedde je toen slechts dat hij de avond ervoor te veel gezopen had of simpelweg een hi-ha-hondenlul was. Mensen die zich ook ergeren aan dit zielloze en hopeloos commerciële WK, moeten snappen dat dit de wereld is die extreemrechts wil creëren. Een wereld ontdaan van menselijkheid, spontaniteit en authenticiteit, waarin alles draait om geld, macht en controle door een kleine groep Amerikaanse jongensmannen. Waarin mensen in slaap worden gesust met plat vermaak en verslavende maar nutteloze techniek, waardoor ze apathisch toestaan dat de grens telkens wordt verlegd.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant